Η “πατριωτική δεξιά” (ΛΑ.Ο.Σ κλπ) θαυμάζει τον Σαρκοζί για τις θέσεις του περί μετανάστευσης και την αρνητική του στάση στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.
Η “φιλελεύθερη δεξιά” (ΝΔ) θαυμάζει τον Σαρκοζί για τις θατσερικές του θέσεις περί οικονομίας και κοινωνικού κράτους.
Η “κεντροαριστερά” (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) τον χαρακτηρίζουν σύγχρονο Le Pen και προσκείμενο στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Παρ΄όλα αυτά τα κυρίαρχα ΜΜΕ στην Ελλάδα παρουσιάζουν τον Σαρκοζί ως πιστό και συνεπή υποστηρικτή των Ελληνικών θέσεων (βλέπε Σκοπιανό) λόγω ιστορικών δεσμών (Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία) και ρομαντικών συνδρόμων (εγγονός “Έλληνα” από τη Θεσσαλονίκη). Στην πραγματικότητα, πρόκειται για απόγονο εβραϊκής επιφανούς οικογένειας από την Οθωμανική Θεσσαλονίκη με ρίζες από την Μεσαιωνική Ισπανία.
Πόσο άραγε αληθεύουν όλα αυτά που γράφονται και ακούγονται; Ποιες είναι πραγματικά οι θέσεις και πράξεις του Σαρκοζί που αφορούν την Ελληνική διπλωματία και τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα;
Ο Σαρκοζί δεν επιθυμεί την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη. Χωρίς να το επιθυμεί ο ίδιος έχει εξελιχθεί σε ιδανικό υποστηρικτή του κεμαλικού κατεστημένου που απεχθάνεται την Ευρώπη, το κράτος δικαίου και τα δημοκρατικά κεκτημένα. Μία “ευρωπαϊκή” Τουρκία ασφαλώς εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας (όχι τα στρατηγικά ούτως ή άλλως) καθώς ενσωματώνει θεσμούς και μηχανισμούς λήψης αποφάσεων που ευνοούν επενδύσεις στη χώρα. Δυστυχώς η Τουρκόφοβη στάση του προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα της Γαλλίας κατά την διαδικασία λήψης αποφάσεων στη ΕΕ (συμβούλιο Υπουργών και Κοινοβούλιο) οδηγεί σε αδιέξοδο την όποια ελληνική ελπίδα για “εξομάλυνση” των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων μέσα από το πρίσμα της Ευρωπαϊκής ένταξης.
Ο Σαρκοζί αναγνώρισε το Κόσοβο και επιβεβαίωσε την διαμετρικά αντίθετη οπτική του σε σχέση με αυτή της Ελλάδας για την περιοχή. Το προηγούμενο που δημιουργείται θα “σκάσει” στα χέρια άλλων κρατών στα χρόνια που έρχονται και οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες σε μία περιοχή όπου το παιχνίδι των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου μόλις ξεκίνησε.
Ο Σαρκοζί είναι υπέρ της πυρηνικής (ειρηνικής) ενέργειας. Ενθαρρύνει την πυρηνικοποίηση των Βαλκανίων ώστε η γαλλική βιομηχανία να κερδίσει νέους πελάτες. Όλοι συνειδητοποιούμε τι μπορεί να σημαίνει αυτό σε μία δύσκολη περιοχή – τα Βαλκάνια - όπου τα εθνικά σύνορα αμφισβητούνται διαρκώς και οι ένοπλες συγκρούσεις κυριαρχούν μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου.
Ο Σαρκοζί ταυτίζεται με τους σκληροπυρηνικούς του Ισραήλ σε σχέση με τη Χαμάς και τη Χεζμπολά, τη Συρία και το Ιράν. Δέσμιος του Ισραηλινού λόμπυ – τον στήριξε προεκλογικά - τόσο στη Γαλλία όσο και στις ΗΠΑ, αποτελεί το μαύρο πρόβατο για τον Αραβικό κόσμο. Η Ελλάδα θέλει ειρήνη στη περιοχή της Αν. Μεσογείου και όχι ένα Ισραήλ επιθετικό και υπεροπτικό λόγω της Δυτικής ανοχής – υποστήριξης. Δυστυχώς η πολιτική Σαρκοζί οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα μετά τη πρόσφατη απειλή πολέμου έναντι του Ιράν από το Γάλλο Υπ.Εξ.
