Η ιστορία θέλησε (επέβαλλε κατ’ άλλους) Άραβες, Έλληνες και Τούρκοι να ζουν για αρκετούς αιώνες κάτω από το «οθωμανικό ζυγό». Στα μεγάλα αστικά κέντρα της αυτοκρατορίας των Osmanli, όπως η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η Αντιόχεια, η Κων/πολη και η Σμύρνη αλλά και η Ιερουσαλήμ, η Δαμασκός, η Βηρυτός οι ελληνορθόδοξες συνοικίες συναντούσαν τις μουσουλμανικές (τουρκικοί και αραβικοί μαχαλάδες) στα μικρά και πολύπλοκα σοκάκια των αχανών εμπορικών κέντρων και παζαριών. Αυτά τότε,…μια άλλη εποχή!

Από τη Συνθήκη της Λοζάννης μέχρι σήμερα πέρασε αρκετός καιρός και η μουσουλμανική Ούμμα (κοινότητα) απέκτησε εθνικά σύνορα, εθνικούς ύμνους, εθνικούς στρατούς, εθνική ιστορία και μνήμη. Το Ισλάμ εθνικοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες ή οικονομικές προτεραιότητες. Η σύγκρουση δε Ισραήλ – Αραβικού κόσμου «γιορτάζει» φέτος 60 χρόνια αιματηρών συγκρούσεων.

Ενώ οι διεθνείς εξελίξεις φέρνουν αλλαγές στις ισορροπίες δυνάμεων, συνασπισμών και παραδοσιακών συμμαχιών η Ελλάς εν αντιθέσει με την Τουρκία δε φαίνεται να «διαβάζει» τα μελλούμενα. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάς είτε λόγω των ενεργειακών της αναγκών είτε λόγω Κυπριακού είτε λόγω της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο κράτησε μία φιλο-αραβική στάση τόσο στο Παλαιστινιακό ζήτημα όσο και στον αγώνα για την ανεξαρτητοποίηση των πρώην δυτικών αποικιών σε Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία ήταν η πρώτη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ, αγνόησε τους Άραβες λόγω κεμαλικού συνδρόμου και έστρεψε το βλέμμα της ολοκληρωτικά προς τη Δύση.

Τα δεδομένα αρχίζουν να αλλάζουν από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ο Τούρκος (κουρδικής καταγωγής) πρωθυπουργός Turgut Οzal οραματίζεται (στην αρχή δειλά) αλλά πλέον δυναμικά στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 την εφαρμογή της αρχής του Νέο-οθωμανισμού. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι η Τουρκία δε δύναται να διαγράψει την ιστορική, θρησκευτική και πολιτιστική της σχέση με τον Μουσουλμανικό και Αραβικό κόσμο. Την ίδια στιγμή η Δύση θα προσφέρει στην Τουρκία τα τεχνολογικά και επιστημονικά εργαλεία που αυτή χρειάζεται για να ενταχθεί ισότιμα στην παγκόσμια οικονομία. Το νερό έχει μπει πλέον…στο ανατολίτικο αυλάκι!

Η πολιτική Οζάλ θα εφαρμοστεί από όλες τις κεντρο-δεξιές και συντηρητικές κυβερνήσεις της δεκαετίας του 1990. Η προσοχή θα επικεντρωθεί κατ’ αρχάς στη τουρκόφωνη Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια. Από το 2002 μέχρι σήμερα το κυβερνών κόμμα AKP του Ερντογάν θα στρέψει το βλέμμα του στη «δύσκολη» Μέση Ανατολή. Η Τουρκία θα παρουσιαστεί ως ο ειρηνοποιός διαμεσολαβητής μεταξύ Ισραήλ – Συρίας, Ιράν – ΗΠΑ, Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν και θα κερδίσει «αραβικούς πόντους».
Το αποτέλεσμα είναι απτό: Η Τουρκία αποκτά καθεστώς παρατηρητή τόσο στον Αραβικό Σύνδεσμο όσο και στο Οργανισμό Κρατών Περσικού Κόλπου. Αυτό μεταφράζεται εν μέρει στην άνετη εκλογή της Τουρκίας με (151 ψήφους) στο Σ.Α του ΟΗΕ. Την ίδια στιγμή οι εξαγωγές της Τουρκίας προς τις Αραβικές χώρες θα φτάσουν από 9% στις αρχές του 2000 στο 15% στα μέσα του 2007. Παράλληλα, εκατομμύρια «ζεστά πετροδολάρια» των αράβων μοναρχών θα επενδυθούν στο τραπεζικό κλάδο και κλάδο τροφίμων στην Τουρκία. Διόλου τυχαία, επενδύσεις από τα Η.Α Εμιράτα αξίας πολλών εκατομμυρίων $ κατευθύνονται στην ΝΑ Τουρκία των 14 εκ. Κούρδων…!

Ο Νέο-οθωμανισμός φτάνει μέχρι και την πολύπαθη Κύπρο όπου οι Τουρκικές Αρχές έχουν επιδοθεί (μέσω του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης) σε «πολιτική» αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Συγκεκριμένα οι Υπουργοί Τουρισμού και Εμπορίου (της Τουρκίας και της «ΤΔΒΚ») ανοίγουν γραφεία Οικονομικού Συνδέσμου σε διάφορες μουσουλμανικές και αραβικές χώρες. Ο Κεμαλισμός (έναντι των Αράβων) πέθανε. Ζήτω ο Νέο-οθωμανισμός!

Η Ελλάς ομφαλοσκοπεί και προσπαθεί να βατοπεδήσει! Οι Ελληνικές εξαγωγές προς τις Αραβικές χώρες (αγοράς 320 εκ. ανθρώπων) καλύπτουν το καταπληκτικό 5,6% του συνόλου των Ελληνικών Εξαγωγών. Με άλλα λόγια, όσα εξάγουμε περίπου στη Κύπρο (των 800.000 κατοίκων), δηλαδή 4,5% των ελληνικών εξαγωγών, τα ίδια περίπου εξάγουμε σε 22 αραβικές χώρες…Τα σχόλια δικά σας.

Και φτάνουμε στην υφαλοκρηπίδα της Αν. Μεσογείου. Οι Αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Συρία, Λίβανος) δεν επιθυμούν σύγκρουση και προβλήματα με τη Τουρκία. Οι όποιες διμερείς συμφωνίες με τη Κυπριακή και Ελληνική Δημοκρατία για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ θεωρούν ότι πρέπει να έχουν αν όχι τη συγκατάθεση, τουλάχιστον την ανοχή της Τουρκίας. Ο αραβικός αγωγός φυσικού αερίου «περνά από την Τουρκία» προκειμένου να φτάσει στις αγορές της Ευρώπης και αυτό κανείς δε μπορεί να το παραβλέψει.