Το παρόν άρθρο μου δημοσιεύθηκε στη Τουρκική εφημερίδα Ζαman, 17/12/2008, στην αγγλική της έκδοση, www.todayszaman.com)


Είναι καταπληκτικό να διαβάζει κανείς άρθρα (στον ξένο Τύπο) για τις πρόσφατες ταραχές στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου και του τουρκικού. Οι περισσότεροι αρθρογράφοι και αναλυτές, που ζουν εκτός Ελλάδος, αναπαράγουν ό,τι έχουν διαβάσει ήδη στους διάφορους ιστοχώρους και ιστοσελίδες, που υπάρχουν στην Ελλάδα. Δεν έχουν τίποτα περισσότερο να προσθέσουν επειδή δεν έχουν γνώση της κατάστασης «επί του πεδίου»…

Σε κάθε χώρα, τα ΜΜΕ προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα γεγονότα της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων με έναν τρόπο που εξυπηρετεί τον εσωτερικό πολιτικό / κομματικό τους προσανατολισμό. Παραδείγματος χάριν, η πρώτη σελίδα της γαλλικής αριστερής εφημερίδας Liberation στις 10/12/2008 ήταν: «Μετά από την Ελλάδα, η Γαλλία θα είναι στις φλόγες»;

Είναι αρκετά κατανοήτό ότι τα πολιτικά κόμματα, τα ΜΜΕ και οι διανοούμενοι προσπαθούν να βρουν παράλληλα σημεία μεταξύ των ελληνικών ταραχών και της κατάστασης της χώρας τους. Αυτό που φαίνεται απαράδεκτο, σύμφωνα με την άποψή μου, είναι το γεγονός ότι «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος».

Η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής νεολαίας έμεινε στο σπίτι και δεν συμμετείχε σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία. Φυσικά οι νέοι είναι τα θύματα από τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα, από την ανεργία, από το χαμηλό εισόδημα και τη οικονομική κρίση. Φυσικά συνειδητοποιούν ότι η διαφθορά και το μαύρο χρήμα χρηματοδοτούν την εκλογική εκστρατεία των πολιτικών κομμάτων. Και φυσικά δε βλέπουν οποιαδήποτε εναλλακτική λύση δεδομένου ότι όλα τα προσφάτως established πολιτικά κόμματα έχουν καταδικαστεί σε αμελητέα εκλογικά αποτελέσματα.

Tελικά ποιοι κατέβηκαν στους δρόμους;

Δύο ομάδες: Καταρχήν, οι γνωστοί - άγνωστοι αναρχικοί (περίπου 1000-1500 άτομα) που καίνε τράπεζες και αυτοκίνητα σχεδόν κάθε εβδομάδα. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα κανένα ξένο ειδησεογραφικό πρακτορείο δεν έγραψε για τους…. Η δεύτερη ομάδα ήταν μαθητές 15-18 χρονών που διαμαρτύρονται για τη δολοφονία του συμμαθητή τους από έναν ανεύθυνο αστυνομικό. Το υπόλοιπο του πλήθους ήταν αγανακτισμένοι πολίτες που απαιτούν «το νόμο και την τάξη» καθώς επίσης και αιτούντες άσυλο, λαθρομετανάστες και πρόσφυγες που άρχισαν το πλιάτσικο στα σπασμένα καταστήματα του εμπορικού κέντρου της Αθήνας. Θα μπορούσα δύσκολα να βρω οποιαδήποτε αναφορά για αυτή τη κατηγορία πρωταγωνιστών στα γεγονότα στον ξένο Τύπο.

Περίμενα οι φιλελεύθεροι και οι ευρωπαϊστές αρθρογράφοι και διανοούμενοι στην Τουρκία να κινητοποιήσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να απευθύνουν μερικές ερωτήσεις στη τουρκική κοινή γνώμη. Δυστυχώς η υποκρισία (ελληνική λέξη) είναι τεράστια στην άλλη πλευρά του Αιγαίου πελάγους.

Όπως ξέρετε ήδη, η δολοφονία ενός νέου εφήβου στην Αθήνα δημιούργησε μια πολιτική και κοινωνική αναταραχή. Ο Υπουργός των Εσωτερικών παραιτήθηκε αλλά για πολιτικές σκοπιμότητες η παραίτησή του απορρίφτηκε από τον πρωθυπουργό κ. Καραμανλή. Τα πολιτικά κόμματα και η κοινωνία πολιτών απαίτησαν την παραίτηση της κυβέρνησης. Χιλιάδες μαθητές/σπουδαστές βγήκαν στους δρόμους ενάντια στη συμπεριφορά της αστυνομίας και υπέρ της απονομής δικαιοσύνης.

Στην Τουρκία, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά.

Στην ιστοσελίδα της Τουρκικής Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IHD) διαβάσαμε ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο κ. Mehmet Ali Şahin, δήλωσε τον Αυγούστου 2008 ότι 10.866 μέλη των δυνάμεων αστυνομίας και χωροφυλακών κατηγορήθηκαν για βασανιστήρια σε 4.662 ανθρώπους το 2006 και το 2007. 35 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, έμειναν ανάπηροι και τραυματίστηκαν ως αποτέλεσμα χρήσης όπλου από τις αστυνομικές δυνάμεις κατά τρόπο αντίθετο στα ανθρώπινα δικαιώματα μόνο το 2008.

- Ποιος υπουργός της κυβέρνησης AKP παραιτήθηκε για αυτό;
- Ποια ήταν η τιμωρία των οργάνων ασφαλείας που κατηγορήθηκαν;
- Ποιο ήταν το μέγεθος των δημόσιων διαμαρτυριών;
- Για πόσο καιρό τα διεθνή ΜΜΕ προέβαλαν τα γεγονότα; Και γιατί;

Τα μέτρα εναρμόνισης με την ΕΕ που εγκρίνονται από το AKP για την είσοδο της χώρας σας στην ευρωπαϊκή οικογένεια δεν μετασχηματίζουν αυτόματα την τουρκική κοινωνία σε μια δημοκρατική και ευαίσθητη κοινωνία. Εσείς οι φιλελεύθεροι διανοητές έχετε πολλά να κάνετε σε αυτό το θέμα. Οι δυνάμεις ασφάλειας πρέπει να σεβαστούν το κράτος δικαίου αλλά κυρίως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δυστυχώς δε συμβαίνει αυτό στις χώρες μας αλλά τουλάχιστον, στην Ελλάδα, εμείς κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί… Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι μια κοινωνία που δεν απαίτησε ποτέ την τιμωρία των στρατηγών που ενορχήστρωσαν πραξικόπηματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60 και της δεκαετίας του '80 δεν θα κατέβει ποτέ στους δρόμους για «λιγότερο σημαντικές» τραγωδίες…

Περιμένουμε να σας δούμε χάριν της πραγματικής δημοκρατίας