Ο Σαρκοζί είναι υπέρ της αναβάθμισης του Κουρδικού Ιράκ στη διεθνή κοινότητα. Ο Γάλλος Υπ.Εξ επισκέφτηκε πρόσφατα το Εrbil, πρωτεύουσα του Κουρδικού Ιράκ όπου ήδη Γαλλικές εταιρείες έχουν υπογράψει συμβόλαια εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου. Μία αναβάθμιση των Κούρδων του Ιράκ θα οξύνει τις σχέσεις Τουρκίας – PKK – Barzani με ό,τι συνεπάγεται στην ασφάλεια της περιοχής και θα βάλει σε δεύτερη μοίρα άλλα θέματα της Τουρκικής εξ. πολιτικής όπως το Κυπριακό και το Αιγαίο.
Ο Σαρκοζί είναι υπέρ της παραμονή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Η οποιαδήποτε περαιτέρω παραμονή Νατοϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν – ήδη 6 χρόνια - θα έχει ως συνέπεια τη περαιτέρω συμμετοχή της χώρας μας σε έμψυχο δυναμικό και στρατιωτικό οπλισμό χωρίς – κατ’ ουσίαν – διπλωματικά ανταλλάγματα.
Εν κατακλείδι, η πρόσφατη υποστήριξη της Ελλάδας στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ για το όνομα των Σκοπίων ήταν ένα πυροτέχνημα για να “πουλήσει” σε πρώτη φάση αμυντικό υλικό (βλέπε Rafale) και σε δεύτερη φάση πυρηνικούς αντιδραστήρες (πρόσφατη συνέντευξη στην Καθημερινή). Από εκεί και πέρα, το κάθε πολιτικό κόμμα μπορεί να χρησιμοποιεί τις “πράξεις και ημέρες” του κ. Σαρκοζί για εσωτερική πολιτική κατανάλωση.
To ...σχέδιο Β της ελληνικής διπλωματίας έναντι της Τουρκίας
Η “φιλελεύθερη δεξιά” (ΝΔ) θαυμάζει τον Σαρκοζί για τις θατσερικές του θέσεις περί οικονομίας και κοινωνικού κράτους.
Η “κεντροαριστερά” (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) τον χαρακτηρίζουν σύγχρονο Le Pen και προσκείμενο στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Παρ΄όλα αυτά τα κυρίαρχα ΜΜΕ στην Ελλάδα παρουσιάζουν τον Σαρκοζί ως πιστό και συνεπή υποστηρικτή των Ελληνικών θέσεων (βλέπε Σκοπιανό) λόγω ιστορικών δεσμών (Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία) και ρομαντικών συνδρόμων (εγγονός “Έλληνα” από τη Θεσσαλονίκη). Στην πραγματικότητα, πρόκειται για απόγονο εβραϊκής επιφανούς οικογένειας από την Οθωμανική Θεσσαλονίκη με ρίζες από την Μεσαιωνική Ισπανία.
Πόσο άραγε αληθεύουν όλα αυτά που γράφονται και ακούγονται; Ποιες είναι πραγματικά οι θέσεις και πράξεις του Σαρκοζί που αφορούν την Ελληνική διπλωματία και τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα;
Ο Σαρκοζί δεν επιθυμεί την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη. Χωρίς να το επιθυμεί ο ίδιος έχει εξελιχθεί σε ιδανικό υποστηρικτή του κεμαλικού κατεστημένου που απεχθάνεται την Ευρώπη, το κράτος δικαίου και τα δημοκρατικά κεκτημένα. Μία “ευρωπαϊκή” Τουρκία ασφαλώς εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας (όχι τα στρατηγικά ούτως ή άλλως) καθώς ενσωματώνει θεσμούς και μηχανισμούς λήψης αποφάσεων που ευνοούν επενδύσεις στη χώρα. Δυστυχώς η Τουρκόφοβη στάση του προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα της Γαλλίας κατά την διαδικασία λήψης αποφάσεων στη ΕΕ (συμβούλιο Υπουργών και Κοινοβούλιο) οδηγεί σε αδιέξοδο την όποια ελληνική ελπίδα για “εξομάλυνση” των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων μέσα από το πρίσμα της Ευρωπαϊκής ένταξης.
Ο Σαρκοζί αναγνώρισε το Κόσοβο και επιβεβαίωσε την διαμετρικά αντίθετη οπτική του σε σχέση με αυτή της Ελλάδας για την περιοχή. Το προηγούμενο που δημιουργείται θα “σκάσει” στα χέρια άλλων κρατών στα χρόνια που έρχονται και οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες σε μία περιοχή όπου το παιχνίδι των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου μόλις ξεκίνησε.
Ο Σαρκοζί είναι υπέρ της πυρηνικής (ειρηνικής) ενέργειας. Ενθαρρύνει την πυρηνικοποίηση των Βαλκανίων ώστε η γαλλική βιομηχανία να κερδίσει νέους πελάτες. Όλοι συνειδητοποιούμε τι μπορεί να σημαίνει αυτό σε μία δύσκολη περιοχή – τα Βαλκάνια - όπου τα εθνικά σύνορα αμφισβητούνται διαρκώς και οι ένοπλες συγκρούσεις κυριαρχούν μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου.
Ο Σαρκοζί ταυτίζεται με τους σκληροπυρηνικούς του Ισραήλ σε σχέση με τη Χαμάς και τη Χεζμπολά, τη Συρία και το Ιράν. Δέσμιος του Ισραηλινού λόμπυ – τον στήριξε προεκλογικά - τόσο στη Γαλλία όσο και στις ΗΠΑ, αποτελεί το μαύρο πρόβατο για τον Αραβικό κόσμο. Η Ελλάδα θέλει ειρήνη στη περιοχή της Αν. Μεσογείου και όχι ένα Ισραήλ επιθετικό και υπεροπτικό λόγω της Δυτικής ανοχής – υποστήριξης. Δυστυχώς η πολιτική Σαρκοζί οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα μετά τη πρόσφατη απειλή πολέμου έναντι του Ιράν από το Γάλλο Υπ.Εξ.
Ο Σαρκοζί είναι υπέρ της αναβάθμισης του Κουρδικού Ιράκ στη διεθνή κοινότητα. Ο Γάλλος Υπ.Εξ επισκέφτηκε πρόσφατα το Εrbil, πρωτεύουσα του Κουρδικού Ιράκ όπου ήδη Γαλλικές εταιρείες έχουν υπογράψει συμβόλαια εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου. Μία αναβάθμιση των Κούρδων του Ιράκ θα οξύνει τις σχέσεις Τουρκίας – PKK – Barzani με ό,τι συνεπάγεται στην ασφάλεια της περιοχής και θα βάλει σε δεύτερη μοίρα άλλα θέματα της Τουρκικής εξ. πολιτικής όπως το Κυπριακό και το Αιγαίο.
Ο Σαρκοζί είναι υπέρ της παραμονή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Η οποιαδήποτε περαιτέρω παραμονή Νατοϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν – ήδη 6 χρόνια - θα έχει ως συνέπεια τη περαιτέρω συμμετοχή της χώρας μας σε έμψυχο δυναμικό και στρατιωτικό οπλισμό χωρίς – κατ’ ουσίαν – διπλωματικά ανταλλάγματα.
Εν κατακλείδι, η πρόσφατη υποστήριξη της Ελλάδας στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ για το όνομα των Σκοπίων ήταν ένα πυροτέχνημα για να “πουλήσει” σε πρώτη φάση αμυντικό υλικό (βλέπε Rafale) και σε δεύτερη φάση πυρηνικούς αντιδραστήρες (πρόσφατη συνέντευξη στην Καθημερινή). Από εκεί και πέρα, το κάθε πολιτικό κόμμα μπορεί να χρησιμοποιεί τις “πράξεις και ημέρες” του κ. Σαρκοζί για εσωτερική πολιτική κατανάλωση.
To ...σχέδιο Β της ελληνικής διπλωματίας έναντι της Τουρκίας
Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα αναφερθεί στην πολιτική Σημίτη έναντι της Τουρκίας κατά το διάστημα 1996-2004. Από την κρίση των βραχονησίδων Ίμια (1996) στους S-300 και τη Μαδρίτη (1997), το φιάσκο Ocalan (1998), το καθεστώς υποψήφιας χώρας για την Ε.Ε (1999), τις αναρίθμητες διερευνητικές επαφές (39 μέχρι σήμερα), τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης (μορατόριουμ το καλοκαίρι) μέχρι και την επίσημη έναρξη των διαπραγματεύσεων για την Ε.Ε (2004) έχει «κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι» της Τουρκίας.
Ο απώτερος στόχος της πολιτικής Σημίτη ήταν διττός:
- Η οικονομική αλληλεξάρτηση (δόγμα ΕΛΙΑΜΕΠ) θα οδηγήσει σε αποφόρτιση των αντιπαραθέσεων με την Τουρκία.
- Ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας (με την ένταξη στην Ε.Ε) θα οδηγήσει το στρατό από τα πραξικοπήματα και τις παρεμβάσεις οριστικά πλέον στα στρατόπεδα και οι δημοκράτες πολιτικοί θα υιοθετήσουν ήπιες διπλωματικές θέσεις καλής γειτονίας (άρση casus belli) και συνεργασίας στο Κυπριακό.
Οι ως άνω στόχοι –κατ’αρχήν – έχουν ρεαλιστική βάση για μία χώρα όπου οι δημοκρατικοί πολιτικοί θεσμοί έχουν δοκιμαστεί σε βάθος χρόνου και στηρίζονται τόσο από πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις όσο και από την ευρύτερη κοινή γνώμη. ΟΧΙ όμως για την Τουρκία.
Θα εξηγήσω γιατί η σημερινή Τουρκία αδυνατεί παρά την οικονομική αλληλεξάρτηση και την ευρωπαϊκή προοπτική(?) να αλλάξει τους άξονες (red lines) της εξωτερικής της πολιτικής.
- Το υπουργείο εξωτερικών της Τουρκίας και ιδιαίτερα το κέντρο ανάλυσης ελέγχεται από διπλωμάτες και ακαδημαϊκούς οι οποίοι ανήκουν στο σκληρό πυρήνα του κεμαλικού κατεστημένου. Τόσο το CHP του Μπαϊκάλ όσο και το MHP του Μαχτζελί ταυτίζονται απόλυτα με τις θέσεις της διπλωματικής κάστας του τουρκικού Υπ.Εξ. Το ΑΚP του Ερντογάν δεν επιθυμεί να αλλάξει τους άξονες (red lines) της τουρκικής διπλωματίας. Αυτό που έχει καταφέρει η κυβέρνηση Ερντογάν είναι η ενίσχυση της οικονομικής διάστασης της εξωτερικής της πολιτικής και το διπλωματικό άνοιγμα στον Αραβικό κόσμο (πρωτοβουλίες για Ισραήλ – Παλαιστίνιους, Ισραήλ – Συρία, Ιράκ, Ιράν κλπ). Μία πολιτική που πρωτοεμφανίζεται στα χρόνια της εξουσίας Οζάλ (1983-93).
- Η γραφειοκρατική δομή του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΜGK) ελέγχεται από τους στρατιωτικούς. Το γεγονός ότι έχει αλλάξει η σύνθεση του Συμβουλίου όπου συμμετέχουν πολιτικοί και στρατιωτικοί (για λόγους ευρωπαϊκής εναρμόνισης) δε σημαίνει ότι οι αποφάσεις αντικρούουν τα γεράκια της Άγκυρας. Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η συνάντηση Davutoglu (συμβούλου Ερντογάν) και Barzani (πρωθυπουργού Κουρδικού Ιράκ) στη Βαγδάτη ενώ την ίδια στιγμή ο Τουρκικός Στρατός βομβάρδιζε το Κουρδικό Ιράκ.
- Έλλειψη ερευνητικών κέντρων εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας πέρα από τον έλεγχο και την επιρροή του στρατού. Μία απλή επίσκεψη στις ιστοσελίδες των πολυάριθμων think – tanks της Τουρκίας αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση για τα θέματα εξ. Πολιτικής.
- Όλες οι δημοσκοπήσεις θέλουν το στρατό να χαίρει μεγαλύτερης εκτίμησης από όλους τους άλλους θεσμούς (Πρόεδρος Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός, Βουλευτές, Δικαιοσύνη, Αστυνομία κλπ). Κανένα πολιτικό κόμμα δε θα τολμήσει να τα βάλει με το στρατό διότι θα δεχτεί στις εκλογές τη δυσαρέσκεια του λαού.
Εν ολίγοις, αν η Τουρκία δεν ήταν αυτή η Τουρκία θα μπορούσαμε να μιλάμε για εκδημοκρατισμό που περνά μέσα από την ένταξη στην Ε.Ε, με ό,τι συνεπάγεται για τις διμερείς μας σχέσεις.
Εδώ θα πρέπει να επαναλάβουμε ότι οι οικονομικές σχέσεις έχουν εκ φύσεως μία δυναμική που προσπερνά τη διπλωματία και την πολιτική γενικότερα και φέρνει ανθρώπους και ομάδες πιο κοντά. Οι ελίτ όμως χειρίζονται τα εθνικά θέματα όπου εκεί τα κριτήρια αλλάζουν και σταθμίζονται όλες οι παράμετροι.
Τελευταία πολλοί αναρωτιούνται (πολιτικοί, διανοητές κα) αν η Ελλάδα έχει κάποιο Σχέδιο Β σε περίπτωση που η Τουρκία μείνει οριστικά εκτός Ευρώπης. Αυτό δείχνει ότι η Ελληνική ελίτ δε γνωρίζει πραγματικά το γείτονα της. Γεγονός απαράδεκτο και άκρως επικίνδυνο. Θεωρώ το Σχέδιο Β εκτός λογικής. Τα πράγματα είναι απλά: Είτε η Τουρκία δε θα μπει (λόγω Γαλλίας – Γερμανίας ή λόγω κεμαλικού κατεστημένου), είτε η Τουρκία θα μπει ως είναι σήμερα. Για την Ελλάδα ο γείτονας θα παραμείνει ως έχει. Άρα σχέδιο Β yok!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου