Όσοι ασχολούνται (για επαγγελματικούς ή "πατριωτικούς" λόγους) με τα θέματα εξωτερικής πολιτικής εν Ελλάδι γνωρίζουν ότι το "βαθύ κράτος" του Υπουργείου Εξωτερικών της χώρας μας είναι το "γνωστό-άγνωστο" ΕΛΙΑΜΕΠ. Ένα ημι-κρατικό/ημι-ιδιωτικό Ίδρυμα (Άμυνας και Εξωτερικής πολιτικής) που υλοποιεί μελέτες-έρευνες έναντι κρατικής χρηματοδότησης. Το Δ.Σ του εν λόγω Ιδρύματος κοσμούν τα top ονόματα του ακαδημαϊκού κόσμου της Αθήνας όπως α)ο νυν πρόεδρος του ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας) κ. Θάνος Βερέμης και θιασώτης της "γενοκτονίας των Τούρκων της Τριπολιτσάς", β) οι καθηγητές Λ.Τσούκαλης (Πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ), σύμβουλος Τουρκικού think-tank εξωτερικής πολιτικής (EDAM) και προσκεκλημένος της Λέσχης Bilderberg και Θ. Κουλουμπής(Αντιπρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ)και μέλος του Greek-Turkish Forum των Κ. Κάρρα και Ιlker Turtmen (τέως ΥΠΕΞ Τουρκίας). Με άλλα λόγια ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ που αγοράζουμε Αμερικανικά όπλα...όχι για εμάς, για τη φουκαριάρα...!
Γενικός Γραμματέας του ΕΛΙΑΜΕΠ είναι ο κ. Αλέξης Παπαχελάς, γνωστός δημοσιογράφος και
διευθυντής της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, συμφερόντων οικογενείας Αλαφούζου. Ο κ. Παπαχελάς,τον οποίο εκτιμώ διότι αρθρώνει υπεύθυνο λόγο άσχετα αν συμφωνώ μαζί του ή όχι, δημοσίευσε τη περασμένη Κυριακή (22/3/09) ένα άρθρο με τον τίτλο " Εμείς, ο Ομπάμα και οι Τούρκοι".
Παραθέτω τις παραγράφους του άρθρου που μου προκάλεσαν συγκεκριμένες απορίες:
Ο κ. Παπαχελάς γράφει:
Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, η οποία προσπαθεί συνεχώς να αυξήσει τη γεωπολιτική της επιρροή. Οι Αμερικανοί «καίγονται» για τρία μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα, στα οποία καλώς ή κακώς η Τουρκία παίζει ρόλο: τη στρατηγική εξόδου από το Ιράκ, τον περιορισμό της δύναμης του Ιράν στον ισλαμικό κόσμο και την προσέγγιση του Ισραήλ με τη Συρία. Παράλληλα η Τουρκία θεωρείται ένας σημαντικός προορισμός για επενδύσεις, αλλά και η σημαντικότερη δίοδος ενέργειας για την Ευρώπη που δεν ελέγχεται από τη Μόσχα. Τα δεδομένα αυτά, σε συνδυασμό με τη γενική προσπάθεια του κ. Ομπάμα να κάνει ανοίγματα στον μουσουλμανικό κόσμο, καθιστούν την Τουρκία σοβαρό «παίκτη» στην περιοχή.
Η Ελλάδα, από την άλλη, είναι μία χώρα με περιορισμένη στρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ, είτε εκ των πραγμάτων είτε γιατί η εσωτερική πολιτική συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια μεγαλύτερης συνεργασίας με την Ουάσιγκτον. Ανήκουμε πια στην Ευρώπη, παίζουμε πολύ μικρό ρόλο στη Μέση Ανατολή, γιατί εγκαταλείψαμε τα ανοίγματα προηγούμενων δεκαετιών, και οι Αμερικανοί επενδυτές μόνο ως αστείο αντιμετωπίζουν την προοπτική επενδύσεων στην Ελλάδα. Τα θέματα που εμείς αποκαλούμε «εθνικά» οι Αμερικανοί δυστυχώς τα θεωρούν εντελώς περιφερειακά για τα δικά τους συμφέροντα.
Σε κάθε περίπτωση, είναι λυπηρή η εικόνα μιας χώρας η οποία στέλνει τον πρέσβη της στην Ουάσιγκτον να κάνει επίσημο διάβημα επειδή ο κ. Μπαράκ Ομπάμα δεν θα περάσει από την Ελλάδα. Η ελληνική εξωτερική πολιτική θα έπρεπε να προβάλλει μια εικόνα αυτοπεποίθησης, αναγνωρίζοντας παράλληλα τα πραγματικά δεδομένα για τον ρόλο της Τουρκίας.
Η Ελλάδα θα έπρεπε να αισθάνεται αλλά και να συμπεριφέρεται σαν μια ισχυρή χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που αντιμετωπίζει ακομπλεξάριστα τις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εικόνα μιας χώρας-επαίτη για μια συνάντηση, φωτογραφία ή προεδρική επίσκεψη σίγουρα δεν μας τιμά και, πέραν των άλλων, δεν φέρνει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα
Οι απορίες μου είναι οι ακόλουθες:
1) Πως συμβιβάζονται οι ισχυρισμοί-υπαινιγμοί του κ. Παπαχελά (χώρα - επαίτη, ακομπλεξάριστα, κλπ) με τη θέση του Γ.Γ στο ΕΛΙΑΜΕΠ; Αν διαφωνεί με τα όσα προτείνει το Ίδρυμα στο ΥΠΕΞ γιατί δεν παραιτείται από αυτό;
2) Η θέση του Γ.Γ λειτουργεί υπέρ ή κατά της αμεροληψίας του δημοσιογραφικού επαγγέλματος;
Σημείωση: Θεωρώ ότι η αξιοπρέπεια του δημοσιογράφου πρέπει να είναι πάνω και πέρα από θέσεις έστω και τιμητικές. Άλλωστε ο κ. Παπαχελάς δεν έχει ανάγκη απο αυτές για να καταξιωθεί στη κοινή γνώμη...
Τρίτη 12 Μαΐου 2009
Αναδημοσιεύουμε την επιστολή διαμαρτυρίας και απόγνωσης του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ν. Ξάνθης (Eφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ, Κομοτηνή 11/3/2009) προς το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ του οποίου η υποκρισία στο όνομα των ψήφων, "καλής γειτονίας" με τη Τουρκία και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη ΚΟΣΣΟΒΟποίηση της Δυτικής Θράκης. Άραγε ο εν λόγω "Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης" θα κριθεί και αυτός ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ από τα Ελληνικά δικαστήρια επειδή παραβιάζει τα "όσια και ιερά" της Συνθήκης της Λοζάννης περί "μουσουλμανικής μειονότητας"; Το Υπουργείο Παιδείας (και οχι το ΥΠΕΞ)θα προχωρήσει σε ικανοποιήση των αιτημάτων των Πομάκων της Θράκης; Μήπως
το tabula rasa φτάνει μόνο μέχρι τη Καβάλα;
Προς
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια
Τον πρωθυπουργό της Ελλάδος Κωνσταντίνο Καραμανλή
Τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Δημήτριο Σιούφα
Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιο Παπανδρέου
Την γενική γραμματέα του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα
Τον πρόεδρο της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Αλέκο Αλαβάνο
Τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γεώργιο Καρατζαφέρη
Αξιότιμους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου
Ο σύλλογός μας «Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης», ιδρύθηκε το έτος 2007 με σκοπό την διάσωση και διάδοση της γλώσσας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Δυστυχώς αμέσως μετά την δημοσίευση του καταστατικού, τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου γίναμε αποδέκτες απειλών, ύβρεων και συκοφαντιών επειδή τολμήσαμε να πούμε δημόσια πως είμαστε Πομάκοι.
Στις 26.01.2009 ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μάνταζη ως πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, απέστειλε συλλυπητήρια επιστολή με αφορμή τον θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν, πρώην πρόξενου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, στην οποία μεταξύ άλλων ο ως άνω βουλευτής αναφέρει ότι ο θανών «Βρισκόταν κοντά στην τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης στη μαύρη και πιο δύσκολη μέρα, την 29η Ιανουαρίου 1990, με τους βανδαλισμούς και τις αγριότητες που δεχτήκαμε από τους Έλληνες συμπατριώτες μας με την προτροπή και των διοικούντων μας». Σε άλλο σημείο των «συλλυπητηρίων» του αναφέρει: «Η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους» βίωσε μεγάλη θλίψη με τον ξαφνικό θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν.
Με αφορμή λοιπό αυτή την δήθεν «συλλυπητήρια επιστολή» η οποία όμως είναι εντελώς προφανές ότι έχει άλλες στοχεύσεις, θέλουμε να δηλώσουμε με τον πλέον επίσημο τρόπο πως αρνούμαστε και αντιδρούμε στην ισοπεδωτική προπαγάνδα όλων όσων προσπαθούν να ετεροπροσδιορίσουν αυθαίρετα και για τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, εμάς τους Πομάκους αλλά και το σύνολο των μουσουλμάνων της Θράκης ως «Τούρκους» και να καθιερώσουν την ψευδή εικόνα της μιας, ενιαίας και μάλιστα τουρκικής μειονότητας.
Σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και την Συνθήκη Ανταλλαγής των πληθυσμών, οι πληθυσμοί της Δυτικής Θράκης που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή χαρακτηρίστηκαν «μουσουλμάνοι». Αντίθετα, οι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης που εξαιρέθηκαν, χαρακτηρίστηκαν «Έλληνες ορθόδοξοι». Η διαφορά είναι σαφής καθώς στην πρώτη περίπτωση το κριτήριο είναι θρησκευτικό, ενώ στην δεύτερη εθνικό. Η ορολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε κατόπιν επιμονής της Τουρκίας και έγινε αποδεκτή από την Ελλάδα ακριβώς γιατί στην ελληνική Θράκη οι πληθυσμοί που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή είχαν ως μόνο κοινό στοιχείο την θρησκεία. Ούτε τη γλώσσα, ούτε την εθνική συνείδηση.
Εκείνη μάλιστα την εποχή στην ελληνική Θράκη οι μουσουλμάνοι που δήλωναν «Τούρκοι» ήταν ελάχιστοι και περιορίζονταν ουσιαστικά στην πόλη της Κομοτηνής, γιατί εκεί υπήρχε διοικητικό κέντρο και είχε αναπτυχθεί το νεοτουρκικό κίνημα. Οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι που μιλούσαν οι περισσότεροι (για την ακρίβεια, όσοι βρίσκονταν στα ορεινά) πομάκικα και οι υπόλοιποι ρομανί.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το 1923 στην ελληνική Θράκη βρήκαν καταφύγιο εκατοντάδες μουσουλμάνοι τους οποίους απειλούσε με θάνατο η κεμαλική Τουρκία εξαιτίας της προσήλωσής τους στο Ισλάμ.
Ο χαρακτήρας λοιπόν της μειονότητας στη Θράκη ήταν από την πρώτη στιγμή θρησκευτικός και μάλιστα ενισχύθηκε από το κύμα των πολιτικών προσφύγων που ήρθαν εδώ εξαιτίας των διωγμών τους από τους Τούρκους εθνικιστές.
Εμείς, οι Πομάκοι της Θράκης είμαστε πιστοί φύλακες μιας μεγάλης και ένδοξης ισλαμικής παράδοσης, γεγονός που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον τουρκικό εθνικισμό ακριβώς γιατί είμαστε πιστοί μουσουλμάνοι. Ταυτοχρόνως η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας, αποδεικνύουν ότι έχουμε την δική μας ταυτότητα.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι από τους συμπολίτες μας, άλλοι από άγνοια και άλλοι από σκοπιμότητα, εξακολουθούν να ταυτίζουν το Ισλάμ με τους Τούρκους και θεωρούν εσφαλμένα ότι κάθε μουσουλμάνος είναι Τούρκος.
Είμαστε Πομάκοι. Βαθιά ριζωμένοι στη γη της Θράκης και η μοίρα μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την μοίρα αυτού του τόπου. Η ειρηνική μας συμβίωση με όλα τα σύνοικα στοιχεία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Θέλουμε να ζήσουμε στον τόπο μας, κρατώντας την πίστη, την γλώσσα και τα έθιμα των πατεράδων μας για να τα κληροδοτήσουμε εμείς με την σειρά μας στα παιδιά μας.
Είμαστε Πομάκοι – Έλληνες πολίτες. Γι’ αυτό έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε από το ελληνικό κράτος να δείξει τον έμπρακτο σεβασμό του τηρώντας το Σύνταγμα, τη Συνθήκη της Λωζάνης και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Γι’ αυτό και απαιτούμε κατ’ αρχήν από το ελληνικό κράτος:
Α. Να διασφαλίσει η ελληνική Πολιτεία και σε εμάς τους Πομάκους το αυτονόητο δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη στην δημόσια εκπαίδευση και στην ισότιμη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας γιατί παρά τις εκκλήσεις μας προς όλους τους αρμόδιους δεν λειτουργεί ούτε ένα δημόσιο ελληνικό σχολείο στα Πομακοχώρια. Χωρίς την γνώση της ελληνικής γλώσσας οι Πομάκοι καταδικάζονται στην φτώχεια, στην κοινωνική περιθωριοποίηση και στην στέρηση κάθε δυνατότητας για ένα καλύτερο μέλλον.
Β. Να αναγνωρίσει τα πομάκικα ως γλώσσα της μειονότητας ισότιμης με τα τουρκικά. Η συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει την διατήρηση της γλώσσας της μειονότητας. Πουθενά δεν αναφέρει ότι η γλώσσα αυτή είναι η τουρκική. Το ελληνικό κράτος λοιπόν έχει την υποχρέωση να αναγνωρίσει την πομάκικη γλώσσα ως γλώσσα διδασκαλίας στα μειονοτικά σχολεία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας, στην ηλικία των 5-6 ετών να καλούνται να διδάσκονται μαθήματα σε ξένη προς αυτούς γλώσσα δηλαδή στα τουρκικά.
Γ. Να τηρήσει την νομιμότητα και να προστατεύσει αποτελεσματικά τους Πομάκους που διώκονται και δέχονται επιθέσεις από το τουρκικό προξενείο και τους Τούρκους εθνικιστές. Δεν είναι δυνατόν να φοβόμαστε για την σωματική μας ακεραιότητα και το μέλλον των παιδιών μας εντός της ελληνικής επικράτειας, να αντιμετωπίζουμε προπηλακισμούς, ύβρεις και απειλές επειδή θέλουμε να μιλάμε την γλώσσα μας, να χορεύουμε τους χορούς μας, να διδάσκονται τα παιδιά μας επαρκώς την ελληνική γλώσσα ώστε να έχουν ουσιαστικές ευκαιρίες για την ισότιμη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας.
(σ.σ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ)
Δυστυχώς όμως εδώ και χρόνια η ελληνική πολιτική ηγεσία τόσο κεντρικά όσο και τοπικά έχει κλειστά τα αυτιά της στα δίκαια αιτήματά μας και κρατά επιδεικτικά κλειστά τα μάτια της στην πολιτιστική γενοκτονία και τις διώξεις που υφίστανται όλοι οι Πομάκοι, από τους αυτοπροσδιοριζόμενους Τούρκους και το τουρκικό προξενείο.
Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού δεν το έχουν μόνο όσοι θέλουν να δηλώνουν «Τούρκοι». Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια όλα τα πολιτικά κόμματα αλλά και οι τοπικοί άρχοντες έχουν αναγάγει ως προνομιακούς συνομιλητές τους, αυτούς που επιθυμούν την διατήρηση των Πομάκων στα σκοτάδια της αμάθειας, που αντιδρούν και μόνο στο άκουσμα της ύπαρξής μας, που έχουν σαν στόχο τον αφανισμό της γλώσσας μας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που υιοθετούν τις ακραίες και διχαστικές θέσεις του τουρκικού προξενείου.
Όλα τα κόμματα δεν διστάζουν να «κοσμούν» τα ψηφοδέλτιά τους, εν όψει ενός πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, με ανθρώπους που υιοθετούν στον ιδιωτικό και δημόσιο λόγο και με την εν γένει δράση τους, θέσεις και απόψεις που δεν τιμούν κανένα σύγχρονο και δημοκρατικό κόμμα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ιδού ορισμένα παραδείγματα:
1) Σε συνεδρίαση της διευρυμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Ξάνθης – Καβάλας – Δράμας οι μουσουλμάνοι νομαρχιακοί σύμβουλοι όλων των παρατάξεων του νομαρχιακού συμβουλίου Ξάνθης όπως και η υποψήφια υπερνομάρχης (ΠΑΣΟΚ) Γκιουλ Μπεγιάζ Καραχασάν, δεν δίστασαν να απαιτήσουν την απαλοιφή του όρου «Πομακοχώρια» από υπουργική απόφαση του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και την αντικατάστασή του είτε με τον όρο «Τουρκοχώρι» είτε «Ορεινός όγκος» (22-10-2008).
2) Ο Ορχάν Χατζηιμπράμ, υποψήφιος της ΝΔ στην Ξάνθη μεταξύ άλλων δήλωσε «επιθυμώ στην είσοδό μου στην Βουλή ώστε να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των Τούρκων της μειονότητας».
3) Ο Ιμάμ Αχμέτ, υποψήφιος του ΛΑΟΣ το 2007, απολύθηκε από δάσκαλος το έτος 1994 επειδή όπως αναφέρεται στην απόφαση του περιφερειακού υπηρεσιακού συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ξάνθης «ενεργώντας εν πλήρει συνειδήσει εκ προθέσεως και δόλο, συμπεριφερόμενος κατά τρόπο ασυμβίβαστο με την θέση του ως δημοσίου υπαλλήλου, ενεργώντας κατά του έθνους και υπακούοντας στις εντολές ανθελληνικών δυνάμεων σκόπευε στην αποσταθεροποίηση της περιοχής».
4) Ο Αχμέτ Χατζηοσμάν, βουλευτής Ροδόπης με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, είναι πρόεδρος του κόμματος DEB, του κόμματος που ίδρυσε ο βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ.
5) «Το Κέντρο Ερευνών της μειονότητας θα αποδείξει πως όλοι είναι τουρκογενείς και δεν υπάρχουν Πομάκοι». Αυτή είναι δήλωση του πρώην βουλευτή Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ Γκαλήπ Γκαλήπ τον Αύγουστο 2008 σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κομοτηνής.
6) Ο Τσετίν Μάντατζη, ο Χατζηοσμάν Αχμέτ και η Γκιούλ Μπεγιάζ Καραχασάν κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης των εκδοτών της τουρκόφωνης εφημερίδας «Μιλλέτ». Οι εκδότες της ως άνω εφημερίδας, αφού δημοσίευσαν όλα τα ονόματα των ιδρυτικών μελών του συλλόγου μας και μας αποκαλούσαν «προδότες του έθνους» ανέφεραν μεταξύ άλλων «Επιτρέπεται μήπως στο Ισλάμ να συνεργάζεστε με τους χριστιανούς ορθοδόξους – τους πιο στυγερούς εχθρούς στην ιστορία των ομόθρησκων αδελφών σας – να προδίδετε τους τουρκομουσουλμάνους αδερφούς σας και να πουλάνε κινήσεις εναντίον τους»; Και «Δεν έχετε αντιληφθεί την αγωνιστική δύναμη αυτού του έθνους. Αυτό το έθνος απέδειξε στο παρελθόν ότι για τον μουσουλμανισμό και τον τουρκισμό είναι έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα και κάθε στιγμή είναι έτοιμο να το αποδείξει πάλι. Αν εμπιστεύεστε πως μπορείτε να βαστάξετε τα αποτελέσματα μπορείτε να δοκιμάσετε».
Όλοι αυτοί, δεν λειτουργούν ούτε ως υποψήφιοι ούτε ως βουλευτές του ελληνικού λαού, τμήμα του οποίου αποτελούν όλοι οι μουσουλμάνοι ανεξάρτητα αν είναι Πομάκοι, Ρομά ή Τουρκογενείς, αλλά ως εκπρόσωποι του τουρκικού προξενείου. Κάνουν ότι μπορούν ώστε να μας τρομοκρατήσουν, εμάς τους Πομάκους και αυτούς που συμπαραστέκονται στα δικαία αιτήματά μας. Προσπαθούν να αποκρύψουν την αλήθεια για τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Αναρωτιόμαστε ως που μπορεί να φτάσει η εθελοδουλία, η εθελοτυφλία και ο αυτοεξευτελισμός των τοπικών και κεντρικών κομματικών στελεχών που όχι μόνο δεν αντιδρούν στις διχαστικές και ακραίες αυτές θέσεις, αλλά αποδέχονται τους εκφραστές αυτών των θέσεων, ως μοναδικούς συνομιλητές.
Αυτές οι πρακτικές και απόψεις που αποσκοπούν στην δημιουργία εντάσεων μεταξύ των σύνοικων στοιχείων της Θράκης, που υιοθετούν ιδεολογίες και πρακτικές που αποβλέπουν στην περιθωριοποίηση και εξόντωση των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της μειονότητας της Θράκης και που υποκρύπτουν ρατσιστικές θέσεις και αβυσσαλέα μισαλλοδοξία πρέπει να καταδικασθούν άμεσα και έμπρακτα από όλους.
Η ειρηνική συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών δεν πρόκειται να επιτευχθεί με την πολιτισμική εξόντωση των Πομάκων και των Ρομά που επιχειρεί η Τουρκία εντός του ελληνικού κράτους.
Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία ενώ κάνει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε για να υπερασπιστεί και να αναδείξει τους Τούρκους της Θράκης την στιγμή που συστηματικά αδιαφορεί και δεν προστατεύει τα δικαιώματα των Πομάκων και των Ρομά, είμαστε υποχρεωμένοι αν σύντομα δεν αλλάξει αυτή η πολιτική, να καταφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την υπεράσπιση του δικαιώματός μας να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας αποκτώντας ταυτοχρόνως την δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής στην διοίκηση και στην ευημερία του τόπου μας.
Δική μας ευχή και θέληση είναι όλα αυτά τα ζωτικά προβλήματα να λυθούν με πρωτοβουλία και ευθύνη του ελληνικού κράτους του οποίου υπήρξαμε πάντα έντιμοι και νομοταγείς πολίτες.
Με ιδιαίτερη τιμή
Ο πρόεδρος Ταχήρ Κόντε
Η γραμματέας Αλιέ Εφέντη
το tabula rasa φτάνει μόνο μέχρι τη Καβάλα;
Προς
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια
Τον πρωθυπουργό της Ελλάδος Κωνσταντίνο Καραμανλή
Τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Δημήτριο Σιούφα
Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιο Παπανδρέου
Την γενική γραμματέα του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα
Τον πρόεδρο της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Αλέκο Αλαβάνο
Τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γεώργιο Καρατζαφέρη
Αξιότιμους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου
Ο σύλλογός μας «Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης», ιδρύθηκε το έτος 2007 με σκοπό την διάσωση και διάδοση της γλώσσας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Δυστυχώς αμέσως μετά την δημοσίευση του καταστατικού, τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου γίναμε αποδέκτες απειλών, ύβρεων και συκοφαντιών επειδή τολμήσαμε να πούμε δημόσια πως είμαστε Πομάκοι.
Στις 26.01.2009 ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μάνταζη ως πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, απέστειλε συλλυπητήρια επιστολή με αφορμή τον θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν, πρώην πρόξενου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, στην οποία μεταξύ άλλων ο ως άνω βουλευτής αναφέρει ότι ο θανών «Βρισκόταν κοντά στην τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης στη μαύρη και πιο δύσκολη μέρα, την 29η Ιανουαρίου 1990, με τους βανδαλισμούς και τις αγριότητες που δεχτήκαμε από τους Έλληνες συμπατριώτες μας με την προτροπή και των διοικούντων μας». Σε άλλο σημείο των «συλλυπητηρίων» του αναφέρει: «Η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους» βίωσε μεγάλη θλίψη με τον ξαφνικό θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν.
Με αφορμή λοιπό αυτή την δήθεν «συλλυπητήρια επιστολή» η οποία όμως είναι εντελώς προφανές ότι έχει άλλες στοχεύσεις, θέλουμε να δηλώσουμε με τον πλέον επίσημο τρόπο πως αρνούμαστε και αντιδρούμε στην ισοπεδωτική προπαγάνδα όλων όσων προσπαθούν να ετεροπροσδιορίσουν αυθαίρετα και για τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, εμάς τους Πομάκους αλλά και το σύνολο των μουσουλμάνων της Θράκης ως «Τούρκους» και να καθιερώσουν την ψευδή εικόνα της μιας, ενιαίας και μάλιστα τουρκικής μειονότητας.
Σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και την Συνθήκη Ανταλλαγής των πληθυσμών, οι πληθυσμοί της Δυτικής Θράκης που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή χαρακτηρίστηκαν «μουσουλμάνοι». Αντίθετα, οι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης που εξαιρέθηκαν, χαρακτηρίστηκαν «Έλληνες ορθόδοξοι». Η διαφορά είναι σαφής καθώς στην πρώτη περίπτωση το κριτήριο είναι θρησκευτικό, ενώ στην δεύτερη εθνικό. Η ορολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε κατόπιν επιμονής της Τουρκίας και έγινε αποδεκτή από την Ελλάδα ακριβώς γιατί στην ελληνική Θράκη οι πληθυσμοί που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή είχαν ως μόνο κοινό στοιχείο την θρησκεία. Ούτε τη γλώσσα, ούτε την εθνική συνείδηση.
Εκείνη μάλιστα την εποχή στην ελληνική Θράκη οι μουσουλμάνοι που δήλωναν «Τούρκοι» ήταν ελάχιστοι και περιορίζονταν ουσιαστικά στην πόλη της Κομοτηνής, γιατί εκεί υπήρχε διοικητικό κέντρο και είχε αναπτυχθεί το νεοτουρκικό κίνημα. Οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι που μιλούσαν οι περισσότεροι (για την ακρίβεια, όσοι βρίσκονταν στα ορεινά) πομάκικα και οι υπόλοιποι ρομανί.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το 1923 στην ελληνική Θράκη βρήκαν καταφύγιο εκατοντάδες μουσουλμάνοι τους οποίους απειλούσε με θάνατο η κεμαλική Τουρκία εξαιτίας της προσήλωσής τους στο Ισλάμ.
Ο χαρακτήρας λοιπόν της μειονότητας στη Θράκη ήταν από την πρώτη στιγμή θρησκευτικός και μάλιστα ενισχύθηκε από το κύμα των πολιτικών προσφύγων που ήρθαν εδώ εξαιτίας των διωγμών τους από τους Τούρκους εθνικιστές.
Εμείς, οι Πομάκοι της Θράκης είμαστε πιστοί φύλακες μιας μεγάλης και ένδοξης ισλαμικής παράδοσης, γεγονός που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον τουρκικό εθνικισμό ακριβώς γιατί είμαστε πιστοί μουσουλμάνοι. Ταυτοχρόνως η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας, αποδεικνύουν ότι έχουμε την δική μας ταυτότητα.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι από τους συμπολίτες μας, άλλοι από άγνοια και άλλοι από σκοπιμότητα, εξακολουθούν να ταυτίζουν το Ισλάμ με τους Τούρκους και θεωρούν εσφαλμένα ότι κάθε μουσουλμάνος είναι Τούρκος.
Είμαστε Πομάκοι. Βαθιά ριζωμένοι στη γη της Θράκης και η μοίρα μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την μοίρα αυτού του τόπου. Η ειρηνική μας συμβίωση με όλα τα σύνοικα στοιχεία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Θέλουμε να ζήσουμε στον τόπο μας, κρατώντας την πίστη, την γλώσσα και τα έθιμα των πατεράδων μας για να τα κληροδοτήσουμε εμείς με την σειρά μας στα παιδιά μας.
Είμαστε Πομάκοι – Έλληνες πολίτες. Γι’ αυτό έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε από το ελληνικό κράτος να δείξει τον έμπρακτο σεβασμό του τηρώντας το Σύνταγμα, τη Συνθήκη της Λωζάνης και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Γι’ αυτό και απαιτούμε κατ’ αρχήν από το ελληνικό κράτος:
Α. Να διασφαλίσει η ελληνική Πολιτεία και σε εμάς τους Πομάκους το αυτονόητο δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη στην δημόσια εκπαίδευση και στην ισότιμη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας γιατί παρά τις εκκλήσεις μας προς όλους τους αρμόδιους δεν λειτουργεί ούτε ένα δημόσιο ελληνικό σχολείο στα Πομακοχώρια. Χωρίς την γνώση της ελληνικής γλώσσας οι Πομάκοι καταδικάζονται στην φτώχεια, στην κοινωνική περιθωριοποίηση και στην στέρηση κάθε δυνατότητας για ένα καλύτερο μέλλον.
Β. Να αναγνωρίσει τα πομάκικα ως γλώσσα της μειονότητας ισότιμης με τα τουρκικά. Η συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει την διατήρηση της γλώσσας της μειονότητας. Πουθενά δεν αναφέρει ότι η γλώσσα αυτή είναι η τουρκική. Το ελληνικό κράτος λοιπόν έχει την υποχρέωση να αναγνωρίσει την πομάκικη γλώσσα ως γλώσσα διδασκαλίας στα μειονοτικά σχολεία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας, στην ηλικία των 5-6 ετών να καλούνται να διδάσκονται μαθήματα σε ξένη προς αυτούς γλώσσα δηλαδή στα τουρκικά.
Γ. Να τηρήσει την νομιμότητα και να προστατεύσει αποτελεσματικά τους Πομάκους που διώκονται και δέχονται επιθέσεις από το τουρκικό προξενείο και τους Τούρκους εθνικιστές. Δεν είναι δυνατόν να φοβόμαστε για την σωματική μας ακεραιότητα και το μέλλον των παιδιών μας εντός της ελληνικής επικράτειας, να αντιμετωπίζουμε προπηλακισμούς, ύβρεις και απειλές επειδή θέλουμε να μιλάμε την γλώσσα μας, να χορεύουμε τους χορούς μας, να διδάσκονται τα παιδιά μας επαρκώς την ελληνική γλώσσα ώστε να έχουν ουσιαστικές ευκαιρίες για την ισότιμη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας.
(σ.σ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ)
Δυστυχώς όμως εδώ και χρόνια η ελληνική πολιτική ηγεσία τόσο κεντρικά όσο και τοπικά έχει κλειστά τα αυτιά της στα δίκαια αιτήματά μας και κρατά επιδεικτικά κλειστά τα μάτια της στην πολιτιστική γενοκτονία και τις διώξεις που υφίστανται όλοι οι Πομάκοι, από τους αυτοπροσδιοριζόμενους Τούρκους και το τουρκικό προξενείο.
Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού δεν το έχουν μόνο όσοι θέλουν να δηλώνουν «Τούρκοι». Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια όλα τα πολιτικά κόμματα αλλά και οι τοπικοί άρχοντες έχουν αναγάγει ως προνομιακούς συνομιλητές τους, αυτούς που επιθυμούν την διατήρηση των Πομάκων στα σκοτάδια της αμάθειας, που αντιδρούν και μόνο στο άκουσμα της ύπαρξής μας, που έχουν σαν στόχο τον αφανισμό της γλώσσας μας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που υιοθετούν τις ακραίες και διχαστικές θέσεις του τουρκικού προξενείου.
Όλα τα κόμματα δεν διστάζουν να «κοσμούν» τα ψηφοδέλτιά τους, εν όψει ενός πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, με ανθρώπους που υιοθετούν στον ιδιωτικό και δημόσιο λόγο και με την εν γένει δράση τους, θέσεις και απόψεις που δεν τιμούν κανένα σύγχρονο και δημοκρατικό κόμμα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ιδού ορισμένα παραδείγματα:
1) Σε συνεδρίαση της διευρυμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Ξάνθης – Καβάλας – Δράμας οι μουσουλμάνοι νομαρχιακοί σύμβουλοι όλων των παρατάξεων του νομαρχιακού συμβουλίου Ξάνθης όπως και η υποψήφια υπερνομάρχης (ΠΑΣΟΚ) Γκιουλ Μπεγιάζ Καραχασάν, δεν δίστασαν να απαιτήσουν την απαλοιφή του όρου «Πομακοχώρια» από υπουργική απόφαση του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και την αντικατάστασή του είτε με τον όρο «Τουρκοχώρι» είτε «Ορεινός όγκος» (22-10-2008).
2) Ο Ορχάν Χατζηιμπράμ, υποψήφιος της ΝΔ στην Ξάνθη μεταξύ άλλων δήλωσε «επιθυμώ στην είσοδό μου στην Βουλή ώστε να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των Τούρκων της μειονότητας».
3) Ο Ιμάμ Αχμέτ, υποψήφιος του ΛΑΟΣ το 2007, απολύθηκε από δάσκαλος το έτος 1994 επειδή όπως αναφέρεται στην απόφαση του περιφερειακού υπηρεσιακού συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ξάνθης «ενεργώντας εν πλήρει συνειδήσει εκ προθέσεως και δόλο, συμπεριφερόμενος κατά τρόπο ασυμβίβαστο με την θέση του ως δημοσίου υπαλλήλου, ενεργώντας κατά του έθνους και υπακούοντας στις εντολές ανθελληνικών δυνάμεων σκόπευε στην αποσταθεροποίηση της περιοχής».
4) Ο Αχμέτ Χατζηοσμάν, βουλευτής Ροδόπης με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, είναι πρόεδρος του κόμματος DEB, του κόμματος που ίδρυσε ο βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ.
5) «Το Κέντρο Ερευνών της μειονότητας θα αποδείξει πως όλοι είναι τουρκογενείς και δεν υπάρχουν Πομάκοι». Αυτή είναι δήλωση του πρώην βουλευτή Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ Γκαλήπ Γκαλήπ τον Αύγουστο 2008 σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κομοτηνής.
6) Ο Τσετίν Μάντατζη, ο Χατζηοσμάν Αχμέτ και η Γκιούλ Μπεγιάζ Καραχασάν κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης των εκδοτών της τουρκόφωνης εφημερίδας «Μιλλέτ». Οι εκδότες της ως άνω εφημερίδας, αφού δημοσίευσαν όλα τα ονόματα των ιδρυτικών μελών του συλλόγου μας και μας αποκαλούσαν «προδότες του έθνους» ανέφεραν μεταξύ άλλων «Επιτρέπεται μήπως στο Ισλάμ να συνεργάζεστε με τους χριστιανούς ορθοδόξους – τους πιο στυγερούς εχθρούς στην ιστορία των ομόθρησκων αδελφών σας – να προδίδετε τους τουρκομουσουλμάνους αδερφούς σας και να πουλάνε κινήσεις εναντίον τους»; Και «Δεν έχετε αντιληφθεί την αγωνιστική δύναμη αυτού του έθνους. Αυτό το έθνος απέδειξε στο παρελθόν ότι για τον μουσουλμανισμό και τον τουρκισμό είναι έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα και κάθε στιγμή είναι έτοιμο να το αποδείξει πάλι. Αν εμπιστεύεστε πως μπορείτε να βαστάξετε τα αποτελέσματα μπορείτε να δοκιμάσετε».
Όλοι αυτοί, δεν λειτουργούν ούτε ως υποψήφιοι ούτε ως βουλευτές του ελληνικού λαού, τμήμα του οποίου αποτελούν όλοι οι μουσουλμάνοι ανεξάρτητα αν είναι Πομάκοι, Ρομά ή Τουρκογενείς, αλλά ως εκπρόσωποι του τουρκικού προξενείου. Κάνουν ότι μπορούν ώστε να μας τρομοκρατήσουν, εμάς τους Πομάκους και αυτούς που συμπαραστέκονται στα δικαία αιτήματά μας. Προσπαθούν να αποκρύψουν την αλήθεια για τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Αναρωτιόμαστε ως που μπορεί να φτάσει η εθελοδουλία, η εθελοτυφλία και ο αυτοεξευτελισμός των τοπικών και κεντρικών κομματικών στελεχών που όχι μόνο δεν αντιδρούν στις διχαστικές και ακραίες αυτές θέσεις, αλλά αποδέχονται τους εκφραστές αυτών των θέσεων, ως μοναδικούς συνομιλητές.
Αυτές οι πρακτικές και απόψεις που αποσκοπούν στην δημιουργία εντάσεων μεταξύ των σύνοικων στοιχείων της Θράκης, που υιοθετούν ιδεολογίες και πρακτικές που αποβλέπουν στην περιθωριοποίηση και εξόντωση των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της μειονότητας της Θράκης και που υποκρύπτουν ρατσιστικές θέσεις και αβυσσαλέα μισαλλοδοξία πρέπει να καταδικασθούν άμεσα και έμπρακτα από όλους.
Η ειρηνική συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών δεν πρόκειται να επιτευχθεί με την πολιτισμική εξόντωση των Πομάκων και των Ρομά που επιχειρεί η Τουρκία εντός του ελληνικού κράτους.
Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία ενώ κάνει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε για να υπερασπιστεί και να αναδείξει τους Τούρκους της Θράκης την στιγμή που συστηματικά αδιαφορεί και δεν προστατεύει τα δικαιώματα των Πομάκων και των Ρομά, είμαστε υποχρεωμένοι αν σύντομα δεν αλλάξει αυτή η πολιτική, να καταφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την υπεράσπιση του δικαιώματός μας να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας αποκτώντας ταυτοχρόνως την δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής στην διοίκηση και στην ευημερία του τόπου μας.
Δική μας ευχή και θέληση είναι όλα αυτά τα ζωτικά προβλήματα να λυθούν με πρωτοβουλία και ευθύνη του ελληνικού κράτους του οποίου υπήρξαμε πάντα έντιμοι και νομοταγείς πολίτες.
Με ιδιαίτερη τιμή
Ο πρόεδρος Ταχήρ Κόντε
Η γραμματέας Αλιέ Εφέντη
Στιγμιότυπο από συνάντηση Τούρκων και Αμερικανών ειδικών σε θέματα Μέσης Ανατολής και Κεντρικής Ασίας στην Άγκυρα στις 12/1/2009,... μία εβδομάδα πριν αναλάβει καθήκοντα ο Barack Obama. Έπεται η άφιξη του στην Τουρκία προσεχώς μετά την επίσκεψη Clinton.
Στο Υπουργείο Εξωτερικών παρακολουθούν σαστισμένοι και μουδιασμένοι τις επισκέψεις Clinton και Obama στην Τουρκία. Άραγε θα περάσει και από τα μέρη μας ο αφρο-Αμερικανός Πρόεδρος; Γιατί τόση αχαριστία αφού ο ελληνικός λαός αγοράζει τα προϊόντα της Lockheed Martin? Γιατί προτιμά το μουστάκι του Ερντογάν από το φωτεινό χαμόγελο της κ. Υπ.Εξ;
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι η εκτέλεση ενός προϋπολογισμού (κάποιου Υπουργείου) όπου ο πολιτικός του προϊστάμενος «μοιράζει χαμόγελα» και υπογράφει εντάλματα πληρωμών για διοικητικές δαπάνες. Στην εξωτερική πολιτική πρέπει να είσαι εν ολίγοις «μανούλα» και να δουλεύεις ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα.
Η Τουρκία (του Ερντογάν) παραδίδει στους γείτονες της (άρα και σε εμάς) μαθήματα σύγχρονης διπλωματικής στρατηγικής. Πίσω από τον εκάστοτε Υπουργό του ΑΚΡ υπάρχει μία «μανούλα» που στην προκειμένη περίπτωση λέγεται καθηγητής Devetoglu.
O κύριος καθηγητής γνωρίζει ότι η μεγάλη του χώρα (δηλαδή η Τουρκία) διψάει για ενέργεια, εξαγωγές, νέο-οθωμανικό γόητρο και στρατιωτική δύναμη. Θέλει να καταστήσει τη χώρα του ισότιμο εταίρο στο πολύ-πολικό διεθνές σύστημα ηγετικών χωρών.
Προκειμένου να πετύχει όλα αυτά «κινητοποιεί και αξιοποιεί» ό,τι όπλα έχει στη φαρέτρα του. Πουλάει «Ισλάμ» και «Παλαιστίνη» στη μεγάλη αραβική αγορά. Πουλάει transit υπηρεσίες ενεργειακής ασφάλειας στους Ευρωπαίους.
Κάνει το «μεσάζοντα» ανάμεσα σε Ισραήλ και Άραβες, Ιρανούς και ΗΠΑ, Χαμάς και Αίγυπτο, Αρμένιους και Αζέριους, Γεωργιανούς και Ρώσους.
Σε περίπτωση που η Ελλάς διακόψει τις διπλωματικές επαφές με τα Σκόπια, η Τουρκία θα αναλάβει να μας φέρει σε επαφή διοργανώνοντας Σύνοδο στη Πόλη ή την Αδριανούπολη…(sic).
Τι έχει πετύχει μέχρι σήμερα ο κύριος καθηγητής;
Έχει εγγυηθεί την ενεργειακή ασφάλεια (δηλαδή ποικιλία προμηθευτών) της χώρας του ενώ ετοιμάζει τα κρατικά ταμεία για την είσπραξη των τελών transit για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που θα κατευθύνεται στην Ευρώπη, στο Ισραήλ και την Ινδία. Παράλληλα έχει 5πλασιάσει τις εξαγωγές της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή τόσο σε βιοτεχνικά και ηλεκτρικά προϊόντα όσο και στην ανάληψη κατασκευαστικών έργων. Ακόμα και στο Σουδάν του καταζητούμενου (για τη γενοκτονία του Νταρφουρ) Προέδρου Oman Bashir, ο γαμπρός του Ερντογάν χτίζει τον πύργο τηλεπικοινωνιών της χώρας. Με άλλα λόγια η μεσαία τάξη που στηρίζει Ερντογάν χρωστάει τον ετήσιο τζίρο της στη “μανούλα” που λέγεται Devetoglu…
O κύριος καθηγητής όμως γνωρίζει ότι ενώ «πουλάει» υπηρεσίες με υλικά ανταλλάγματα (ενέργεια και εξαγωγές) κάποιοι «φανατικοί Αρμένιοι» από τη Καλιφόρνια των ΗΠΑ αλλά και οι σκληροπυρηνικοί του PKK που την έχουν «αράξει» στο όρος Kandil του Βόρειου Ιράκ θέλουν να του διαλύσουν το μαγαζί που λέγεται «Νέο-οθωμανική Τουρκία του 21ου αιώνα».
Εκεί λοιπόν θα δώσει τα «ρέστα του».
Όσον αφορά τους Αρμένιους θεωρεί ότι άλλο πράγμα η Διασπορά και το Λόμπυ στις ΗΠΑ και άλλο οι φουκαριάρηδες που πεινούν στο Ερεβάν. Ανοίγει λοιπόν τα σύνορα με την Αρμενία, γεμίζει τα σουπερ-μαρκετς τους με τουρκικά προϊόντα και «δένει οικονομικά» τους φτωχούς πλην περήφανους Αρμένιους. Του απομένει το Λόμπυ στις ΗΠΑ. Εκεί «πουλάει» τη βάση του Ιντσιρλίκ στους Αμερικάνους για να την «κάνουν» από το Ιράκ αλλά πουλάει και μεσολάβηση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Το αν τσιμπήσει ο «μαύρος» στη Ουάσινγκτον θα το μάθουμε σε 1 μήνα.
Όσον αφορά τους Κούρδους θεωρεί ότι η λαϊκή βάση έχει κουραστεί από την ένοπλη πάλη και μοιράζει «πλυντήρια, κουζίνες και ψυγεία» στους φτωχούς του Βαν, του Σιρνάκ και του Ντιγιαρμπακίρ. Παράλληλα παίζει το «αιώνιο χαρτί» του Ισλάμ και εκπέμπει τηλεοπτικά κανάλια στα Κουρδικά. Το δίκτυο Gulen δουλεύει «πόρτα-πόρτα» και μοιράζει κάρβουνο για το χειμώνα και σισήτια.
Όσον αφορά το PKK, “δένει» οικονομικά το καθεστώς Barzani με μαζικές επενδύσεις Τούρκων επιχειρηματιών στο Erbil και το Κιρκούκ ενώ το δίκτυο Gulen ανοίγει σχολεία και πανεπιστήμια για να εκπαιδεύσει τη νέα Κουρδική ελίτ του 21 ου αιώνα. Προσφέρει το τουρκικό έδαφος στο Barzani για να εξάγει το πετρέλαιο του προς τη Δύση σε αντάλλαγμα με την επιχειρησιακή εξουδετέρωση του PKK. Ο Barzani είναι ρεαλιστής και ξέρει ότι αργά ή γρήγορα οι Αμερικάνοι θα φύγουν από το Ιράκ και εκ των πραγμάτων η Τουρκία θα αποτελέσει το νέο στρατηγικό του βάθος έναντι των Ιρακινών αράβων στη σύγκρουση για τα πετρέλαια του Κιρκούκ. Άρα όλοι ποντάρουν ότι θα «πουλήσει» το PKK για να σώσει τη φαμίλια του.
Τη ίδια στιγμή τα Τουρκικά Κέντρα Στρατηγικών Ερευνών έχουν μόνιμη γραμμή επικοινωνίας και ενημέρωσης με τους Αμερικάνούς συναδέλφους τους στην Ουάσιγκτον (βλέπε φώτο). Οι Τούρκοι δε θεωρούν το Ισραήλ ως δεδομένη δύναμη ανάσχεσης του Αρμενικού Λόμπυ (το αντίστοιχο Ελληνικό Λόμπυ είναι ανύπαρκτο) και για αυτό θέλουν να χτίσουν μία «άμεση σχέση» συνεργασίας με τους συμβούλους του Προέδρου Ομπάμα.
Στην Αθήνα δε ετοιμαζόμαστε για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου….
Στις αρχές κάθε χρόνου δημοσιεύονται οι εκθέσεις Διεθνών και Μη Κυβερνητικών Οργανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Από το 1990 και μετά (βλέπε πτώση Ανατολικού Συνασπισμού - ΕΣΣΔ)όλες οι εκθέσεις είτε Δια-κρατικές (ΟΗΕ, Συμβούλιο Ευρώπης, ΟΑΣΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση, State Department) είτε Κοινωνίας πολιτών (Διεθνής Αμνηστία, Human Rights Watch, Παρατηρητήριο Ελσίνκι κλπ) περιλαμβάνουν σταδιακά στοιχεία, αναφορές, καταγγελίες, περιγραφές για παράβαση ατομικών δικαιωμάτων "μειονοτικού ενδιαφέροντος" είτε παράβαση μειονοτικών δικαιωμάτων σε συλλογικό επίπεδο.
Είναι αλήθεια ότι οι "πηγές" των συντακτών των εν λόγω εκθέσεων είναι grosso modo οι ίδιες. Άλλωστε πολλές εκθέσεις επαναλαμβάνονται σχεδόν "χωρίς ανανέωση" κάθε χρόνο. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δε μειώνει το κύρος και τη σοβαρότητα των εν λόγω αναφορών και στοιχείων. Αντιθέτως η επανάλυψη τους "παγιώνει" τη πεποίθηση ότι όσα είχαν καταγραφεί από το 1990 και μετά ισχύουν και η κατάσταση επιδεινώνεται.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο καλύτερος μηχανισμός εμπέδωσης της άποψης ότι η Ελλάς καταπιέζει τις "μειονότητες" είναι οι καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ εις βάρος της χώρας μας. Αυτό συμβαίνει διότι το ΕΔΑΔ (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) χαίρει οικουμενικής αποδοχής και εκτίμησης για την ανεξαρτησία και αμεροληψία κατά τη λήψη των αποφάσεων του. Τόσο η καταδικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ (εις βάρος της Ελλάδας) για το "Σπίτι Μακεδονικού Πολιτισμού" όσο και για τη "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" αλλά και τη "Ένωση Τούρκων Γυναικών Ροδόπης" δικαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάς τους καταπιέζει. Για τη Διεθνή κοινότητα οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ υπερ-αρκούν για να "βάλει την Ελλάδα στο μικροσκόπιο" των ετησίων εκθέσεων της.
Τα κοινοβουλευτικά κόμματα αλλά και η εκάστοτε κυβέρνηση δέχονται σχεδόν αμήχανα και μοιρολατρικά τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών. Η αντίδραση τους κυμαίνεται από τη θέση του ΛΑΟΣ "περί επέμβασης των ξένων στα εσωτερικά μας (βλέπε Γεωργιάδης Άδωνις) μέχρι τη θέση της κυβέρνησης της ΝΔ "Οι επιδόσεις μας δεν εξαρτώνται από τα εύσημα ή τις επικρίσεις άλλων" (βλέπε Ντόρα Μπακογιάννη). Σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο αντίδρασης κυμαίνονται και τα άλλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ).
Ουδείς εξ αυτών θέλει να λάβει μία "καθαρή και σαφή" θέση που θα προσδιορίζει την κρατική πολιτική έναντι όσων προσδιορίζονται ως "μειονοτικοί". Ο λόγος είναι πασιφανές: το εκλογικό κόστος. Το αποτέλεσμα όμως εκθέτει χρόνο με το χρόνο τη χώρα μας και προκαλεί ειρωνικά σχόλια και αιχμές στα διεθνή φόρα όταν η Ελλάδα κατηγορεί τους γείτονες της για τη "μειονοτική" τoυς πολιτική.
Αν θέλουμε να καταλήξουμε Τουρκία, δηλαδή πρωταθλητής καταδικαστικών αποφάσεων στο ΕΔΑΔ και σταθερά "μαύρο πρόβατο" διεθνών ανθρωπιστικών οργανισμών είναι πολύ εύκολο να γίνει: Συνεχίζουμε να "κάνουμε το κινέζο...". Τι θα συμβεί όμως; Οι εξτρεμιστικές ομάδες που δραστηριοποιούνται εντός των "μειονοτικών κύκλων" και παραμένουν προς το παρόν μειοψηφία θα κερδίζουν πόντους-υποστηρικτές μέρα με τη μέρα. Η Τουρκία είναι το καλύτερο παράδειγμα επ'αυτού καθώς πλήρωσε το τίμημα της "κεμαλικής" της πολιτικής με 40000 νεκρούς από το 1984 και ύστερα. Σήμερα εκπέμπει το πρώτο τουρκικό κρατικό κανάλι στα κουρδικά!!!
Άραγε θα υπήρχε το PKK αν είχε γίνει το απαραίτητο "δημοκρατικό άνοιγμα" κατά τη διάρκεια των δεκαετιών '60-'70;
Το επιχείρημα ότι πίσω από τους "μειονοτικούς" κρύβονται κράτη όπως τα Σκόπια και η Τουρκία δεν ισχύει καθώς στη διεθνή σκηνή υπάρχουν "μειονοτικά κινήματα" χωρίς αδελφό γειτονικό κράτος - προστάτη (Κούρδοι, Βάσκοι, Ταμούλ, Θιβετιανοί κλπ). Επομένως ο λόγος ύπαρξης μειονοτικών κινημάτων είναι καθαρά η ύπαρξη γλωσσικής - πολιτιστικής ιδιαιτερότητας. Η συντριπτική πλειοψηφία των "μειονοτικών" δεν επιθυμεί αποσχίσεις, ένοπλη δράση και αντάρτικο. Θέλει μόνο σεβασμό και αναγνώριση της ιδιαιτερότητας της.
Η σημερινή γενιά έχει τεράστιες ευθύνες έναντι των επερχόμενων όχι μόνο για τη διαχείριση του περιβάλλοντος αλλά και των "μειονοτικών ρευμάτων" προκειμένου ο θρήνος και η τραγωδία που ζουν η Ισπανία, η Τουρκία, η Σερβία, η Ρωσία, η Σρι-Λάνκα
να μη περάσει τα σύνορα μας.
Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να ομφαλοσκοπούμε και να κυνηγούμε "Σέχτες" και απαγωγείς...
Είναι αλήθεια ότι οι "πηγές" των συντακτών των εν λόγω εκθέσεων είναι grosso modo οι ίδιες. Άλλωστε πολλές εκθέσεις επαναλαμβάνονται σχεδόν "χωρίς ανανέωση" κάθε χρόνο. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δε μειώνει το κύρος και τη σοβαρότητα των εν λόγω αναφορών και στοιχείων. Αντιθέτως η επανάλυψη τους "παγιώνει" τη πεποίθηση ότι όσα είχαν καταγραφεί από το 1990 και μετά ισχύουν και η κατάσταση επιδεινώνεται.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο καλύτερος μηχανισμός εμπέδωσης της άποψης ότι η Ελλάς καταπιέζει τις "μειονότητες" είναι οι καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ εις βάρος της χώρας μας. Αυτό συμβαίνει διότι το ΕΔΑΔ (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) χαίρει οικουμενικής αποδοχής και εκτίμησης για την ανεξαρτησία και αμεροληψία κατά τη λήψη των αποφάσεων του. Τόσο η καταδικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ (εις βάρος της Ελλάδας) για το "Σπίτι Μακεδονικού Πολιτισμού" όσο και για τη "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" αλλά και τη "Ένωση Τούρκων Γυναικών Ροδόπης" δικαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάς τους καταπιέζει. Για τη Διεθνή κοινότητα οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ υπερ-αρκούν για να "βάλει την Ελλάδα στο μικροσκόπιο" των ετησίων εκθέσεων της.
Τα κοινοβουλευτικά κόμματα αλλά και η εκάστοτε κυβέρνηση δέχονται σχεδόν αμήχανα και μοιρολατρικά τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών. Η αντίδραση τους κυμαίνεται από τη θέση του ΛΑΟΣ "περί επέμβασης των ξένων στα εσωτερικά μας (βλέπε Γεωργιάδης Άδωνις) μέχρι τη θέση της κυβέρνησης της ΝΔ "Οι επιδόσεις μας δεν εξαρτώνται από τα εύσημα ή τις επικρίσεις άλλων" (βλέπε Ντόρα Μπακογιάννη). Σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο αντίδρασης κυμαίνονται και τα άλλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ).
Ουδείς εξ αυτών θέλει να λάβει μία "καθαρή και σαφή" θέση που θα προσδιορίζει την κρατική πολιτική έναντι όσων προσδιορίζονται ως "μειονοτικοί". Ο λόγος είναι πασιφανές: το εκλογικό κόστος. Το αποτέλεσμα όμως εκθέτει χρόνο με το χρόνο τη χώρα μας και προκαλεί ειρωνικά σχόλια και αιχμές στα διεθνή φόρα όταν η Ελλάδα κατηγορεί τους γείτονες της για τη "μειονοτική" τoυς πολιτική.
Αν θέλουμε να καταλήξουμε Τουρκία, δηλαδή πρωταθλητής καταδικαστικών αποφάσεων στο ΕΔΑΔ και σταθερά "μαύρο πρόβατο" διεθνών ανθρωπιστικών οργανισμών είναι πολύ εύκολο να γίνει: Συνεχίζουμε να "κάνουμε το κινέζο...". Τι θα συμβεί όμως; Οι εξτρεμιστικές ομάδες που δραστηριοποιούνται εντός των "μειονοτικών κύκλων" και παραμένουν προς το παρόν μειοψηφία θα κερδίζουν πόντους-υποστηρικτές μέρα με τη μέρα. Η Τουρκία είναι το καλύτερο παράδειγμα επ'αυτού καθώς πλήρωσε το τίμημα της "κεμαλικής" της πολιτικής με 40000 νεκρούς από το 1984 και ύστερα. Σήμερα εκπέμπει το πρώτο τουρκικό κρατικό κανάλι στα κουρδικά!!!
Άραγε θα υπήρχε το PKK αν είχε γίνει το απαραίτητο "δημοκρατικό άνοιγμα" κατά τη διάρκεια των δεκαετιών '60-'70;
Το επιχείρημα ότι πίσω από τους "μειονοτικούς" κρύβονται κράτη όπως τα Σκόπια και η Τουρκία δεν ισχύει καθώς στη διεθνή σκηνή υπάρχουν "μειονοτικά κινήματα" χωρίς αδελφό γειτονικό κράτος - προστάτη (Κούρδοι, Βάσκοι, Ταμούλ, Θιβετιανοί κλπ). Επομένως ο λόγος ύπαρξης μειονοτικών κινημάτων είναι καθαρά η ύπαρξη γλωσσικής - πολιτιστικής ιδιαιτερότητας. Η συντριπτική πλειοψηφία των "μειονοτικών" δεν επιθυμεί αποσχίσεις, ένοπλη δράση και αντάρτικο. Θέλει μόνο σεβασμό και αναγνώριση της ιδιαιτερότητας της.
Η σημερινή γενιά έχει τεράστιες ευθύνες έναντι των επερχόμενων όχι μόνο για τη διαχείριση του περιβάλλοντος αλλά και των "μειονοτικών ρευμάτων" προκειμένου ο θρήνος και η τραγωδία που ζουν η Ισπανία, η Τουρκία, η Σερβία, η Ρωσία, η Σρι-Λάνκα
να μη περάσει τα σύνορα μας.
Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να ομφαλοσκοπούμε και να κυνηγούμε "Σέχτες" και απαγωγείς...
Η έκθεση του επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Τόμας Χάμαμπεργκ έρχεται να ενισχύσει τη θέση που διατύπωσα στο προηγούμενο άρθρο μου περί "Ελληνικής υποκρισίας" στη Δυτική Θράκη. Θα ήθελα να τονίσω ότι οι εκθέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι επικριτικές και για τη Τουρκία όσον αφορά την αναγνώριση και "διαχείριση" των μειονοτήτων. Φυσικά, το ΕΔΑΔ δε διαθέτει κυρωτικές αρμοδιότητες για μη τήρηση των προβλεπόμενων στη Σύμβαση-Πλαίσιο για τις μειονότητες παρά μόνο για παραβίαση ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος για τη μέχρι σήμερα ελληνική υποκρισία...και των δύο κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα.
Αναδημοσιεύω το άρθρο "Μειονότητες" του Γιάννης Καρτάλη, Το ΒΗΜΑ της Κυριακής
(22/2/2009)
Εντονο προβληματισμό έχει προκαλέσει στην Αθήνα η έκθεση του επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Τόμας Χάμαμπεργκ σχετικά με την κατάσταση των μειονοτήτων στην Ελλάδα. Και τούτο διότι ανατρέπει πλήρως τις...ελληνικές θέσεις για το εθνικά ευαίσθητο αυτό ζήτημα και ζητεί την προσαρμογή της χώρας μας στα ευρωπαϊκά πρότυπα, υπενθυμίζοντας μάλιστα ότι δεν έχει ανταποκριθεί σε σειρά ομόφωνων καταδικαστικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μέσα στον γενικότερο χαμό που επικρατεί την περίοδο αυτή στην Ελλάδα ίσως το ζήτημα αυτό να μη συγκινεί κανέναν και πάντως να μην προκαλεί το γενικότερο ενδιαφέρον, δεν παύει όμως να έχει επιπτώσεις στη διεθνή εικόνα της χώρας (η οποία, ως γνωστόν, ιδιαίτερα σήμερα, δεν είναι και η καλύτερη) και να προκαλεί δυσχέρειες στον χειρισμό μιας αξιόπιστης εξωτερικής πολιτικής.
Η σοβαρότερη από τις διαπιστώσεις του επιτρόπου είναι η αμφισβήτηση της γνωστής ελληνικής θέσης ότι στη χώρα μας (με βάση της Συνθήκη της Λωζάννης) αναγνωρίζεται μόνο μια μειονότητα, η μουσουλμανική. Εκφράζει μάλιστα την ανησυχία του για την άρνηση των αρχών να αναγνωρίσουν την ύπαρξη οποιασδήποτε άλλης μειονότητας (αναφέρεται μάλιστα ονομαστικά σε «μακεδονική μειονότητα» στη Δυτική Μακεδονία) και για τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων να μην αναγνωρίσουν σωματεία μελών των μειονοτήτων. Καλεί έτσι την ελληνική κυβέρνηση να υιοθετήσει επειγόντως όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου τα μέλη των μειονοτήτων να ασκούν το δικαίωμά τους στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των μειονοτήτων. Θεωρεί επιπλέον ασυμβίβαστη με τα ευρωπαϊκά πρότυπα την εφαρμογή του Νόμου της Σαρία σε οικογενειακά και κληρονομικά ζητήματα από μουφτήδες που διορίζονται από το ελληνικό κράτος και ζητεί να ικανοποιηθεί το αίτημα για την εκλογή των μουφτήδων με παράλληλο περιορισμό της δικαιοδοσίας τους σε αυστηρώς πνευματικά καθήκοντα.
Υπάρχουν όμως και ορισμένες θετικές επισημάνσεις όπως η κατάργηση του άρθρου 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (για την αφαίρεση της ιθαγένειας). Ο επίτροπος χαιρετίζει τις προσπάθειες που έχουν κάνει οι ελληνικές αρχές και τις προτρέπει να αποκαταστήσουν αμέσως την ιθαγένεια των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας (που είχε αφαιρεθεί με το καταργηθέν άρθρο) που συνεχίζουν να παραμένουν στη χώρα. Για όσους παραμένουν στο εξωτερικό ζητεί να τους δοθεί αποζημίωση. Ολα αυτά δείχνουν ότι σε μια περίοδο όπου τα ζητήματα των μειονοτήτων έχουν ευαισθητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και προκαλούν την ιδιαίτερη προσοχή η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει προσηλωμένη σε δόγματα του παρελθόντος, αλλά είναι υποχρεωμένη να ανταποκριθεί στις επιταγές της νέας εποχής. Μόνον έτσι θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τα καλώς εννοούμενα εθνικά της συμφέροντα, αποφεύγοντας να βρίσκεται στο στόχαστρο των διεθνών επικρίσεων.
Αναδημοσιεύω το άρθρο "Μειονότητες" του Γιάννης Καρτάλη, Το ΒΗΜΑ της Κυριακής
(22/2/2009)
Εντονο προβληματισμό έχει προκαλέσει στην Αθήνα η έκθεση του επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Τόμας Χάμαμπεργκ σχετικά με την κατάσταση των μειονοτήτων στην Ελλάδα. Και τούτο διότι ανατρέπει πλήρως τις...ελληνικές θέσεις για το εθνικά ευαίσθητο αυτό ζήτημα και ζητεί την προσαρμογή της χώρας μας στα ευρωπαϊκά πρότυπα, υπενθυμίζοντας μάλιστα ότι δεν έχει ανταποκριθεί σε σειρά ομόφωνων καταδικαστικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μέσα στον γενικότερο χαμό που επικρατεί την περίοδο αυτή στην Ελλάδα ίσως το ζήτημα αυτό να μη συγκινεί κανέναν και πάντως να μην προκαλεί το γενικότερο ενδιαφέρον, δεν παύει όμως να έχει επιπτώσεις στη διεθνή εικόνα της χώρας (η οποία, ως γνωστόν, ιδιαίτερα σήμερα, δεν είναι και η καλύτερη) και να προκαλεί δυσχέρειες στον χειρισμό μιας αξιόπιστης εξωτερικής πολιτικής.
Η σοβαρότερη από τις διαπιστώσεις του επιτρόπου είναι η αμφισβήτηση της γνωστής ελληνικής θέσης ότι στη χώρα μας (με βάση της Συνθήκη της Λωζάννης) αναγνωρίζεται μόνο μια μειονότητα, η μουσουλμανική. Εκφράζει μάλιστα την ανησυχία του για την άρνηση των αρχών να αναγνωρίσουν την ύπαρξη οποιασδήποτε άλλης μειονότητας (αναφέρεται μάλιστα ονομαστικά σε «μακεδονική μειονότητα» στη Δυτική Μακεδονία) και για τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων να μην αναγνωρίσουν σωματεία μελών των μειονοτήτων. Καλεί έτσι την ελληνική κυβέρνηση να υιοθετήσει επειγόντως όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου τα μέλη των μειονοτήτων να ασκούν το δικαίωμά τους στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των μειονοτήτων. Θεωρεί επιπλέον ασυμβίβαστη με τα ευρωπαϊκά πρότυπα την εφαρμογή του Νόμου της Σαρία σε οικογενειακά και κληρονομικά ζητήματα από μουφτήδες που διορίζονται από το ελληνικό κράτος και ζητεί να ικανοποιηθεί το αίτημα για την εκλογή των μουφτήδων με παράλληλο περιορισμό της δικαιοδοσίας τους σε αυστηρώς πνευματικά καθήκοντα.
Υπάρχουν όμως και ορισμένες θετικές επισημάνσεις όπως η κατάργηση του άρθρου 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (για την αφαίρεση της ιθαγένειας). Ο επίτροπος χαιρετίζει τις προσπάθειες που έχουν κάνει οι ελληνικές αρχές και τις προτρέπει να αποκαταστήσουν αμέσως την ιθαγένεια των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας (που είχε αφαιρεθεί με το καταργηθέν άρθρο) που συνεχίζουν να παραμένουν στη χώρα. Για όσους παραμένουν στο εξωτερικό ζητεί να τους δοθεί αποζημίωση. Ολα αυτά δείχνουν ότι σε μια περίοδο όπου τα ζητήματα των μειονοτήτων έχουν ευαισθητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και προκαλούν την ιδιαίτερη προσοχή η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει προσηλωμένη σε δόγματα του παρελθόντος, αλλά είναι υποχρεωμένη να ανταποκριθεί στις επιταγές της νέας εποχής. Μόνον έτσι θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τα καλώς εννοούμενα εθνικά της συμφέροντα, αποφεύγοντας να βρίσκεται στο στόχαστρο των διεθνών επικρίσεων.
Η Ελλάς αναγνωρίζει (βάσει Συνθήκης Λοζάννης) μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη και η Τουρκία αναγνωρίζει ελληνο-ορθόδοξη (Rum-Ortodoks) μειονότητα στη Πόλη, Ίμβρο και Τένεδο.
Περί της Τουρκικής κρατικής πολιτικής (από το 1924 και μετά) έναντι των Ρωμιών (Ελλήνων) της γείτονας χώρας, σε γενικές γραμμές, όλοι γνωρίζουμε (φόρος κεφαλαίου τη δεκαετία του ’40 και Τάγματα Εργασίας, Σεπτεμβριανά 1955, απελάσεις 1964, καθεστώς βίας και καταπίεσης σε ‘Ιμβρο και Τένεδο κλπ, Νόμος για τα Βακούφια κλπ).
Τα Ελληνικά αντίποινα
Τα Ελληνικά αντίποινα, τρόπον τινά και με καθυστέρηση, αρχίζουν να εφαρμόζονται από το 1983 («ίδρυση» ψευδοκράτους στη Κατεχόμενη Κύπρο). Συγκεκριμένα:
1)Οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης συναντούν δυσχέρειες στη σύσταση σωματείων, ιδίως όταν στον τίτλο τους αναφέρονται οι λέξεις "Τούρκος", "τουρκική". Ειδικότερα, απαγορεύτηκε με δικαστική απόφαση (το 1986) η λειτουργία νόμιμων σωματείων όπως η «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» (ιδρύθηκε το 1927) και “Πολιτιστική Ένωση Τούρκων Γυναικών” της περιοχής της Ροδόπης λόγω της επωνυμίας τους και όχι λόγω της δραστηριότητας τους. Το ΕΔΑΔ καταδίκασε πέρυσι την Ελλάδα και για τις δύο υποθέσεις.
2) Η κυκλοφορία και διανομή του εκδιδόμενου στην Τουρκία τύπου παρακωλύεται στη Θράκη (παραδοχή ΥΠΕΞ)
3) Καταβάλλεται προσπάθεια εγκατάστασης Ποντίων προερχομένων από την πρώην ΕΣΣΔ,
αλλά και άλλων Ελλήνων, προκειμένου να μεταβληθεί η αναλογία Χριστιανών και Μουσουλμάνων στη Θράκη. Ενθαρρύνεται, επίσης, η μετακίνηση Μουσουλμάνων προς τη νότια Ελλάδα για τον ίδιο λόγο (παραδοχή ΥΠΕΞ)
4) Διοικητικές κουτοπονηριές: Κατά την κατάρτιση των ορίων της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης ο νομός Ξάνθης συνυπολογίσθηκε μαζί με τους νομούς Δράμας και Καβάλας, ο δε νομός Ροδόπης συνενώθηκε με το νομό Έβρου προκειμένου να εξασφαλισθεί η μη εκλογή Μουσουλμάνου υποψηφίου νομάρχη.
5) Άλλα διοικητικά μέτρα περιλαμβάνουν τη κρατική μισθοδοσία - έλεγχο του μουφτή (ενώ υπάρχει και ο «θεσμός» του ψευδο-μουφτή), τη κρατική μισθοδοσία- έλεγχο για τα «αυτοδιοικούμενα μειονοτικά σχολεία» καθώς και «γραφειοκρατικά εμπόδια» για τη λειτουργία μειονοτικού τηλεοπτικού σταθμού, αντίστοιχου με το TRT6 (στη κουρδική γλώσσα) στη Τουρκία.
Η Σύμβαση – Πλαίσιο για τις Εθνικές Μειονότητες και το «κρυφτούλι» του ΥΠΕΞ
Η Ελλάς που αναγνωρίζει μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη φοβάται να επικυρώσει τη Χάρτα Μειονοτικών και Περιφερειακών Γλωσσών καθώς και τη Σύμβαση –Πλαίσιο για τη προστασία των εθνικών μειονοτήτων (Συμβούλιο της Ευρώπης, 1994). Το κείμενο της Συνθήκης παρατίθεται στο (http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/guide/thema_c5/05.html).
Έμμεσα λοιπόν η Ελλάδα ακυρώνει (η ίδια) τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης αναβαθμίζοντας την (λόγω του φόβου της για τη Σύμβαση-Πλαίσιο) σε εθνική μειονότητα.
Οι λόγοι της Ελληνικής υποκρισίας παρατίθενται με επίσημο κρατικό έγγραφο του ΥΠΕΞ στο http://www.iospress.gr/ios2006/ios20060611.htm και είναι άκρως αποκαλυπτικοί…Το επιχείρημα ότι πρέπει να εφαρμόζεται η αρχή της αμοιβαιότητας και της καλής γειτονίας δε μπορεί να πείσει πλέον τους διεθνείς παρατηρητές και οργανισμούς καθώς δεν υφίσταται πρακτικά ελληνο-ορθόδοξη μειονότητα στη Τουρκία για τους γνωστούς σε όλους μας λόγους.
Η Τουρκική εκμετάλλευση της μειονότητας στη Θράκη
Στη τελευταία του επίσκεψη στη Δυτική Θράκη ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ali Babacan προέτρεψε τα μέλη της μειονότητας να προσφεύγουν στο ΕΔΑΔ για να διεκδικούν τα δικαιώματα τους. Στην Αθήνα σήμανε συναγερμός για την «προκλητική» του δήλωση. Δυστυχώς αυτά που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα κράτος δικαίου για τους στενόμυαλους και δήθεν πατριώτες θεωρούνται απαράδεκτα. Άραγε η Ελλάς δε στηρίζει τις προσφυγές του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο ΕΔΑΔ και τις προσφυγές Κυπρίων για τις περιουσίες τους στα Κατεχόμενα; Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν.
Συμπέρασμα:
Η προστασία των μειονοτήτων (από το 1990 και μετά) θεσμοθετείται με διεθνή κειμένα (Συμβάσεις, Χάρτες, Πράξεις, Ψηφίσματα κλπ) τόσο από την Ε.Ε όσο και το Συμβούλιο της Ευρώπης και τον ΟΟΣΑ. Το ΕΔΑΔ του Συμβουλίου της Ευρώπης παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μηχανισμός απονομής δικαιοσύνης σε ατομικό επίπεδο μελών εθνικής μειονότητας. Η Ελλάς καλείται να επιλέξει είτε το διεθνή διασυρμό και την αναξιοπιστία, τις καταδίκες από τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και την επιβολή προστίμων είτε την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου με αναβάθμιση της ήδη αναγνωρισμένης μειονότητας σε Τουρκική, Πομακική και Ρομά αντίστοιχα. Παράλληλα θα πρέπει να εντάξει τις μειονότητες στη σύγχρονη οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της χώρας. Ισότητα και όχι προνομιακή μεταχείριση των μειονοτήτων. Αξιοποίηση της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας της νέας γενιάς μειονοτικών με επένδυση στη μόρφωση και τις νέες τεχνολογίες. Θα προτιμούσα π.χ. οι Έλληνες επιχειρηματίες να αντλούν ανθρώπινο δυναμικό από τη μειονότητα στη Θράκη για τις επαφές τους με τις μουσουλμανικές αγορές παρά να «παρακαλάνε» Τούρκους businessmen να τους συμπεριλάβουν στα επενδυτικά τους σχέδια στο Καύκασο, στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή…
Περί της Τουρκικής κρατικής πολιτικής (από το 1924 και μετά) έναντι των Ρωμιών (Ελλήνων) της γείτονας χώρας, σε γενικές γραμμές, όλοι γνωρίζουμε (φόρος κεφαλαίου τη δεκαετία του ’40 και Τάγματα Εργασίας, Σεπτεμβριανά 1955, απελάσεις 1964, καθεστώς βίας και καταπίεσης σε ‘Ιμβρο και Τένεδο κλπ, Νόμος για τα Βακούφια κλπ).
Τα Ελληνικά αντίποινα
Τα Ελληνικά αντίποινα, τρόπον τινά και με καθυστέρηση, αρχίζουν να εφαρμόζονται από το 1983 («ίδρυση» ψευδοκράτους στη Κατεχόμενη Κύπρο). Συγκεκριμένα:
1)Οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης συναντούν δυσχέρειες στη σύσταση σωματείων, ιδίως όταν στον τίτλο τους αναφέρονται οι λέξεις "Τούρκος", "τουρκική". Ειδικότερα, απαγορεύτηκε με δικαστική απόφαση (το 1986) η λειτουργία νόμιμων σωματείων όπως η «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» (ιδρύθηκε το 1927) και “Πολιτιστική Ένωση Τούρκων Γυναικών” της περιοχής της Ροδόπης λόγω της επωνυμίας τους και όχι λόγω της δραστηριότητας τους. Το ΕΔΑΔ καταδίκασε πέρυσι την Ελλάδα και για τις δύο υποθέσεις.
2) Η κυκλοφορία και διανομή του εκδιδόμενου στην Τουρκία τύπου παρακωλύεται στη Θράκη (παραδοχή ΥΠΕΞ)
3) Καταβάλλεται προσπάθεια εγκατάστασης Ποντίων προερχομένων από την πρώην ΕΣΣΔ,
αλλά και άλλων Ελλήνων, προκειμένου να μεταβληθεί η αναλογία Χριστιανών και Μουσουλμάνων στη Θράκη. Ενθαρρύνεται, επίσης, η μετακίνηση Μουσουλμάνων προς τη νότια Ελλάδα για τον ίδιο λόγο (παραδοχή ΥΠΕΞ)
4) Διοικητικές κουτοπονηριές: Κατά την κατάρτιση των ορίων της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης ο νομός Ξάνθης συνυπολογίσθηκε μαζί με τους νομούς Δράμας και Καβάλας, ο δε νομός Ροδόπης συνενώθηκε με το νομό Έβρου προκειμένου να εξασφαλισθεί η μη εκλογή Μουσουλμάνου υποψηφίου νομάρχη.
5) Άλλα διοικητικά μέτρα περιλαμβάνουν τη κρατική μισθοδοσία - έλεγχο του μουφτή (ενώ υπάρχει και ο «θεσμός» του ψευδο-μουφτή), τη κρατική μισθοδοσία- έλεγχο για τα «αυτοδιοικούμενα μειονοτικά σχολεία» καθώς και «γραφειοκρατικά εμπόδια» για τη λειτουργία μειονοτικού τηλεοπτικού σταθμού, αντίστοιχου με το TRT6 (στη κουρδική γλώσσα) στη Τουρκία.
Η Σύμβαση – Πλαίσιο για τις Εθνικές Μειονότητες και το «κρυφτούλι» του ΥΠΕΞ
Η Ελλάς που αναγνωρίζει μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη φοβάται να επικυρώσει τη Χάρτα Μειονοτικών και Περιφερειακών Γλωσσών καθώς και τη Σύμβαση –Πλαίσιο για τη προστασία των εθνικών μειονοτήτων (Συμβούλιο της Ευρώπης, 1994). Το κείμενο της Συνθήκης παρατίθεται στο (http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/guide/thema_c5/05.html).
Έμμεσα λοιπόν η Ελλάδα ακυρώνει (η ίδια) τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης αναβαθμίζοντας την (λόγω του φόβου της για τη Σύμβαση-Πλαίσιο) σε εθνική μειονότητα.
Οι λόγοι της Ελληνικής υποκρισίας παρατίθενται με επίσημο κρατικό έγγραφο του ΥΠΕΞ στο http://www.iospress.gr/ios2006/ios20060611.htm και είναι άκρως αποκαλυπτικοί…Το επιχείρημα ότι πρέπει να εφαρμόζεται η αρχή της αμοιβαιότητας και της καλής γειτονίας δε μπορεί να πείσει πλέον τους διεθνείς παρατηρητές και οργανισμούς καθώς δεν υφίσταται πρακτικά ελληνο-ορθόδοξη μειονότητα στη Τουρκία για τους γνωστούς σε όλους μας λόγους.
Η Τουρκική εκμετάλλευση της μειονότητας στη Θράκη
Στη τελευταία του επίσκεψη στη Δυτική Θράκη ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ali Babacan προέτρεψε τα μέλη της μειονότητας να προσφεύγουν στο ΕΔΑΔ για να διεκδικούν τα δικαιώματα τους. Στην Αθήνα σήμανε συναγερμός για την «προκλητική» του δήλωση. Δυστυχώς αυτά που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα κράτος δικαίου για τους στενόμυαλους και δήθεν πατριώτες θεωρούνται απαράδεκτα. Άραγε η Ελλάς δε στηρίζει τις προσφυγές του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο ΕΔΑΔ και τις προσφυγές Κυπρίων για τις περιουσίες τους στα Κατεχόμενα; Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν.
Συμπέρασμα:
Η προστασία των μειονοτήτων (από το 1990 και μετά) θεσμοθετείται με διεθνή κειμένα (Συμβάσεις, Χάρτες, Πράξεις, Ψηφίσματα κλπ) τόσο από την Ε.Ε όσο και το Συμβούλιο της Ευρώπης και τον ΟΟΣΑ. Το ΕΔΑΔ του Συμβουλίου της Ευρώπης παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μηχανισμός απονομής δικαιοσύνης σε ατομικό επίπεδο μελών εθνικής μειονότητας. Η Ελλάς καλείται να επιλέξει είτε το διεθνή διασυρμό και την αναξιοπιστία, τις καταδίκες από τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και την επιβολή προστίμων είτε την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου με αναβάθμιση της ήδη αναγνωρισμένης μειονότητας σε Τουρκική, Πομακική και Ρομά αντίστοιχα. Παράλληλα θα πρέπει να εντάξει τις μειονότητες στη σύγχρονη οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της χώρας. Ισότητα και όχι προνομιακή μεταχείριση των μειονοτήτων. Αξιοποίηση της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας της νέας γενιάς μειονοτικών με επένδυση στη μόρφωση και τις νέες τεχνολογίες. Θα προτιμούσα π.χ. οι Έλληνες επιχειρηματίες να αντλούν ανθρώπινο δυναμικό από τη μειονότητα στη Θράκη για τις επαφές τους με τις μουσουλμανικές αγορές παρά να «παρακαλάνε» Τούρκους businessmen να τους συμπεριλάβουν στα επενδυτικά τους σχέδια στο Καύκασο, στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή…
17/2/2008: Ημέρα διακήρυξης της ανεξαρτησίας του Κοσόβου.
55 κράτη έχουν ήδη αναγνωρίσει το Κόσοβο. Η Ελλάδα "κρύβεται" αναγνωρίζοντας μόνο τα διαβατήρια των Κοσοβάρων αλλά όχι το κράτος τους...Η "ελληνοφρένεια" σε όλο το διπλωματικό της μεγαλείο!
Το Βιλαέτι του Κοσόβου
Η Τουρκία έχει μια μακρά υφιστάμενη παρουσία στο Κόσοβο, το οποίο διοικούσε για σχεδόν έξι αιώνες μετά από την ιστορική μάχη (του Κοσόβου) το 1389, όταν νίκησαν οι οθωμανικές δυνάμεις το σερβικό στρατό του Πρίγκηπα . Ως διάδοχος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Τουρκία αντιλαμβάνεται το Κόσοβο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρώην Τούρκου πρωθυπουργό Bülent Ecevit "ως χρέος που οφείλει στην ιστορία της» και τα Βαλκάνια εν γένει ως αδιάσπαστο μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού της. Ο λόγος για αυτό είναι η μακροχρόνια συνύπαρξη, για πέντε αιώνες των βαλκανικών στοιχείων κάτω από τη εξουσία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι περισσότεροι από τους Οθωμανούς Αλβανούς που ασπάστηκαν το Ισλάμ έτυχαν γρήγορη ένταξη στις αυτοκρατορικές δομές και έγιναν μέρος της οθωμανικής κοινωνίας χωρίς καμία διάκριση. Σήμερα, υπάρχουν εκατομμύρια Τούρκων με αλβανική καταγωγή (που ζουν στην Τουρκία) και με συγγενείς στα Βαλκάνια.
Τα Mehmetcik στη Πρίστινα
Η Τουρκία συμμετέχει στην παροχή στρατευμάτων, αστυνομίας και ειδικών εμπειρογνωμόνων στη KFOR (δύναμη Κοσόβου), UNMIK (αποστολή των Η.Ε σε Κόσοβο) και την αποστολή του ΟΑΣΕ (Οργάνωση για τη ασφάλεια και συνεργασία στην Ευρώπη). Υπάρχουν 1.000 τουρκοι στρατιώτες στη KFOR στο Κόσοβο. Οι περισσότεροι τούρκοι στρατιώτες στο Κόσοβο προέρχονται από οικογένειες που έχουν μεταναστεύσει στη Τουρκία από τα Βαλκάνια και μιλούν τις τοπικές γλώσσες.
Η αναγνώριση του Κοσόβου από τη Τουρκία
Στα Βαλκάνια, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας διατήρησε το status του διακριτικού παρατηρητή κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου (1950-1990). Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 όμως υπό την Προεδρία του «νέο-οθωμανού» Turgut Özal, η Τουρκία αρχίζει τη "Βαλκανική επίθεση" αναβιώνοντας την οθωμανική κληρονομιά της στα πρώην εδάφη της αυτοκρατορίας.
Η Τουρκία υποστήριζε ανέκαθεν την αυτονομία της εθνικής τουρκικής μειονότητας εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο (1998-1999) και η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου (2/2008) αποτέλεσε ευνοικό έδαφος για να προωθήσει τα γεω-στρατηγικά της σχέδια στη Βαλκανική χερσόνησο. Η Τουρκία υπήρξε από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισε το Κόσοβο δίχως να ανησυχεί για τις επιπτώσεις στο Κουρδικό πρόβλημα.
Τον περασμένο μήνα (Ιανουάριος 2009) ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ali Babacan επισκέφτηκε το Κόσοβο με μια μεγάλη αντιπροσωπεία επιχειρηματιών. Σε συνέντευξη Τύπου, ο ίδιος υπενθύμισε ότι η Τουρκία παίζει καθοριστικό ρόλο μέσα στη Οργάνωση της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης με 56 κράτη-μέλη όπου πολλές μουσουλμανικές χώρες δεν έχουν ακόμη αναγνωρίσει το Κόσοβο. Ο Babacan εκτίμησε ότι η αναγνώριση του Κοσόβου είναι υπόθεση χρόνου και ότι αναμένει ότι ο αριθμός χωρών που θα αναγνωρίζουν το Κόσοβο θα ανέβει στο άμεσο μέλλον. Τη προηγούμενη Δευτέρα οι Μαλδίβες αναγνώρισαν το Κόσοβο, ανεβάζοντας τον αριθμό στις 55 χώρες που έχουν πράξει αναλόγως.
Οι Τούρκοι του Κοσόβου και Κοσοβάροι (Αλβανοί) της Τουρκίας
Ο αριθμός των Κοσοβάρων που ζουν στην Τουρκία εκτιμάται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο στο Κόσοβο. Το Κόσοβο είναι επίσης η πατρίδα του Mehmet Akif Ersoy, συνθέτης του τουρκικού εθνικού ύμνου.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν 30.000 Τούρκοι που ζουν στο Κόσοβο. Η πολιτική εκπροσώπηση των Τούρκων γίνεται από το ΚΤDP, υπό την ηγεσία του Mahir Yağcılar
Η τουρκική γλώσσα είναι μια από τις επίσημες περιφερειακές γλώσσες του Κοσόβου. Σήμερα οι Τούρκοι του Κοσόβου έχουν τα σχολεία τους σε κάθε εκπαιδευτικό επίπεδο. Στις πόλεις Prizren, Mamuša, Pristina, Gnjilane, Djakovica και Vucitrin, υπάρχουν 3 παιδικοί σταθμοί, 11 σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, 6 γυμνάσια ένα πανεπιστήμιο στη Pristina όπου σπουδάζουν 2.532 τούρκοι φοιτητές.
ΤΙΚΑ: Ο “ανθρωπιστικός” μηχανισμός της Τουρκικής επιρροής στα Βαλκάνια
Το ΤΙΚΑ, Οργανισμός Αναπτυξιακής και Ανθρωπιστικής Βοήθειας υπό τον Τούρκο Πρωθυπουργό, ιδρύθηκε το 1992 και δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 25 χώρες σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική.
Μόνο το 2006, 32 προγράμματα και δράσεις εφαρμόστηκαν από το TIKA στο Κόσοβο, συμπεριλαμβανομένων εκπαιδευτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών προγραμμάτων συνεργασίας. Το 2005, περισσότερα από 2005 προγράμματα και δράσεις υλοποιήθηκαν στα Βαλκάνια (Αλβανία, Σκόπια, Κόσοβο, Βοσνία) και στην Ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία, Μολδαβία και Βαλτικές χώρες).
55 κράτη έχουν ήδη αναγνωρίσει το Κόσοβο. Η Ελλάδα "κρύβεται" αναγνωρίζοντας μόνο τα διαβατήρια των Κοσοβάρων αλλά όχι το κράτος τους...Η "ελληνοφρένεια" σε όλο το διπλωματικό της μεγαλείο!
Το Βιλαέτι του Κοσόβου
Η Τουρκία έχει μια μακρά υφιστάμενη παρουσία στο Κόσοβο, το οποίο διοικούσε για σχεδόν έξι αιώνες μετά από την ιστορική μάχη (του Κοσόβου) το 1389, όταν νίκησαν οι οθωμανικές δυνάμεις το σερβικό στρατό του Πρίγκηπα . Ως διάδοχος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Τουρκία αντιλαμβάνεται το Κόσοβο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρώην Τούρκου πρωθυπουργό Bülent Ecevit "ως χρέος που οφείλει στην ιστορία της» και τα Βαλκάνια εν γένει ως αδιάσπαστο μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού της. Ο λόγος για αυτό είναι η μακροχρόνια συνύπαρξη, για πέντε αιώνες των βαλκανικών στοιχείων κάτω από τη εξουσία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι περισσότεροι από τους Οθωμανούς Αλβανούς που ασπάστηκαν το Ισλάμ έτυχαν γρήγορη ένταξη στις αυτοκρατορικές δομές και έγιναν μέρος της οθωμανικής κοινωνίας χωρίς καμία διάκριση. Σήμερα, υπάρχουν εκατομμύρια Τούρκων με αλβανική καταγωγή (που ζουν στην Τουρκία) και με συγγενείς στα Βαλκάνια.
Τα Mehmetcik στη Πρίστινα
Η Τουρκία συμμετέχει στην παροχή στρατευμάτων, αστυνομίας και ειδικών εμπειρογνωμόνων στη KFOR (δύναμη Κοσόβου), UNMIK (αποστολή των Η.Ε σε Κόσοβο) και την αποστολή του ΟΑΣΕ (Οργάνωση για τη ασφάλεια και συνεργασία στην Ευρώπη). Υπάρχουν 1.000 τουρκοι στρατιώτες στη KFOR στο Κόσοβο. Οι περισσότεροι τούρκοι στρατιώτες στο Κόσοβο προέρχονται από οικογένειες που έχουν μεταναστεύσει στη Τουρκία από τα Βαλκάνια και μιλούν τις τοπικές γλώσσες.
Η αναγνώριση του Κοσόβου από τη Τουρκία
Στα Βαλκάνια, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας διατήρησε το status του διακριτικού παρατηρητή κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου (1950-1990). Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 όμως υπό την Προεδρία του «νέο-οθωμανού» Turgut Özal, η Τουρκία αρχίζει τη "Βαλκανική επίθεση" αναβιώνοντας την οθωμανική κληρονομιά της στα πρώην εδάφη της αυτοκρατορίας.
Η Τουρκία υποστήριζε ανέκαθεν την αυτονομία της εθνικής τουρκικής μειονότητας εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο (1998-1999) και η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου (2/2008) αποτέλεσε ευνοικό έδαφος για να προωθήσει τα γεω-στρατηγικά της σχέδια στη Βαλκανική χερσόνησο. Η Τουρκία υπήρξε από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισε το Κόσοβο δίχως να ανησυχεί για τις επιπτώσεις στο Κουρδικό πρόβλημα.
Τον περασμένο μήνα (Ιανουάριος 2009) ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ali Babacan επισκέφτηκε το Κόσοβο με μια μεγάλη αντιπροσωπεία επιχειρηματιών. Σε συνέντευξη Τύπου, ο ίδιος υπενθύμισε ότι η Τουρκία παίζει καθοριστικό ρόλο μέσα στη Οργάνωση της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης με 56 κράτη-μέλη όπου πολλές μουσουλμανικές χώρες δεν έχουν ακόμη αναγνωρίσει το Κόσοβο. Ο Babacan εκτίμησε ότι η αναγνώριση του Κοσόβου είναι υπόθεση χρόνου και ότι αναμένει ότι ο αριθμός χωρών που θα αναγνωρίζουν το Κόσοβο θα ανέβει στο άμεσο μέλλον. Τη προηγούμενη Δευτέρα οι Μαλδίβες αναγνώρισαν το Κόσοβο, ανεβάζοντας τον αριθμό στις 55 χώρες που έχουν πράξει αναλόγως.
Οι Τούρκοι του Κοσόβου και Κοσοβάροι (Αλβανοί) της Τουρκίας
Ο αριθμός των Κοσοβάρων που ζουν στην Τουρκία εκτιμάται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο στο Κόσοβο. Το Κόσοβο είναι επίσης η πατρίδα του Mehmet Akif Ersoy, συνθέτης του τουρκικού εθνικού ύμνου.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν 30.000 Τούρκοι που ζουν στο Κόσοβο. Η πολιτική εκπροσώπηση των Τούρκων γίνεται από το ΚΤDP, υπό την ηγεσία του Mahir Yağcılar
Η τουρκική γλώσσα είναι μια από τις επίσημες περιφερειακές γλώσσες του Κοσόβου. Σήμερα οι Τούρκοι του Κοσόβου έχουν τα σχολεία τους σε κάθε εκπαιδευτικό επίπεδο. Στις πόλεις Prizren, Mamuša, Pristina, Gnjilane, Djakovica και Vucitrin, υπάρχουν 3 παιδικοί σταθμοί, 11 σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, 6 γυμνάσια ένα πανεπιστήμιο στη Pristina όπου σπουδάζουν 2.532 τούρκοι φοιτητές.
ΤΙΚΑ: Ο “ανθρωπιστικός” μηχανισμός της Τουρκικής επιρροής στα Βαλκάνια
Το ΤΙΚΑ, Οργανισμός Αναπτυξιακής και Ανθρωπιστικής Βοήθειας υπό τον Τούρκο Πρωθυπουργό, ιδρύθηκε το 1992 και δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 25 χώρες σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική.
Μόνο το 2006, 32 προγράμματα και δράσεις εφαρμόστηκαν από το TIKA στο Κόσοβο, συμπεριλαμβανομένων εκπαιδευτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών προγραμμάτων συνεργασίας. Το 2005, περισσότερα από 2005 προγράμματα και δράσεις υλοποιήθηκαν στα Βαλκάνια (Αλβανία, Σκόπια, Κόσοβο, Βοσνία) και στην Ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία, Μολδαβία και Βαλτικές χώρες).
Η αποπομπή από την Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ του μουσουλμάνου (Τούρκου στο έθνος) Βουλευτή κ. Τσετίν Μπατατζή Θα είναι, αναμφιβόλλως, μία απερίσκεπτη διπλωματική- στρατηγική γκάφα που δύναται να διαπράξει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ (και ειδικότερα ο πρόεδρος του). Ο λόγος της αποπομπής του εν λόγω Βουλευτού είναι ο χαρακτηρισμός, εκ μέρους του, της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτ. Θράκης ως "τουρκική και τμήμα του μεγάλου τουρκικού έθνους".
Η ενδεχόμενη αποπομπή του είναι παράλογη, άδικη, υποτιμητική και συγκρούεται τόσο με τα ατομικά του δικαιώματα όσο και τις πρόσφατες καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ κατά της Ελλάδος για την αναγνώριση Τουρκικών Σωματείων στη Δυτ. Θράκη.
Όσον αφορά τα ατομικά του δικαιώματα:
1) Το δικαιώμα του αυτοπροσδιορισμού αναγνωρίζεται και προστατεύεται από τη Συνθήκη
2) Υπάρχει έγγραφη δέσμευση του εν λόγω Βουλευτού ότι η συμμετοχή του στις κοινοβουλευτικές εκλογές με τη λίστα ΠΑΣΟΚ και η συμμετοχή του στη Κ.Ο ΠΑΣΟΚ προϋποθέτει τη ρητή και κατηγορηματική άρνηση εθνοτικού προσδιορισμού της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη; Κάθε βουλευτής (όλων των κομμάτων)διατηρεί τις προσωπικές του απόψεις πάνω σε συγκεκριμένα θέματα. Παράλληλα σέβεται το νόμο (Συνθήκη της Λωζάνης) και αναγνωρίζει και ο ίδιος την ύπαρξη μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτ. Θράκη. Άραγε το ΠΑΣΟΚ (ως πολιτικός οργανισμός) έχει άποψη για τον εθνοτικό χαρακτήρα των μελών της μειονότητας; Από ό,τι ξέρουμε το ίδιο το Ελληνικό Κράτος παραδίδει μαθήματα Τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία και με νόμο έχει διευρύνει την παράδοση μαθημάτων της Τουρκικής (ως γλώσσα επιλογής) και στα δημόσια σχολεία της Δυτ. Θράκης. Τελικά το ΠΑΣΟΚ και ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος (κ. Παπακωνσταντίνου) τι ζητούν από τον κ. ; Πείτε μας να καταλάβουμε.
3) Το ΕΔΑΔ στις 28.3.2008 καταδίκασε το Ελληνικό κράτος για παραβίαση του δικαιώματος του συνεταιρίζεσται και συνέρχεσται (άρθρο 11 της ΕΣΔΑ). Το αιτιολογικό ήταν ότι η «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» και η ΕΜΙΝ (Πολιτιστικός Σύλλογος Τουρκάλων γυναικών Ροδόπης)δεν αποτελούν απειλή ούτε για την εθνική ασφάλεια αλλά ούτε και την δημόσια τάξη της Ελλάδος. Με άλλα λόγια κάθε Έλληνας πολίτης μπορεί να ιδρύει συλλόγους και σωματεία τα οποία θα εμπεριέχουν εθνοτικούς προσδιορισμούς στην επωνυμία τους. Τελευταίο παράδειγμα η "Πομακική Ένωση Ν. Ροδόπης" με έδρα έναντι του Τουρκικού προξενείου Κομοτηνής.
Η ενδεχόμενη αποπομπή του είναι παράλογη, άδικη, υποτιμητική και συγκρούεται τόσο με τα ατομικά του δικαιώματα όσο και τις πρόσφατες καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ κατά της Ελλάδος για την αναγνώριση Τουρκικών Σωματείων στη Δυτ. Θράκη.
Όσον αφορά τα ατομικά του δικαιώματα:
1) Το δικαιώμα του αυτοπροσδιορισμού αναγνωρίζεται και προστατεύεται από τη Συνθήκη
2) Υπάρχει έγγραφη δέσμευση του εν λόγω Βουλευτού ότι η συμμετοχή του στις κοινοβουλευτικές εκλογές με τη λίστα ΠΑΣΟΚ και η συμμετοχή του στη Κ.Ο ΠΑΣΟΚ προϋποθέτει τη ρητή και κατηγορηματική άρνηση εθνοτικού προσδιορισμού της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη; Κάθε βουλευτής (όλων των κομμάτων)διατηρεί τις προσωπικές του απόψεις πάνω σε συγκεκριμένα θέματα. Παράλληλα σέβεται το νόμο (Συνθήκη της Λωζάνης) και αναγνωρίζει και ο ίδιος την ύπαρξη μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτ. Θράκη. Άραγε το ΠΑΣΟΚ (ως πολιτικός οργανισμός) έχει άποψη για τον εθνοτικό χαρακτήρα των μελών της μειονότητας; Από ό,τι ξέρουμε το ίδιο το Ελληνικό Κράτος παραδίδει μαθήματα Τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία και με νόμο έχει διευρύνει την παράδοση μαθημάτων της Τουρκικής (ως γλώσσα επιλογής) και στα δημόσια σχολεία της Δυτ. Θράκης. Τελικά το ΠΑΣΟΚ και ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος (κ. Παπακωνσταντίνου) τι ζητούν από τον κ. ; Πείτε μας να καταλάβουμε.
3) Το ΕΔΑΔ στις 28.3.2008 καταδίκασε το Ελληνικό κράτος για παραβίαση του δικαιώματος του συνεταιρίζεσται και συνέρχεσται (άρθρο 11 της ΕΣΔΑ). Το αιτιολογικό ήταν ότι η «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» και η ΕΜΙΝ (Πολιτιστικός Σύλλογος Τουρκάλων γυναικών Ροδόπης)δεν αποτελούν απειλή ούτε για την εθνική ασφάλεια αλλά ούτε και την δημόσια τάξη της Ελλάδος. Με άλλα λόγια κάθε Έλληνας πολίτης μπορεί να ιδρύει συλλόγους και σωματεία τα οποία θα εμπεριέχουν εθνοτικούς προσδιορισμούς στην επωνυμία τους. Τελευταίο παράδειγμα η "Πομακική Ένωση Ν. Ροδόπης" με έδρα έναντι του Τουρκικού προξενείου Κομοτηνής.
Όσο ο «Φάκελος της Κύπρου» παραμένει ερμητικά κλειστός και τα πρωτοπαλίκαρα της οργάνωσης «Ακρίτας» (βλέπε Γεωρκατζή), των λόχων Λυσσαρίδη και Σαμψών και των ομάδων Ρένου Κυριακίδη, Λεφτή και άλλων μένουν στο απυρόβλητο της «Ιστορικής Αλήθειας» για τις πράξεις και τις ημέρες τους τη περίοδο 63-74, κάθε προσπάθεια για απονομή δικαιοσύνης προς τους αγνοουμένους της Ε/Κ πλευράς ξυπνά τα φαντάσματα των δικών μας Αττίλων….! Η έκθεση του ΟΗΕ καταγράφει 43 Ελληνοκύπριους και 232 Τουρκοκύπριους ‘αγνοούμενους’ μόνο την περίοδο 21/12/1963 μέχρι 8/6/1964.
Ο Κύπριος Μιχάλης Μιχαήλ θέτει τα παρακάτω ερωτήματα στο ιστολόγιο του http://mihalismihail.blogspot.com (Παράνομες Ε/Κ οργανώσεις στη Κύπρο).
- Ποια ήταν η δράση μέρους ή όλων αυτών των οργανώσεων μετά τη λήξη των συγκρούσεων (26/12/63);
- Πως μπορούν να δικαιολογηθούν οι εξαφανίσεις, οι δολοφονίες και οι κακοποιήσεις τ/κυπρίων;
- Ποιοι τις έκαναν;
Εξαφανίζονταν μόνοι τους;
Γιατί πέραν από κάποιους αφορισμούς ο Λυσσαρίδης δεν μιλά για την ουσία αυτών των ιστοριών;
Οι ζώντες, Λεφτής, Κυριακίδης και άλλοι, πότε θα αποφασίσουν να πούνε το τι πραγματικά έγινε τότε;
Ο Άκης Λόρδος (οικονομικός παράγοντας από την Αμμόχωστο) συνέταξε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στη Κυπριακή εφημερίδα «Πολίτης», 13/9/2008 με αφορμή τα σχολικά βιβλία Ιστορίας στη Κύπρο. Το αναδημοσιεύω και το αφιερώνω σε όλους όσοι «έτρεξαν» να καταδικάσουν το «βάρβαρο» Τούρκο ηθοποιό Αττίλα Ολγάτσ, πρώην οπλίτη-δολοφόνο του ’74
Να ζει κανείς ή να μη ζει (στην Κύπρο);
Η απάντηση είναι “Να ζει, εφόσον δεν διαβάζει τις καθημερινές ανοησίες και δεν ακούει τα καθημερινά σκουπίδια ορισμένων λαϊκιστών, καιροσκόπων πολιτικάντηδων, ορισμένων στενοκέφαλων Ιεραρχών που δεν χαμπαρίζουν για Θεό και ορισμένων ανεύθυνων, άσχετων ″δημοσιογράφων″”.
Όμως το να αποφεύγεις να μαθαίνεις τι έπαθε από τους ανεύθυνους και τι μέλλει να πάθει η πατρίδα σου είναι εξίσου ανεύθυνο και τραγικό και είναι συμπεριφορά στρουθοκαμήλου που βάζει το κεφάλι της στο χώμα για να μην βλέπει όταν φοβάται. Τι να πεις και τι να γράψεις! Δεν περνά ημέρα που να μην επιδείξουν όλοι τη μαζική αυτοκαταστροφική - για την πατρίδα μας - μανιακή βλακεία τους.
Το νέο πιπίλισμα είναι η πολύ ορθή προσπάθεια του Υπουργού Παιδείας για αποκατάσταση ορισμένων παραπληροφοριών που περιέχονται στα σχολικά βιβλία ιστορίας με τα οποία δηλητηρίαζαν εμάς κάποτε και συνεχίζουν σήμερα με τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Ποιος νοήμων άνθρωπος δεν πιστεύει και δεν συμφωνεί ότι τα σχολικά βιβλία τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου περιέχουν σοβαρές ανακρίβειες και συγκαλύπτουν εγκλήματα και ιστορικές γκάφες, διχασμούς, δολοφονίες, καταστροφές;
Ποιο σχολικό βιβλίο κάνει ανάλυση της ιστορικής αναγκαιότητας ή ΟΧΙ του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 ή για τις απανωτές πολιτικές γκάφες, ραδιουργίες, συνωμοσίες απολίτικων ιεραρχών από το 1878 μέχρι σήμερα; Ποιο βιβλίο αναφέρει ότι οι εκτελεσθέντες "προδότες" του αγώνα 1955-1959 ήταν περίπου περισσότεροι από τους Άγγλους στρατιωτικούς; (Παρ' ολίγο και κάποιος συγγενής μου από παρεξήγηση.)
Ποιο σχολικό βιβλίο μιλά και για τις δολοφονίες αθώων Τ/Κ γυναικόπαιδων από τους δικούς μας "αγωνιστές" σε Αλόα, Σανταλάρη, Μαράθα, Τόχνη που δεν θα μαθαίναμε αν δεν τα ερευνούσαν ο Αντώνης Αγκαστινιώτης, η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ, ο Ανδρέας Παράσχος και αν δεν τα δημοσίευε κάθε Κυριακή ο "Πολίτης";
Όσον αφορά το Βυζάντιο και την Ελλάδα ποιο σχολικό βιβλίο έγραψε για τις ραδιουργίες των αυτοκρατορικών και πατριαρχικών αυλών ή τις δολοφονίες και τις συχνότατες τυφλώσεις αυτοκρατόρων από συγγενείς τους για να βάλουν την κορώνα στα κεφάλια τους στην Αγία Σοφία; Ποιο σχολικό βιβλίο ιστορίας αναφέρει ότι η Τέταρτη Σταυροφορία του 1204, που αντί να πάει στα Ιεροσόλυμα κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη και στην Πρώτη Άλωση, προκλήθηκε από το μίσος του δόγη (δάνδολος) της Βενετίας που του έβγαλε τα μάτια κάποιος αυτοκράτορας (Κομνηνός) όταν υπηρετούσε ως πρέσβης της Βενετίας στην Κωνσταντινούπολη;
Όταν ο Κολοκοτρώνης επολιόρκησε την Τρίπολη στην επανάσταση, οι Τούρκοι συμφώνησαν να παραδοθούν την επομένη και να παραδώσουν την εντός των τειχών πόλη. Το ίδιο βράδυ, εν αγνοία του Κολοκοτρώνη, οι τότε "ήρωες" εσκαρφάλωσαν στα τείχη και κατέσφαξαν τους Τούρκους εντός των τειχών παρά τη συμφωνία που είχε κλείσει ο Κολοκοτρώνης με τον Αγά. Αυτά τα γράφουν τα βιβλία μας;
O Iωάννης Καποδίστριας είπε πριν τον δολοφονήσουν: "Πώς μπορεί κάποιος να κυβερνήσει αυτό τον (εγωιστικά αρρωστημένο) λαό όπου ο κάθε Έλληνας πιστεύει ότι μόνος του έκανε τον αγώνα της επανάστασης, ότι μόνος του έδιωξε τους Τούρκους και ότι μόνος του μπορεί να κυβερνήσει αυτή τη χώρα;".
Ποιο σχολικό βιβλίο ιστορίας τα γράφει όλα αυτά βρε μπλαμπλάδες που ξελαρυγγίζεστε μέρα-νύκτα και μας πρήξατε;
Προχωρήστε, Κύριε Υπουργέ.
Ζητήστε τη βοήθεια και τη συμπαράσταση των σοβαρών πολιτικών των δύο μεγάλων κομμάτων (πολλοί από τους οποίους δυστυχώς εφοβήθηκαν και σιωπούν) και προχωρήστε στο στόχο σας, το στόχο της ιστορικής αλήθειας, με μεθοδικότητα, ψυχραιμία και επιμονή.
"Πάσα Αρχή Δυσκολία", ιδιαίτερα σε έναν τόπο σαν τον δικό μας της απάθειας, των συμφερόντων και του ωχαδελφισμού».
Δημήτριος (Άκης) Λόρδος
Ο Κύπριος Μιχάλης Μιχαήλ θέτει τα παρακάτω ερωτήματα στο ιστολόγιο του http://mihalismihail.blogspot.com (Παράνομες Ε/Κ οργανώσεις στη Κύπρο).
- Ποια ήταν η δράση μέρους ή όλων αυτών των οργανώσεων μετά τη λήξη των συγκρούσεων (26/12/63);
- Πως μπορούν να δικαιολογηθούν οι εξαφανίσεις, οι δολοφονίες και οι κακοποιήσεις τ/κυπρίων;
- Ποιοι τις έκαναν;
Εξαφανίζονταν μόνοι τους;
Γιατί πέραν από κάποιους αφορισμούς ο Λυσσαρίδης δεν μιλά για την ουσία αυτών των ιστοριών;
Οι ζώντες, Λεφτής, Κυριακίδης και άλλοι, πότε θα αποφασίσουν να πούνε το τι πραγματικά έγινε τότε;
Ο Άκης Λόρδος (οικονομικός παράγοντας από την Αμμόχωστο) συνέταξε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στη Κυπριακή εφημερίδα «Πολίτης», 13/9/2008 με αφορμή τα σχολικά βιβλία Ιστορίας στη Κύπρο. Το αναδημοσιεύω και το αφιερώνω σε όλους όσοι «έτρεξαν» να καταδικάσουν το «βάρβαρο» Τούρκο ηθοποιό Αττίλα Ολγάτσ, πρώην οπλίτη-δολοφόνο του ’74
Να ζει κανείς ή να μη ζει (στην Κύπρο);
Η απάντηση είναι “Να ζει, εφόσον δεν διαβάζει τις καθημερινές ανοησίες και δεν ακούει τα καθημερινά σκουπίδια ορισμένων λαϊκιστών, καιροσκόπων πολιτικάντηδων, ορισμένων στενοκέφαλων Ιεραρχών που δεν χαμπαρίζουν για Θεό και ορισμένων ανεύθυνων, άσχετων ″δημοσιογράφων″”.
Όμως το να αποφεύγεις να μαθαίνεις τι έπαθε από τους ανεύθυνους και τι μέλλει να πάθει η πατρίδα σου είναι εξίσου ανεύθυνο και τραγικό και είναι συμπεριφορά στρουθοκαμήλου που βάζει το κεφάλι της στο χώμα για να μην βλέπει όταν φοβάται. Τι να πεις και τι να γράψεις! Δεν περνά ημέρα που να μην επιδείξουν όλοι τη μαζική αυτοκαταστροφική - για την πατρίδα μας - μανιακή βλακεία τους.
Το νέο πιπίλισμα είναι η πολύ ορθή προσπάθεια του Υπουργού Παιδείας για αποκατάσταση ορισμένων παραπληροφοριών που περιέχονται στα σχολικά βιβλία ιστορίας με τα οποία δηλητηρίαζαν εμάς κάποτε και συνεχίζουν σήμερα με τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Ποιος νοήμων άνθρωπος δεν πιστεύει και δεν συμφωνεί ότι τα σχολικά βιβλία τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου περιέχουν σοβαρές ανακρίβειες και συγκαλύπτουν εγκλήματα και ιστορικές γκάφες, διχασμούς, δολοφονίες, καταστροφές;
Ποιο σχολικό βιβλίο κάνει ανάλυση της ιστορικής αναγκαιότητας ή ΟΧΙ του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 ή για τις απανωτές πολιτικές γκάφες, ραδιουργίες, συνωμοσίες απολίτικων ιεραρχών από το 1878 μέχρι σήμερα; Ποιο βιβλίο αναφέρει ότι οι εκτελεσθέντες "προδότες" του αγώνα 1955-1959 ήταν περίπου περισσότεροι από τους Άγγλους στρατιωτικούς; (Παρ' ολίγο και κάποιος συγγενής μου από παρεξήγηση.)
Ποιο σχολικό βιβλίο μιλά και για τις δολοφονίες αθώων Τ/Κ γυναικόπαιδων από τους δικούς μας "αγωνιστές" σε Αλόα, Σανταλάρη, Μαράθα, Τόχνη που δεν θα μαθαίναμε αν δεν τα ερευνούσαν ο Αντώνης Αγκαστινιώτης, η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ, ο Ανδρέας Παράσχος και αν δεν τα δημοσίευε κάθε Κυριακή ο "Πολίτης";
Όσον αφορά το Βυζάντιο και την Ελλάδα ποιο σχολικό βιβλίο έγραψε για τις ραδιουργίες των αυτοκρατορικών και πατριαρχικών αυλών ή τις δολοφονίες και τις συχνότατες τυφλώσεις αυτοκρατόρων από συγγενείς τους για να βάλουν την κορώνα στα κεφάλια τους στην Αγία Σοφία; Ποιο σχολικό βιβλίο ιστορίας αναφέρει ότι η Τέταρτη Σταυροφορία του 1204, που αντί να πάει στα Ιεροσόλυμα κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη και στην Πρώτη Άλωση, προκλήθηκε από το μίσος του δόγη (δάνδολος) της Βενετίας που του έβγαλε τα μάτια κάποιος αυτοκράτορας (Κομνηνός) όταν υπηρετούσε ως πρέσβης της Βενετίας στην Κωνσταντινούπολη;
Όταν ο Κολοκοτρώνης επολιόρκησε την Τρίπολη στην επανάσταση, οι Τούρκοι συμφώνησαν να παραδοθούν την επομένη και να παραδώσουν την εντός των τειχών πόλη. Το ίδιο βράδυ, εν αγνοία του Κολοκοτρώνη, οι τότε "ήρωες" εσκαρφάλωσαν στα τείχη και κατέσφαξαν τους Τούρκους εντός των τειχών παρά τη συμφωνία που είχε κλείσει ο Κολοκοτρώνης με τον Αγά. Αυτά τα γράφουν τα βιβλία μας;
O Iωάννης Καποδίστριας είπε πριν τον δολοφονήσουν: "Πώς μπορεί κάποιος να κυβερνήσει αυτό τον (εγωιστικά αρρωστημένο) λαό όπου ο κάθε Έλληνας πιστεύει ότι μόνος του έκανε τον αγώνα της επανάστασης, ότι μόνος του έδιωξε τους Τούρκους και ότι μόνος του μπορεί να κυβερνήσει αυτή τη χώρα;".
Ποιο σχολικό βιβλίο ιστορίας τα γράφει όλα αυτά βρε μπλαμπλάδες που ξελαρυγγίζεστε μέρα-νύκτα και μας πρήξατε;
Προχωρήστε, Κύριε Υπουργέ.
Ζητήστε τη βοήθεια και τη συμπαράσταση των σοβαρών πολιτικών των δύο μεγάλων κομμάτων (πολλοί από τους οποίους δυστυχώς εφοβήθηκαν και σιωπούν) και προχωρήστε στο στόχο σας, το στόχο της ιστορικής αλήθειας, με μεθοδικότητα, ψυχραιμία και επιμονή.
"Πάσα Αρχή Δυσκολία", ιδιαίτερα σε έναν τόπο σαν τον δικό μας της απάθειας, των συμφερόντων και του ωχαδελφισμού».
Δημήτριος (Άκης) Λόρδος
140 ημέρες αλυσοδεμένος στις φυλακές της Ταϊλάνδης
...και ενώ τα διεθνή ΜΜΕ προβάλλουν το θέμα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων ΕΔΩ (στην Ελλάδα) ασχολούμαστε με τις λεπτομέρειες της απαγωγής του εφοπλιστή...
YΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΧΑΡΗ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ ΣΤΟ WWW.HARRYNICOLAIDES.COM
Ιστορικό της Υπόθεσης
Είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του γιατί σε ένα βιβλίο που έγραψε κρίθηκε ότι προσέβαλε την βασιλική οικογένεια της χώρας .
Αίτημα για άμεση αποφυλάκιση του ομογενή συγγραφέα, δημοσιογράφου και εκπαιδευτικού, Χάρη Νικολαίδη, απηύθυναν τα μέλη του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού Ωκεανίας που πραγματοποίησαν την περιφερειακή τους συνέλευση στο Σίδνεϊ.
Ως γνωστόν ο Νικολαίδης, κάτοικος Μελβούρνης, συνελήφθη τον περασμένο Αύγουστο στη Μπαγκόγκ και προφυλακίστηκε.
Νωρίτερα, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του γιατί σε ένα βιβλίο που έγραψε κρίθηκε ότι προσέβαλε την βασιλική οικογένεια της χώρας.
Ο Νικολαϊδης κατηγορείται ότι πρόσβαλε τον πρίγκιπα στη νουβέλα του που εξελίσσεται στην Ταϊλάνδη και η οποία τυπώθηκε και κυκλοφόρησε εκεί το 2005, σε εβδομήντα μόλις αντίτυπα, με τίτλο «Verisimilitude» («Αληθοφάνεια») και τον υπότιτλο «Is the truth, truth?».
Γράφει, λοιπόν, σε κάποια σελίδα ο συγγραφέας: «Από τον βασιλιά Ράμα μέχρι τον Διάδοχο του Θρόνου, η αριστοκρατία ήταν γνωστή για τα ρομαντικά καμώματα και τις κόντρες. Ο Διάδοχος του Θρόνου είχε πολλές συζύγους - ενήλικες και ανήλικες, με μια κλίκα από μαιτρέσες για ψυχαγωγία. Μια από τις τελευταίες συζύγους του, εξορίστηκε με όλη της την οικογένεια και ένα γιο, που απέκτησαν μαζί, για μια απερισκεψία που δεν έγινε γνωστή. Αμέσως παντρεύτηκε άλλη γυναίκα και έγινε πατέρας άλλου παιδιού. Ήταν γνωστό ότι αν ο πρίγκιπας ερωτευόταν με μια από τις ανήλικες συζύγους του και τον πρόδιδε, αυτή και η οικογένεια της θα εξαφανίζονταν με όλα τους τα υπάρχοντα και ό ,τι απέμενε από την ύπαρξή τους για πάντα».
Η αναφορά αυτή θεωρήθηκε «προδοτική και προσβλητική για την πολιτική και κοινωνική ζωή της σύγχρονης Ταϊλάνδης», με αποτέλεσμα να προκληθεί σάλος και να αποσυρθούν τα λίγα βιβλία που κυκλοφορούσαν. Έτσι, τον περασμένο Μάρτιο εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης σε βάρος του ομογενή, ο οποίος όμως δεν το γνώριζε. Το πληροφορήθηκε όταν επισκέφθηκε την χώρα, λίγο πριν αναχωρήσει για την Αυστραλία, όταν τον συνέλαβαν στο αεροδρόμιο τον περασμένο Αύγουστο.
Έκτοτε, παρά τις κινητοποιήσεις, ο Νικολαίδης βρίσκεται έγκλειστος σε ένα μπουντρούμι της Μπάγκογκ χωρίς να του έχουν απαγγελθεί επίσημα κατηγορίες και χωρίς να έχει καθοριστεί ημερομηνία της δίκης του.
Ο ίδιος ζήτησε επίσημα συγγνώμη από την βασιλική οικογένεια, χωρίς αποτέλεσμα ενώ και οι τρεις αιτήσεις του για αποφυλάκιση απορρίφθηκαν.
Σύμφωνα με τους γονείς του αλλά και τον δικηγόρο του, ο Νικολαϊδης βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση στο ίδιο κελί μαζί με άλλους 57 κρατούμενους, κάποιοι από τους οποίους είναι άρρωστοι και τουλάχιστον ένας πέθανε.
"Ζητούσε φάρμακα και δεν του έδιναν. Πέθανε και τον άφησαν εκεί στο κελί ως την επόμενη μέρα" έγραψε στους δικούς του.
"Υπάρχει βρώμα, σαπίλα και έλλειψη φαγητού και νερού. Είμαι σα ζωντανός νεκρός" γράφει.
Σύμφωνα με τον δικηγόρο του Μαρκ Ντιν ο Νικολαίδης είναι θύμα "πολιτικών παιχνιδιών" της Ταϊλάνδης.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΗΜΕΡΑ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΕΦΕΣΗ ΣΕ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Σε τριετή κάθειρξη καταδικάστηκε σήμερα στην Ταϊλάνδη ο ομογενής δημοσιογράφος Χάρης Νικολαΐδης από την Αυστραλία. Ο δημοσιογράφος κατηγορείται για την αναφορά του στη σκανδαλώδη ζωή ενός Ταϊλανδού εστεμμένου πρίγκιπα, σε παράγραφο μιας νουβέλας που είχε γράψει το 2005. Η νουβέλα, με τίτλο «Αληθοφάνεια», τυπώθηκε μόνο σε 50 αντίτυπα και πουλήθηκαν λιγότερα από δέκα!!!
Το Ποινικό Δικαστήριο της Μπανγκόκ καταδίκασε τον ομογενή αρχικά σε εξαετή κάθειρξη, αλλά μείωσε την ποινή του σε 3 χρόνια όταν ο Νικολαΐδης ομολόγησε την ενοχή του. Ακόμα, ο Νικολαΐδης δέχθηκε να υπογράψει συμφωνία με την οποία θα αποδεχόταν τη «μικρή» ποινή του, με αποτέλεσμα να μην έχει δικαίωμα έφεσης.
...και ενώ τα διεθνή ΜΜΕ προβάλλουν το θέμα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων ΕΔΩ (στην Ελλάδα) ασχολούμαστε με τις λεπτομέρειες της απαγωγής του εφοπλιστή...
YΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΧΑΡΗ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ ΣΤΟ WWW.HARRYNICOLAIDES.COM
Ιστορικό της Υπόθεσης
Είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του γιατί σε ένα βιβλίο που έγραψε κρίθηκε ότι προσέβαλε την βασιλική οικογένεια της χώρας .
Αίτημα για άμεση αποφυλάκιση του ομογενή συγγραφέα, δημοσιογράφου και εκπαιδευτικού, Χάρη Νικολαίδη, απηύθυναν τα μέλη του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού Ωκεανίας που πραγματοποίησαν την περιφερειακή τους συνέλευση στο Σίδνεϊ.
Ως γνωστόν ο Νικολαίδης, κάτοικος Μελβούρνης, συνελήφθη τον περασμένο Αύγουστο στη Μπαγκόγκ και προφυλακίστηκε.
Νωρίτερα, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του γιατί σε ένα βιβλίο που έγραψε κρίθηκε ότι προσέβαλε την βασιλική οικογένεια της χώρας.
Ο Νικολαϊδης κατηγορείται ότι πρόσβαλε τον πρίγκιπα στη νουβέλα του που εξελίσσεται στην Ταϊλάνδη και η οποία τυπώθηκε και κυκλοφόρησε εκεί το 2005, σε εβδομήντα μόλις αντίτυπα, με τίτλο «Verisimilitude» («Αληθοφάνεια») και τον υπότιτλο «Is the truth, truth?».
Γράφει, λοιπόν, σε κάποια σελίδα ο συγγραφέας: «Από τον βασιλιά Ράμα μέχρι τον Διάδοχο του Θρόνου, η αριστοκρατία ήταν γνωστή για τα ρομαντικά καμώματα και τις κόντρες. Ο Διάδοχος του Θρόνου είχε πολλές συζύγους - ενήλικες και ανήλικες, με μια κλίκα από μαιτρέσες για ψυχαγωγία. Μια από τις τελευταίες συζύγους του, εξορίστηκε με όλη της την οικογένεια και ένα γιο, που απέκτησαν μαζί, για μια απερισκεψία που δεν έγινε γνωστή. Αμέσως παντρεύτηκε άλλη γυναίκα και έγινε πατέρας άλλου παιδιού. Ήταν γνωστό ότι αν ο πρίγκιπας ερωτευόταν με μια από τις ανήλικες συζύγους του και τον πρόδιδε, αυτή και η οικογένεια της θα εξαφανίζονταν με όλα τους τα υπάρχοντα και ό ,τι απέμενε από την ύπαρξή τους για πάντα».
Η αναφορά αυτή θεωρήθηκε «προδοτική και προσβλητική για την πολιτική και κοινωνική ζωή της σύγχρονης Ταϊλάνδης», με αποτέλεσμα να προκληθεί σάλος και να αποσυρθούν τα λίγα βιβλία που κυκλοφορούσαν. Έτσι, τον περασμένο Μάρτιο εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης σε βάρος του ομογενή, ο οποίος όμως δεν το γνώριζε. Το πληροφορήθηκε όταν επισκέφθηκε την χώρα, λίγο πριν αναχωρήσει για την Αυστραλία, όταν τον συνέλαβαν στο αεροδρόμιο τον περασμένο Αύγουστο.
Έκτοτε, παρά τις κινητοποιήσεις, ο Νικολαίδης βρίσκεται έγκλειστος σε ένα μπουντρούμι της Μπάγκογκ χωρίς να του έχουν απαγγελθεί επίσημα κατηγορίες και χωρίς να έχει καθοριστεί ημερομηνία της δίκης του.
Ο ίδιος ζήτησε επίσημα συγγνώμη από την βασιλική οικογένεια, χωρίς αποτέλεσμα ενώ και οι τρεις αιτήσεις του για αποφυλάκιση απορρίφθηκαν.
Σύμφωνα με τους γονείς του αλλά και τον δικηγόρο του, ο Νικολαϊδης βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση στο ίδιο κελί μαζί με άλλους 57 κρατούμενους, κάποιοι από τους οποίους είναι άρρωστοι και τουλάχιστον ένας πέθανε.
"Ζητούσε φάρμακα και δεν του έδιναν. Πέθανε και τον άφησαν εκεί στο κελί ως την επόμενη μέρα" έγραψε στους δικούς του.
"Υπάρχει βρώμα, σαπίλα και έλλειψη φαγητού και νερού. Είμαι σα ζωντανός νεκρός" γράφει.
Σύμφωνα με τον δικηγόρο του Μαρκ Ντιν ο Νικολαίδης είναι θύμα "πολιτικών παιχνιδιών" της Ταϊλάνδης.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΗΜΕΡΑ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΕΦΕΣΗ ΣΕ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ
Σε τριετή κάθειρξη καταδικάστηκε σήμερα στην Ταϊλάνδη ο ομογενής δημοσιογράφος Χάρης Νικολαΐδης από την Αυστραλία. Ο δημοσιογράφος κατηγορείται για την αναφορά του στη σκανδαλώδη ζωή ενός Ταϊλανδού εστεμμένου πρίγκιπα, σε παράγραφο μιας νουβέλας που είχε γράψει το 2005. Η νουβέλα, με τίτλο «Αληθοφάνεια», τυπώθηκε μόνο σε 50 αντίτυπα και πουλήθηκαν λιγότερα από δέκα!!!
Το Ποινικό Δικαστήριο της Μπανγκόκ καταδίκασε τον ομογενή αρχικά σε εξαετή κάθειρξη, αλλά μείωσε την ποινή του σε 3 χρόνια όταν ο Νικολαΐδης ομολόγησε την ενοχή του. Ακόμα, ο Νικολαΐδης δέχθηκε να υπογράψει συμφωνία με την οποία θα αποδεχόταν τη «μικρή» ποινή του, με αποτέλεσμα να μην έχει δικαίωμα έφεσης.
Mε αφορμή το άρθρο του κ. Ιορδανίδη στην Καθημερινή της Κυριακής (18/1/09) έχω να επισημάνω τα έξής;
Ο κ. Ιορδανίδης γράφει: "Η ελληνική απάντηση στις τουρκικές ενέργειες ήταν η συνήθης, με άλλα λόγια διαμαρτυρίες και διαβήματα, αναχαιτίσεις των τουρκικών μαχητικών και παρακολούθηση των τουρκικών σκαφών στο Αιγαίο. Πέραν τούτων δεν θα ήταν συνετό να πράξει κανείς οτιδήποτε, όσο και εάν αυτό προσβάλλει τη φιλοτιμία των Ελλήνων".
Η φιλοτιμία των Ελλήνων δε θα εκφραστεί με την πρόκληση θερμού επεισοδίου. Δε θα βγει ο κόσμος στους δρόμους με Ελληνικές σημαίες επειδή τορπιλίσαμε μία Τουρκική φρεγάτα ή καταρρίψαμε ένα Τουρκικό F-16. Πιο πιθανόν είναι οι Έλληνες να πάνε για «shopping of emergency” στα τοπικά super-markets παρά να απαγγείλουν τον Εθνικό ύμνο στη πλατεία Συντάγματος. Οι εποχές έχουν αλλάξει…το είδαμε και στη κρίση του 1987! Η φιλοτιμία των Ελλήνων πληγώνεται από συμβολικές κινήσεις που περνούν αντιφατικά μηνύματα.
Για παράδειγμα, η κατάθεση στεφάνου στο Μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ κατά την επίσκεψη του Πρωθ. Καραμανλή στην Άγκυρα. Ακόμα και ο Προέδρος του Ιράν Αχμαντινετζάντ απέφυγε την Άγκυρα και το Μαυσωλείο του Ατατούρκ για ιδεολογικούς (και συμβολικούς) λόγους. Παρόλα αυτά οι Τούρκοι επενδύουν στο Ιράν και αγοράζουν το Περσικό φυσικό αέριο. Μάλιστα η στρατιωτική πτέρυγα της Ergenekon θεωρούσε τη συμμαχία με το Ιράν στρατηγικής σημασίας.
Δεύτερο παράδειγμα, η αψυχολόγητη έκρηξη αλληλεγγύης της κ. Υπ. Εξ. Μπακογιάννη για τα θύματα της επίθεσης του PKK στο φυλάκιο Aktutun στην ΝΑ Τουρκία. Πως μεταφράζεται η κίνηση αυτή πρακτικά; Θα έχει άδικο η Τουρκία να «απαιτεί» μετά είτε την απέλαση Κούρδων (του PKK) από την Ελλάδα είτε ανταλλαγή πληροφοριών για αυτούς με τις Ελληνικές Υπηρεσίες Ασφαλείας; Είτε εκφράζεις «έμπρακτα» την αλληλεγγύηση σου με τη Τουρκία είτε το παίζεις αδιάφορος…. Μέση επιλογή δεν υπάρχει στο θέμα της «τρομοκρατίας»!
Το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, η αδικαιολόγητη εμμονή ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, ο «πόλεμος της τσιπούρας» κάθε χρόνο γύρω από τα Ίμια αποτελούν δείγματα μιας συμπεριφοράς που λαμβάνεται από την Τουρκία και την Ελληνική κοινή γνώμη ως «νέο-ραγιαδισμός».
Και επειδή έχω μάθει να μιλώ με επιχειρήματα και παραδείγματα για να στηρίξω τις απόψεις μου αναφέρω χαρακτηριστικά τη πολιτική που ακολουθεί ο Κούρδος ηγέτης Barzani στο Β. Ιράκ και ο Πρόεδρος Sargsyan στην Αρμενία.
Και οι δύο πολιτικοί ηγέτες ακολουθούν τη στρατηγική του “μαστίγιου και καρότου». Με άλλα λόγια καλούν την Τουρκία να επενδύσει στις χώρες τους, να εξάγει τα προϊόντα της, να ιδρύσει Πανεπιστήμια και σχολεία αλλά την ίδια στιγμή δεν υποχωρούν από τη «σκληρή γραμμή» είτε της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας είτε της αναγνώρισης της Κουρδικής Αυτόνομης Διοίκησης στο Β. Ιράκ. Χρησιμοποιούν το Αρμενικό Λόμπυ στις ΗΠΑ και το PKK ως εργαλεία πίεσης προς την Τουρκία.
Αποτέλεσμα;
Η Τουρκία «υποχρεώθηκε» να συνομιλεί επί ίσοις όροις και απευθείας με το Barzani στο Β. Ιράκ υποκαθιστώντας τη Βαγδάτη ενώ ο Πρόεδρος Gul να παρακολουθεί ποδοσφαιρικό αγώνα στο Ερεβάν της Αρμενίας και να καλεί τον Sargsyan επίσημα στην Άγκυρα.
Στην Ελλάδα ακολουθούμε τη στρατηγική του «καρότου άνευ μαστιγίου» με τα γνωστά αποτελέσματα «ραγιαδισμού και αναξιοπρέπειας». Και επειδή Ελληνικό Λόμπυ κατ’ουσίαν στις ΗΠΑ δεν υπάρχει, θα πρέπει να ανακαλυφτούν στρατηγικές μειονότητες εντός της Τουρκίας «προς υιοθεσία» από Ελληνικές πλευράς.
Ο κ. Ιορδανίδης προτείνει: «ας συμφιλιωθεί η ελληνική πολιτική ηγεσία ότι το καθεστώς της ελεγχόμενης εντάσεως στις σχέσεις των δύο χωρών θα συνεχισθεί, ότι η Τουρκία είναι ενιαία στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ότι αποτελεί επείγουσα ανάγκη η αποκατάσταση διαλόγου και με το τουρκικό στρατιωτικό κατεστημένο.»
Τι σημαίνει «αποκατάσταση διαλόγου με το στρατιωτικό κατεστημένο»; Αυτό που εμπλέκεται στην υπόθεση Ergenekon ή το λεγόμενο «δυτικοπρεπές»; Και ποιος θα κάνει διάλογο από την ελληνική πλευρά; Η κ. Μπακογιάννη με το στρ. Basbug? O A/ΓΕΕΘΑ στρ. Γράψας με τον Τούρκο ομόλογο του; Πάνω σε ποια θέματα και με τι ανταλλάγματα;
Επαναλαμβάνω ότι με δεδομένη την ισχνή ανισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας και την απροθυμία της Ελλάδος να αναπτύξει σοβαρή αμυντική βιομηχανία πρέπει άμεσα να προχωρήσουμε σε οριοθέτηση ΑΟΖ με Λιβύη και Αίγυπτο. Ο χρόνος τρέχει εις βάρος μας. Στην περίπτωση δε της Αιγύπτου η όποια οριοθέτηση πρέπει να γίνει και με πρόσκληση της Τουρκίας στις ad hoc επιτροπές. Αν η Τουρκία αρνηθεί να λάβει μέρος λόγω δικών της διεκδικήσεων και απαιτήσεων η Ελληνική διπλωματία πρέπει να «αναδείξει» αυτή την αδιαλλαξία τόσο προς την Ευρώπη όσο και τις ΗΠΑ και να καλέσει ξένες εταιρείες για άμεσες έρευνες υδρογονανθρακών. Αν η Τουρκία δεχτεί να λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις η όποια συμφωνία για τις ΑΟΖ θα πρέπει να περιέχει ως ρήτρα τη δέσμευση της Τουρκίας για αποφυγή, τουλάχιστον, προκλήσεων στο Αιγαίο.
Σε κάθε περίπτωση η σημερινή απαράδεκτη κατάσταση δε μας συμφέρει και προετοιμάζει το έδαφος για απώλειες εθνικής κυριαρχίας στο μέλλον…
Ο κ. Ιορδανίδης γράφει: "Η ελληνική απάντηση στις τουρκικές ενέργειες ήταν η συνήθης, με άλλα λόγια διαμαρτυρίες και διαβήματα, αναχαιτίσεις των τουρκικών μαχητικών και παρακολούθηση των τουρκικών σκαφών στο Αιγαίο. Πέραν τούτων δεν θα ήταν συνετό να πράξει κανείς οτιδήποτε, όσο και εάν αυτό προσβάλλει τη φιλοτιμία των Ελλήνων".
Η φιλοτιμία των Ελλήνων δε θα εκφραστεί με την πρόκληση θερμού επεισοδίου. Δε θα βγει ο κόσμος στους δρόμους με Ελληνικές σημαίες επειδή τορπιλίσαμε μία Τουρκική φρεγάτα ή καταρρίψαμε ένα Τουρκικό F-16. Πιο πιθανόν είναι οι Έλληνες να πάνε για «shopping of emergency” στα τοπικά super-markets παρά να απαγγείλουν τον Εθνικό ύμνο στη πλατεία Συντάγματος. Οι εποχές έχουν αλλάξει…το είδαμε και στη κρίση του 1987! Η φιλοτιμία των Ελλήνων πληγώνεται από συμβολικές κινήσεις που περνούν αντιφατικά μηνύματα.
Για παράδειγμα, η κατάθεση στεφάνου στο Μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ κατά την επίσκεψη του Πρωθ. Καραμανλή στην Άγκυρα. Ακόμα και ο Προέδρος του Ιράν Αχμαντινετζάντ απέφυγε την Άγκυρα και το Μαυσωλείο του Ατατούρκ για ιδεολογικούς (και συμβολικούς) λόγους. Παρόλα αυτά οι Τούρκοι επενδύουν στο Ιράν και αγοράζουν το Περσικό φυσικό αέριο. Μάλιστα η στρατιωτική πτέρυγα της Ergenekon θεωρούσε τη συμμαχία με το Ιράν στρατηγικής σημασίας.
Δεύτερο παράδειγμα, η αψυχολόγητη έκρηξη αλληλεγγύης της κ. Υπ. Εξ. Μπακογιάννη για τα θύματα της επίθεσης του PKK στο φυλάκιο Aktutun στην ΝΑ Τουρκία. Πως μεταφράζεται η κίνηση αυτή πρακτικά; Θα έχει άδικο η Τουρκία να «απαιτεί» μετά είτε την απέλαση Κούρδων (του PKK) από την Ελλάδα είτε ανταλλαγή πληροφοριών για αυτούς με τις Ελληνικές Υπηρεσίες Ασφαλείας; Είτε εκφράζεις «έμπρακτα» την αλληλεγγύηση σου με τη Τουρκία είτε το παίζεις αδιάφορος…. Μέση επιλογή δεν υπάρχει στο θέμα της «τρομοκρατίας»!
Το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, η αδικαιολόγητη εμμονή ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, ο «πόλεμος της τσιπούρας» κάθε χρόνο γύρω από τα Ίμια αποτελούν δείγματα μιας συμπεριφοράς που λαμβάνεται από την Τουρκία και την Ελληνική κοινή γνώμη ως «νέο-ραγιαδισμός».
Και επειδή έχω μάθει να μιλώ με επιχειρήματα και παραδείγματα για να στηρίξω τις απόψεις μου αναφέρω χαρακτηριστικά τη πολιτική που ακολουθεί ο Κούρδος ηγέτης Barzani στο Β. Ιράκ και ο Πρόεδρος Sargsyan στην Αρμενία.
Και οι δύο πολιτικοί ηγέτες ακολουθούν τη στρατηγική του “μαστίγιου και καρότου». Με άλλα λόγια καλούν την Τουρκία να επενδύσει στις χώρες τους, να εξάγει τα προϊόντα της, να ιδρύσει Πανεπιστήμια και σχολεία αλλά την ίδια στιγμή δεν υποχωρούν από τη «σκληρή γραμμή» είτε της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας είτε της αναγνώρισης της Κουρδικής Αυτόνομης Διοίκησης στο Β. Ιράκ. Χρησιμοποιούν το Αρμενικό Λόμπυ στις ΗΠΑ και το PKK ως εργαλεία πίεσης προς την Τουρκία.
Αποτέλεσμα;
Η Τουρκία «υποχρεώθηκε» να συνομιλεί επί ίσοις όροις και απευθείας με το Barzani στο Β. Ιράκ υποκαθιστώντας τη Βαγδάτη ενώ ο Πρόεδρος Gul να παρακολουθεί ποδοσφαιρικό αγώνα στο Ερεβάν της Αρμενίας και να καλεί τον Sargsyan επίσημα στην Άγκυρα.
Στην Ελλάδα ακολουθούμε τη στρατηγική του «καρότου άνευ μαστιγίου» με τα γνωστά αποτελέσματα «ραγιαδισμού και αναξιοπρέπειας». Και επειδή Ελληνικό Λόμπυ κατ’ουσίαν στις ΗΠΑ δεν υπάρχει, θα πρέπει να ανακαλυφτούν στρατηγικές μειονότητες εντός της Τουρκίας «προς υιοθεσία» από Ελληνικές πλευράς.
Ο κ. Ιορδανίδης προτείνει: «ας συμφιλιωθεί η ελληνική πολιτική ηγεσία ότι το καθεστώς της ελεγχόμενης εντάσεως στις σχέσεις των δύο χωρών θα συνεχισθεί, ότι η Τουρκία είναι ενιαία στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ότι αποτελεί επείγουσα ανάγκη η αποκατάσταση διαλόγου και με το τουρκικό στρατιωτικό κατεστημένο.»
Τι σημαίνει «αποκατάσταση διαλόγου με το στρατιωτικό κατεστημένο»; Αυτό που εμπλέκεται στην υπόθεση Ergenekon ή το λεγόμενο «δυτικοπρεπές»; Και ποιος θα κάνει διάλογο από την ελληνική πλευρά; Η κ. Μπακογιάννη με το στρ. Basbug? O A/ΓΕΕΘΑ στρ. Γράψας με τον Τούρκο ομόλογο του; Πάνω σε ποια θέματα και με τι ανταλλάγματα;
Επαναλαμβάνω ότι με δεδομένη την ισχνή ανισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας και την απροθυμία της Ελλάδος να αναπτύξει σοβαρή αμυντική βιομηχανία πρέπει άμεσα να προχωρήσουμε σε οριοθέτηση ΑΟΖ με Λιβύη και Αίγυπτο. Ο χρόνος τρέχει εις βάρος μας. Στην περίπτωση δε της Αιγύπτου η όποια οριοθέτηση πρέπει να γίνει και με πρόσκληση της Τουρκίας στις ad hoc επιτροπές. Αν η Τουρκία αρνηθεί να λάβει μέρος λόγω δικών της διεκδικήσεων και απαιτήσεων η Ελληνική διπλωματία πρέπει να «αναδείξει» αυτή την αδιαλλαξία τόσο προς την Ευρώπη όσο και τις ΗΠΑ και να καλέσει ξένες εταιρείες για άμεσες έρευνες υδρογονανθρακών. Αν η Τουρκία δεχτεί να λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις η όποια συμφωνία για τις ΑΟΖ θα πρέπει να περιέχει ως ρήτρα τη δέσμευση της Τουρκίας για αποφυγή, τουλάχιστον, προκλήσεων στο Αιγαίο.
Σε κάθε περίπτωση η σημερινή απαράδεκτη κατάσταση δε μας συμφέρει και προετοιμάζει το έδαφος για απώλειες εθνικής κυριαρχίας στο μέλλον…
H υπόθεση Ergenekon δημιουργεί απορίες και ερωτηματικά ακόμη και σε βετεράνους της τουρκικής πολιτικής σκηνής εντός της γείτονας χώρας. Στο διεθνή δε Τύπο, οι ανταποκριτές που καλύπτουν δημοσιογραφικά τα τεκταινόμενα στην Τουρκία προτιμούν τη «καραμέλα» σύγκρουσης Κεμαλιστών – Ισλαμοδημοκρατών έναντι μιας αναλυτικής και εμπεριστατωμένης προσέγγισης των εξελίξεων. Ακόμη και οι Τούρκοι δημοσιογράφοι παραπονούνται για τα «επιδερμικά ρεπορτάζ» των ξένων συναδέλφων τους…Άλλωστε τι να αφήσεις και τι να σχολιάσεις για την Ergenekon.
Η Ελλάς είναι γεωγραφικά και ιστορικά καταδικασμένη να γειτνιάζει με ένα δύστροπο και εσωστρεφή γείτονα που λέγεται Τουρκία. Το οικονομικό, γεωγραφικό και δημογραφικό μέγεθος της δημιουργεί πονοκέφαλο στους όποιους «σοβαρούς» ιθύνοντες έχουν απομείνει στη χώρα μας. Αναφέρω ενδεικτικά μελέτη του Πανεπιστημίου Sabanci η οποία προβλέπει ότι ο πληθυσμός της Τουρκίας θα φτάσει τα 90 εκ. ψυχές το 2025 (σε 15 χρόνια δηλαδή) και τα 98 εκ. ψυχές το 2050. Την ίδια στιγμή 1 στους 2 πολίτες της Τουρκίας θα είναι μικρότερος των 35 ετών. Η Ελλάς υπολογίζεται να έχει (το 2050) 9 εκ. ψυχές με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών πάνω από 45 ετών. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και οι ειδικοί κρούουν χρόνια τώρα το καμπανάκι για την Ελλάδα των δεκαετιών που έρχονται.
Θα επιχειρήσουμε μία πρώτη ανάλυση των εξελίξεων στην Εrgenekon προκειμένου να γνωρίσουμε τις εσωτερικές ισορροπίες στην Τουρκία. Πρέπει να τονιστεί για μία ακόμη φορά ότι δε σχετίζονται τα παιχνίδια εξουσίας και οι συλλήψεις / προσαγωγές στη γείτονα χώρα ούτε με τις προκλήσεις στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο ούτε τις συνομιλίες για το Κυπριακό. Η Ergenekon προσφέρει όμως πληροφορίες που προβάλλουν την πραγματική κατάσταση στην Άγκυρα όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις και χαράζονται πολιτικές που μας αφορούν άμεσα.
Από τις μέχρι σήμερα εξελίξεις προκύπτουν τα παρακάτω συμπεράσματα:
- Η Ergenekon αποτελεί το πλέον επιχειρησιακό τμήμα / παρακλάδι του «βαθύ κράτους» (derin devlet) το οποίο κάνει την εμφάνιση του στη πολυκομματική κοινοβουλευτική περίοδο (από το 1946) με τα γεγονότα της 5-6 Σεπτεμβρίου 1955 στην Κων/πολη.
- Η έννοια Ergenekon πρωτοεμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Ο απόστρατος Veli Kucuk (ιδρυτής της παραστρατιωτικής JITEM στα πλαίσια της Χωροφυλακής -Jandarma) χρησιμοποιεί δομές και ανθρώπους-πληροφοριοδότες προκειμένου να στελεχώσει την Ergenekon.
- Η Ergenekon αποτελείται από αυτόνομα κλιμάκια τόσο ιδεολογικής προπαγάνδας και παραπληροφόρησης όσο και από επιχειρησιακές μονάδες για δολοφονίες και προβοκάτσια. Τα στελέχη του ενός κλιμακίου δε γνωρίζουν τα στελέχη του άλλου προκειμένου να μην υπάρξουν διαρροές.
- Τόσο η Κρατική Ασφάλεια (Αστυνομία) όσο και η ΜΙΤ (Εθνική Υπηρεσία πληροφοριών) παρακολουθούν τις κινήσεις της Ergenekon από τις αρχές του 2000. Λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης (κυβερνήσεις κεμαλιστών) οι έρευνες δεν οδηγούν την οργάνωση στη δικαιοσύνη.
- Το ΑΚΡ του Ερντογάν παρακουθεί στενά την Ergenekon από το 2002 και μετά. Οι επιθέσεις στην εφημερίδα Cumhurriyet, στο ΣτΕ, σε βιβλιοπωλείο στο Semdinli της ΝΑ Τουρκίας αλλά και η δολοφονία του Hrank Dink θα οδηγήσουν σε εντατικοποίηση των ακροάσεων και παρακολουθήσεων των μελών της Ergenekon κυρίως από την Αστυνομία. Η τελευταία υπάγεται και ελέγχεται από το Υπ. Εσ της κυβερνήσης Ερντογάν και όχι από το Στρατό.
- Οι μέχρι σήμερα εμπλεκόμενοι στην Ergenekon προέρχονται από τον ευρύτερο κεμαλικό ιδεολογικό χώρο (δεξιοί και αριστεροί) και από συγκεκριμένους επαγγελματικούς χώρους: Ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, εισαγγελείς. Κοινό σημείο αναφοράς τους είναι η προστασία του κοσμικού κράτους και της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμαλικού τύπου.
- Καθίσταται σαφές ότι η Εrgenekon απέκτησε μαζικότητα στις τάξεις της μετά την εκλογική νίκη του ΑΚΡ το 2002 και την άνοδο στην εξουσία της κοινότητας (cemaat) του ιμάμη Fethullah Gulen.
- Τα στελέχη της Ergenekon με στρατιωτική ιδιότητα, είτε απόστρατοι είτε σε υπηρεσία, είχαν ως επιλογή την αποχώρηση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και τη σύναψη στρατηγικής συνεργασίας με τη Ρωσία του Πούτιν και την Κίνα. Ο Perincek, γραμματέας του Εργατικού Κόμματος (ήδη προφυλακισμένος) λειτουργούσε ως σύνδεσμος στην προσέγγιση μεταξύ Ergenekon και του κινήματος Eurasia που στηρίζει την ηγεσία της Μόσχας.
- Η κατάληψη της εξουσίας (στη Μόσχα) από την ομάδα Πούτιν το 2000 αλλά και ο πόλεμος στο Ιράκ (2003) από τις ΗΠΑ θεωρούνται ως καταλυτικοί παράγοντες για την ιδεολογική στροφή της Εrgenekon περί των διεθνών σχέσεων της Τουρκίας.
- Yπάρχει "πόλεμος εξουσίας" μεταξύ Κρατικής Ασφάλειας (Αστυνομίας) - ΜΙΤ και υπηρεσιών πληροφοριών της Στρατοχωροφυλακής και του Στρατού. Εντός κάθε Σώματος Ασφαλείας υπάρχει εσωτερικό φακέλωμα με βάση τις ιδεολογικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις των μελών τους.
Τούρκοι αναλυτές εκτιμούν ότι τόσο η αποστασιοποίηση των φιλελεύθερων διανοουμένων από το ΑΚΡ λόγω ευρωπαϊκού αδιεξόδου αλλά και το γεγονός ότι η υπόθεση Ergenekon αρχίζει να «ξεχειλώνει» με ατέρμονες προσαγωγές-συλλήψεις αλλά και χρονοβόρες δίκες θα γυρίσει μπουμερανκ για το ΑΚΡ του Ερντογάν. Η κοινή γνώμη σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και την αυξανόμενη ανεργία θα απαιτήσει «σταθερότητα» την οποία κάποιοι θα τρέξουν να την αναζητήσουν στους παραδοσιακούς προστάτες της Κεμαλικής Τουρκίας….και ο νοών νοείτο.
Η Ελλάς είναι γεωγραφικά και ιστορικά καταδικασμένη να γειτνιάζει με ένα δύστροπο και εσωστρεφή γείτονα που λέγεται Τουρκία. Το οικονομικό, γεωγραφικό και δημογραφικό μέγεθος της δημιουργεί πονοκέφαλο στους όποιους «σοβαρούς» ιθύνοντες έχουν απομείνει στη χώρα μας. Αναφέρω ενδεικτικά μελέτη του Πανεπιστημίου Sabanci η οποία προβλέπει ότι ο πληθυσμός της Τουρκίας θα φτάσει τα 90 εκ. ψυχές το 2025 (σε 15 χρόνια δηλαδή) και τα 98 εκ. ψυχές το 2050. Την ίδια στιγμή 1 στους 2 πολίτες της Τουρκίας θα είναι μικρότερος των 35 ετών. Η Ελλάς υπολογίζεται να έχει (το 2050) 9 εκ. ψυχές με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών πάνω από 45 ετών. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και οι ειδικοί κρούουν χρόνια τώρα το καμπανάκι για την Ελλάδα των δεκαετιών που έρχονται.
Θα επιχειρήσουμε μία πρώτη ανάλυση των εξελίξεων στην Εrgenekon προκειμένου να γνωρίσουμε τις εσωτερικές ισορροπίες στην Τουρκία. Πρέπει να τονιστεί για μία ακόμη φορά ότι δε σχετίζονται τα παιχνίδια εξουσίας και οι συλλήψεις / προσαγωγές στη γείτονα χώρα ούτε με τις προκλήσεις στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο ούτε τις συνομιλίες για το Κυπριακό. Η Ergenekon προσφέρει όμως πληροφορίες που προβάλλουν την πραγματική κατάσταση στην Άγκυρα όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις και χαράζονται πολιτικές που μας αφορούν άμεσα.
Από τις μέχρι σήμερα εξελίξεις προκύπτουν τα παρακάτω συμπεράσματα:
- Η Ergenekon αποτελεί το πλέον επιχειρησιακό τμήμα / παρακλάδι του «βαθύ κράτους» (derin devlet) το οποίο κάνει την εμφάνιση του στη πολυκομματική κοινοβουλευτική περίοδο (από το 1946) με τα γεγονότα της 5-6 Σεπτεμβρίου 1955 στην Κων/πολη.
- Η έννοια Ergenekon πρωτοεμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Ο απόστρατος Veli Kucuk (ιδρυτής της παραστρατιωτικής JITEM στα πλαίσια της Χωροφυλακής -Jandarma) χρησιμοποιεί δομές και ανθρώπους-πληροφοριοδότες προκειμένου να στελεχώσει την Ergenekon.
- Η Ergenekon αποτελείται από αυτόνομα κλιμάκια τόσο ιδεολογικής προπαγάνδας και παραπληροφόρησης όσο και από επιχειρησιακές μονάδες για δολοφονίες και προβοκάτσια. Τα στελέχη του ενός κλιμακίου δε γνωρίζουν τα στελέχη του άλλου προκειμένου να μην υπάρξουν διαρροές.
- Τόσο η Κρατική Ασφάλεια (Αστυνομία) όσο και η ΜΙΤ (Εθνική Υπηρεσία πληροφοριών) παρακολουθούν τις κινήσεις της Ergenekon από τις αρχές του 2000. Λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης (κυβερνήσεις κεμαλιστών) οι έρευνες δεν οδηγούν την οργάνωση στη δικαιοσύνη.
- Το ΑΚΡ του Ερντογάν παρακουθεί στενά την Ergenekon από το 2002 και μετά. Οι επιθέσεις στην εφημερίδα Cumhurriyet, στο ΣτΕ, σε βιβλιοπωλείο στο Semdinli της ΝΑ Τουρκίας αλλά και η δολοφονία του Hrank Dink θα οδηγήσουν σε εντατικοποίηση των ακροάσεων και παρακολουθήσεων των μελών της Ergenekon κυρίως από την Αστυνομία. Η τελευταία υπάγεται και ελέγχεται από το Υπ. Εσ της κυβερνήσης Ερντογάν και όχι από το Στρατό.
- Οι μέχρι σήμερα εμπλεκόμενοι στην Ergenekon προέρχονται από τον ευρύτερο κεμαλικό ιδεολογικό χώρο (δεξιοί και αριστεροί) και από συγκεκριμένους επαγγελματικούς χώρους: Ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, εισαγγελείς. Κοινό σημείο αναφοράς τους είναι η προστασία του κοσμικού κράτους και της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμαλικού τύπου.
- Καθίσταται σαφές ότι η Εrgenekon απέκτησε μαζικότητα στις τάξεις της μετά την εκλογική νίκη του ΑΚΡ το 2002 και την άνοδο στην εξουσία της κοινότητας (cemaat) του ιμάμη Fethullah Gulen.
- Τα στελέχη της Ergenekon με στρατιωτική ιδιότητα, είτε απόστρατοι είτε σε υπηρεσία, είχαν ως επιλογή την αποχώρηση της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και τη σύναψη στρατηγικής συνεργασίας με τη Ρωσία του Πούτιν και την Κίνα. Ο Perincek, γραμματέας του Εργατικού Κόμματος (ήδη προφυλακισμένος) λειτουργούσε ως σύνδεσμος στην προσέγγιση μεταξύ Ergenekon και του κινήματος Eurasia που στηρίζει την ηγεσία της Μόσχας.
- Η κατάληψη της εξουσίας (στη Μόσχα) από την ομάδα Πούτιν το 2000 αλλά και ο πόλεμος στο Ιράκ (2003) από τις ΗΠΑ θεωρούνται ως καταλυτικοί παράγοντες για την ιδεολογική στροφή της Εrgenekon περί των διεθνών σχέσεων της Τουρκίας.
- Yπάρχει "πόλεμος εξουσίας" μεταξύ Κρατικής Ασφάλειας (Αστυνομίας) - ΜΙΤ και υπηρεσιών πληροφοριών της Στρατοχωροφυλακής και του Στρατού. Εντός κάθε Σώματος Ασφαλείας υπάρχει εσωτερικό φακέλωμα με βάση τις ιδεολογικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις των μελών τους.
Τούρκοι αναλυτές εκτιμούν ότι τόσο η αποστασιοποίηση των φιλελεύθερων διανοουμένων από το ΑΚΡ λόγω ευρωπαϊκού αδιεξόδου αλλά και το γεγονός ότι η υπόθεση Ergenekon αρχίζει να «ξεχειλώνει» με ατέρμονες προσαγωγές-συλλήψεις αλλά και χρονοβόρες δίκες θα γυρίσει μπουμερανκ για το ΑΚΡ του Ερντογάν. Η κοινή γνώμη σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και την αυξανόμενη ανεργία θα απαιτήσει «σταθερότητα» την οποία κάποιοι θα τρέξουν να την αναζητήσουν στους παραδοσιακούς προστάτες της Κεμαλικής Τουρκίας….και ο νοών νοείτο.
Στον Eλληνικό Τύπο και ιστοχώρο ο όγκος άρθρων που αφορούν τις εσωτερικές εξελίξεις στην Τουρκία ξεπερνάει κατά πολύ τον ευρωπαϊκό και χωρίς υπερβολή το διεθνή μέσο όρο. Το επιχείρημα ότι η Ελλάς γειτνιάζει με τη Τουρκία και όχι οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Γερμανία ή η Αγγλία κρίνεται λογικό. Υποθέτω ότι ο Πακιστανικός Τύπος αφιερώνει περισσότερα άρθρα για την Ινδία από κάθε άλλο ξένο Τύπο. Έως εδώ καλά…
Το θέμα είναι τι γράφεται, τι αναλύεται και τι μηνύματα στέλνονται στην ελλαδική και κυπριακή κοινή γνώμη σχετικά με τη Τουρκία, αυτόν το μεγάλο άγνωστο γείτονα για πολλούς…
Η ανάγνωση των άρθρων στις Κυριακάτικες εκδόσεις των, μεγάλης κυκλοφορίας, εφημερίδων με οδηγεί σε δύο συμπεράσματα:
1) Από τα 10-15 δημοσιογραφικά / ακαδημαϊκά ονόματα (πανελλαδικά) που ασχολούνται σε καθημερινή βάση με τα τεκταινόμενα στην Τουρκία ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, ανατρέχουν σε διαφορετικές πηγές προς άντληση και διασταύρωση ειδήσεων. Δυστυχώς, η πάγια τακτική είναι η απλή μετάφραση της αγγλικής έκδοσης της τουρκικής ΖΑΜΑΝ (στηρίζει ΑΚΡ) ή της ΗURρIYET (του βαρόνου των media Dogan). Το αποτέλεσμα είναι σοβαρές εφημερίδες όπως η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ να έχουν εξελιχθεί στην ελληνική έκδοση των ως άνω τουρκικών εφημερίδων. Για όσους θεωρούν την ενασχόληση με τα της Τουρκίας «δημοσιογραφική αγγαρεία» θα ήθελα να τους πληροφορήσω ότι ειδικά η Τουρκία με το πλήθος των think-tanks που διαθέτει και τους υψηλού επιπέδου ερευνητές-αναλυτές που γράφουν σε διεθνή και τουρκικά ιστολόγια, αποτελεί «παράδεισο ειδήσεων» για σοβαρούς ερευνητές και δημοσιογράφους. Αλλά στο Yunanistan, έτσι και αλλιώς όλα είναι yalanci…
2) Όσοι από τους άνω yalanci τουρκολόγους μπαίνουν στο «πειρασμό» να προβούν σε δικές τους αναλύσεις προσφέρουν «αποκαλύψεις» για όλα τα γούστα και σταθμά…Διαβάζοντας το άρθρο του Αθ. Έλλις στη Καθημερινή της Κυριακής, 11/1/2009, αναρωτήθηκα αν πρόκειται για στεγνό λαϊκισμό ή αφέλεια του γράφοντος.
Συγκεκριμένα, ο κ. Έλλις γράφει: Είναι απορίας άξιον πώς ο Ταγίπ Ερντογάν και οι στρατηγοί δεν αντιλαμβάνονται ότι οι αδικαιολόγητες περιοδικές προκλήσεις κατά της Ελλάδας, μιας συμμάχου στο ΝΑΤΟ την οποία η Τουρκία φιλοδοξεί να έχει σε λίγα χρόνια εταίρο και στην Ε.Ε., δεν συνάδουν με τον στρατηγικό στόχο της ανάδειξης της χώρας τους σε αξιόπιστο εταίρο και μεσολαβητή που χαίρει σεβασμού από τη διεθνή κοινότητα.
Δεκάρα δε δίνουν Νέο-οθωμανοί και Κεμαλιστές για την… Ελλαδίτσα του κ. Έλλις. Από πότε η αξιοπιστία της Τουρκίας και ο σεβασμός αυτής από τη διεθνή κοινότητα εξαρτάται από τις υπερ-πτήσεις στο Αγαθονήσι ή τις έρευνες στο Καστελόριζο; Δε διαβάσατε, κ. Έλλις τη γραπτή δήλωση Obama (τον οποίο τόσο προβάλλατε στην Ελλάδα) για την στρατηγική αναβάθμιση των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας; Δε σας θεωρώ αφελή αλλά προσπαθείτε να με πείσετε για το …αντίθετο.
Ο κ. Έλλις συνεχίζει απτόητος: Η πολιτική ηγεσία και το στρατιωτικό κατεστημένο της γείτονος δεν θα μειώσουν, αλλά αντίθετα θα ενισχύσουν τη στρατηγική θέση της χώρας τους εάν επιδείξουν σύνεση και πνεύμα συνεργασίας έναντι της Ελλάδας διευκολύνοντας την εμβάθυνση της πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας προς όφελος όλων. Η Τουρκία έχει αρκετά πραγματικά προβλήματα στο νοτιοανατολικό της τμήμα και στη σχέση της με το Ιράκ, για να επιζητεί τη δημιουργία και άλλων στο Αιγαίο.
Τρομάζετε τους Tούρκους στρατηγούς με αυτά που γράφετε…Λέτε να σας λάβουν σοβαρά υπόψη; Η στρατηγική θέση της Τουρκίας (κοιτάξτε λίγο το χάρτη) εξαρτάται από την αύξηση του 2% των συνολικών της εξαγωγών που αφορούν την Ελλάδα; Η Τουρκία είναι η 17η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και οι βασικοί της εμπορικοί εταίροι είναι μακριά από τα Βαλκάνια (Ρωσία, Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία κλπ). Ποιος (στην Άγκυρα) θεωρεί την Ελλάδα στρατηγικό εταίρο; Να μας τον υποδείξετε αν τον ξέρετε…
Ο κ. Έλλις γράφει: Εκτός της αυτονόητης στρατιωτικής εγρήγορσης, η Ελλάδα πρέπει να ενεργοποιηθεί διπλωματικά και να προκαλέσει ζημιά στην Τουρκία τη στιγμή που αυτοπροβάλλεται ως περιφερειακή δύναμη σταθερότητας. Δεν μπορεί μια χώρα - μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία επιχειρεί να μεσολαβήσει σε άλλες διενέξεις, να δημιουργεί η ίδια επικίνδυνες εστίες έντασης με αερομαχίες και αναχαιτίσεις.
Σιγά, μη ξυπνάτε τους διπλωμάτες μας…Τους είδαμε όλο το διάστημα που η Τουρκία διοργάνωνε Αφρικανικές Συνόδους (στην Πόλη) και κινητοποιούσε τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης προκειμένου να κερδίσει τις ψήφους τους πριν τις εκλογές για το Σ.Α του ΟΗΕ. Συγνώμη ξέχασα ότι στην Αθήνα είναι «απασχολημένοι» με τη Μεγάλη Δίκη στη Χάγη έναντι της FYROM…
Θα πρότεινα σε όσους ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις στην Τουρκία (και εφόσον έχουν χρόνο) να διαβάζουν πρώτα τις Τουρκικές πηγές και μετά –από περιέργεια – τους εδώ yalanci τουρκολόγους και μεταφραστές.
Το θέμα είναι τι γράφεται, τι αναλύεται και τι μηνύματα στέλνονται στην ελλαδική και κυπριακή κοινή γνώμη σχετικά με τη Τουρκία, αυτόν το μεγάλο άγνωστο γείτονα για πολλούς…
Η ανάγνωση των άρθρων στις Κυριακάτικες εκδόσεις των, μεγάλης κυκλοφορίας, εφημερίδων με οδηγεί σε δύο συμπεράσματα:
1) Από τα 10-15 δημοσιογραφικά / ακαδημαϊκά ονόματα (πανελλαδικά) που ασχολούνται σε καθημερινή βάση με τα τεκταινόμενα στην Τουρκία ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, ανατρέχουν σε διαφορετικές πηγές προς άντληση και διασταύρωση ειδήσεων. Δυστυχώς, η πάγια τακτική είναι η απλή μετάφραση της αγγλικής έκδοσης της τουρκικής ΖΑΜΑΝ (στηρίζει ΑΚΡ) ή της ΗURρIYET (του βαρόνου των media Dogan). Το αποτέλεσμα είναι σοβαρές εφημερίδες όπως η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ να έχουν εξελιχθεί στην ελληνική έκδοση των ως άνω τουρκικών εφημερίδων. Για όσους θεωρούν την ενασχόληση με τα της Τουρκίας «δημοσιογραφική αγγαρεία» θα ήθελα να τους πληροφορήσω ότι ειδικά η Τουρκία με το πλήθος των think-tanks που διαθέτει και τους υψηλού επιπέδου ερευνητές-αναλυτές που γράφουν σε διεθνή και τουρκικά ιστολόγια, αποτελεί «παράδεισο ειδήσεων» για σοβαρούς ερευνητές και δημοσιογράφους. Αλλά στο Yunanistan, έτσι και αλλιώς όλα είναι yalanci…
2) Όσοι από τους άνω yalanci τουρκολόγους μπαίνουν στο «πειρασμό» να προβούν σε δικές τους αναλύσεις προσφέρουν «αποκαλύψεις» για όλα τα γούστα και σταθμά…Διαβάζοντας το άρθρο του Αθ. Έλλις στη Καθημερινή της Κυριακής, 11/1/2009, αναρωτήθηκα αν πρόκειται για στεγνό λαϊκισμό ή αφέλεια του γράφοντος.
Συγκεκριμένα, ο κ. Έλλις γράφει: Είναι απορίας άξιον πώς ο Ταγίπ Ερντογάν και οι στρατηγοί δεν αντιλαμβάνονται ότι οι αδικαιολόγητες περιοδικές προκλήσεις κατά της Ελλάδας, μιας συμμάχου στο ΝΑΤΟ την οποία η Τουρκία φιλοδοξεί να έχει σε λίγα χρόνια εταίρο και στην Ε.Ε., δεν συνάδουν με τον στρατηγικό στόχο της ανάδειξης της χώρας τους σε αξιόπιστο εταίρο και μεσολαβητή που χαίρει σεβασμού από τη διεθνή κοινότητα.
Δεκάρα δε δίνουν Νέο-οθωμανοί και Κεμαλιστές για την… Ελλαδίτσα του κ. Έλλις. Από πότε η αξιοπιστία της Τουρκίας και ο σεβασμός αυτής από τη διεθνή κοινότητα εξαρτάται από τις υπερ-πτήσεις στο Αγαθονήσι ή τις έρευνες στο Καστελόριζο; Δε διαβάσατε, κ. Έλλις τη γραπτή δήλωση Obama (τον οποίο τόσο προβάλλατε στην Ελλάδα) για την στρατηγική αναβάθμιση των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας; Δε σας θεωρώ αφελή αλλά προσπαθείτε να με πείσετε για το …αντίθετο.
Ο κ. Έλλις συνεχίζει απτόητος: Η πολιτική ηγεσία και το στρατιωτικό κατεστημένο της γείτονος δεν θα μειώσουν, αλλά αντίθετα θα ενισχύσουν τη στρατηγική θέση της χώρας τους εάν επιδείξουν σύνεση και πνεύμα συνεργασίας έναντι της Ελλάδας διευκολύνοντας την εμβάθυνση της πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας προς όφελος όλων. Η Τουρκία έχει αρκετά πραγματικά προβλήματα στο νοτιοανατολικό της τμήμα και στη σχέση της με το Ιράκ, για να επιζητεί τη δημιουργία και άλλων στο Αιγαίο.
Τρομάζετε τους Tούρκους στρατηγούς με αυτά που γράφετε…Λέτε να σας λάβουν σοβαρά υπόψη; Η στρατηγική θέση της Τουρκίας (κοιτάξτε λίγο το χάρτη) εξαρτάται από την αύξηση του 2% των συνολικών της εξαγωγών που αφορούν την Ελλάδα; Η Τουρκία είναι η 17η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και οι βασικοί της εμπορικοί εταίροι είναι μακριά από τα Βαλκάνια (Ρωσία, Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία κλπ). Ποιος (στην Άγκυρα) θεωρεί την Ελλάδα στρατηγικό εταίρο; Να μας τον υποδείξετε αν τον ξέρετε…
Ο κ. Έλλις γράφει: Εκτός της αυτονόητης στρατιωτικής εγρήγορσης, η Ελλάδα πρέπει να ενεργοποιηθεί διπλωματικά και να προκαλέσει ζημιά στην Τουρκία τη στιγμή που αυτοπροβάλλεται ως περιφερειακή δύναμη σταθερότητας. Δεν μπορεί μια χώρα - μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία επιχειρεί να μεσολαβήσει σε άλλες διενέξεις, να δημιουργεί η ίδια επικίνδυνες εστίες έντασης με αερομαχίες και αναχαιτίσεις.
Σιγά, μη ξυπνάτε τους διπλωμάτες μας…Τους είδαμε όλο το διάστημα που η Τουρκία διοργάνωνε Αφρικανικές Συνόδους (στην Πόλη) και κινητοποιούσε τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης προκειμένου να κερδίσει τις ψήφους τους πριν τις εκλογές για το Σ.Α του ΟΗΕ. Συγνώμη ξέχασα ότι στην Αθήνα είναι «απασχολημένοι» με τη Μεγάλη Δίκη στη Χάγη έναντι της FYROM…
Θα πρότεινα σε όσους ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις στην Τουρκία (και εφόσον έχουν χρόνο) να διαβάζουν πρώτα τις Τουρκικές πηγές και μετά –από περιέργεια – τους εδώ yalanci τουρκολόγους και μεταφραστές.
Οι εχθροπραξίες στη Λωρίδα της Γκάζας και η καθημερινή σφαγή άμαχου πληθυσμού έχουν θέσει σε δεύτερη μοίρα το ενδιαφέρον για τις εσωτερικές εξελίξεις στην Τουρκία. Παρόλα αυτά θα επιχειρήσουμε μία πρώτη αποτίμηση / αξιολόγηση των πεπραγμένων στη γείτονα χώρα από τις αρχές του 2009 μέχρι σήμερα.
Έναρξη λειτουργίας του TRT 6 και “προσφορές” για τους Κούρδους
Η πολυδιαφημιζόμενη έναρξη λειτουργίας του κρατικού τηλεοπτικού καναλιού TRT6 στη κουρδική γλώσσα αποτελεί ριζοσπαστική αλλαγή στη μέχρι σήμερα κεμαλιστική λογική του «ένα κράτος, ένα έθνος, μία σημαία». Στις προηγούμενες δεκαετίες (80’ & 90’) μία ανάλογη πρωτοβουλία θα εθεωρείτο «τρομοκρατική ενέργεια διάλυσης της Τουρκίας». Σήμερα πλέον η ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων (κουρδικά κανάλια εκπέμπουν στη Τουρκία από το Β. Ιράκ αλλά και την Ευρώπη όπως το ROJ TV) επιβάλλει αλλαγή πλεύσης τουλάχιστον στην επικοινωνιακή στρατηγική. Την ίδια στιγμή το Υπουργείο Παιδείας της Τουρκίας εξετάζει το ενδεχόμενο να διδάσκεται η Κουρδική γλώσσα και λογοτεχνία ως προαιρετικό μάθημα στη Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όλα αυτά βέβαια «προσφέρονται» ενόψει των Δημοτικών Εκλογών του Μαρτίου 2009 προκειμένου το ΑΚΡ να συντρίψει εκλογικά το φιλο-κουρδικό DTP στους μεγάλους δήμους της ΝΑ Τουρκίας. Να τονίσουμε δε τη συναίνεση του στρατού στη λειτουργία του ΤRT6 καθώς πλέον το «Απόρρητο Πρωτόκολλο Εθνικής Ασφαλείας» της Τουρκίας «ερμηνεύεται» κατά το δοκούν και ανάλογα με τις τρέχουσες εξελίξεις.
Πρόσφατες συλλήψεις / προσαγωγές υπόπτων της Ergenekon
Μέσα στην εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ο 10ος γύρος συλλήψεων / προσαγωγών (40 τον αριθμό) στα πλαίσια της υπόθεσης Ergenekon. Παράλληλα συνεχίζεται η δική όπου κατηγορούνται 86 άτομα εκ των οποίων τα 45 είναι προφυλακισμένα. Οι νέες συλλήψεις αφορούν στρατηγούς ε.α, αξιωματικούς των ΤΕΔ εν ενεργεία, καθηγητές, πρώην δικαστικούς και επικεφαλής Σωμάτων Ασφαλείας. Οι εν λόγω συλλήψεις προκάλεσαν την άμεση σύσκεψη των αρχηγών των επιτελείων αλλά και συνάντηση του Α/ΓΕΕΘΑ Basbug τόσο με τον Erdogan όσο και το Πρόεδρο Gul.
Oι συλλήψεις πρωταγωνιστών του πραξικοπήματος του ’97 που προκάλεσε τη πτώση της κυβέρνησης Erbakan αλλά και σκληρών κεμαλιστών λίγο πριν τις Δημοτικές εκλογές του Μαρτίου του 2009 θεωρούνται «στοχευμένες» από Τούρκους αναλυτές. Στόχο έχουν να πλήξουν το κεμαλικό CHP του Baykal το οποίο έχει αναγάγει τα σκάνδαλα διαφθοράς του ΑΚΡ στη κύρια προεκλογική του τακτική.
Είναι δεδομένο ότι μετά από 18 μήνες έρευνας (από τον Ιούλιο 2007) οι εισαγγελείς αρχίζουν να αγγίζουν το σκληρό πυρήνα της Ergenekon όπου πρώην και νυν στελέχη των ΤΕΔ μονοπωλούν τις συλλήψεις και προσαγωγές. Τούρκοι αναλυτές μιλούν για «ανοχή» της σημερινή ηγεσίας των ΤΕΔ στις συλλήψεις στελεχών τους μετά από συμβιβασμό με τις ΗΠΑ προκειμένου να προσαρμοστούν οι ΤΕΔ στα δυτικά δημοκρατικά standards. Πιθανόν να είναι το αντάλλαγμα για τη βοήθεια στην αντιμετώπιση του PKK και τη διαχείριση του καθεστώτος Barzani στο Β. Ιράκ.
Είναι πολύ ενδιαφέρον το στοιχείο ότι οι πρώην στρατιωτικοί που συνελήφθησαν (αλλά και προσωπικότητες όπως ο Perincek του Isci Partisi) είχαν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της αποχώρησης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και εισχώρησης στο μπλοκ Ρωσία -Κίνα – Ιράν. Με άλλα λόγια η υπόθεση Ergenekon αποτελεί για το ΑΚP ξεκαθάρισμα παλαιών λογαριασμών (από την εποχή Εrbakan) αλλά και εξουδετέρωση (για τις ΗΠΑ) της αντι-ΝΑΤΟικής πτέρυγας των ΤΕΔ.
Αμφισβήτηση εθνικής κυριαρχίας επί νήσων στο Αν. Αιγαίο
Οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας στο Αγαθονήσι ουδεμία σχέση έχουν με τις πρόσφατες συλλήψεις στα πλαίσια της Ergenekon. Είναι απάντηση στην επίσκεψη του Προέδρου Παπούλια στο εν λόγω νησί και τις δηλώσεις που έκανε εκεί. Εντάσσονται δε στο γενικότερο πλαίσιο εντάσεων που έχουν ξεκινήσει από τις αρχές του 2008 με τις ΑΟΖ της Κύπρου, τις έρευνες σε Καστελόριζο και ανοιχτά της Πάφου παρουσία τουρκικών φρεγατών, το καθεστώς του Αί-Στράτη, τη παρουσία Τουρκικών F-16 σε ελληνικά πεδία βολής κλπ.
Η ΤPAO (Δημόσια Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου) έχει δημοσιεύσει στην Ετήσια Έκθεση 2008 τα σχέδια της για έρευνες υδρογονανθράκων στα τέλη του 2008 αλλά και το 2009 τόσο στο Βόρειο Αιγαίο όσο και στην Αν. Μεσόγειο. Άρα οι νέες κρίσεις είναι εντός προγράμματος και χρονοδιαγράμματος!!!
Επαναλαμβάνουμε ότι ένα θερμό επεισόδιο χαμηλής κλίμακας (κατάρριψη αεροσκάφους ή βύθιση ακταιωρού ή κανονιοφόρου χωρίς ακριβή γνώση των συνθηκών) είναι μέσα στα σχέδια των ΤΕΔ προκειμένου το θέμα και να μην «φτάσει» στο Σ.Α του ΟΗΕ αλλά και να οδηγήσει την Ελλάδα σε παραχωρήσεις τόσο στο Αιγαίο όσο και την Αν. Μεσόγειο.
Όσο η Ελλάς δε προχωρά σε διμερείς συμφωνίες με τα παράκτια κράτη της Μεσογείου για τη χωροθέτηση των ΑΟΖ και δε προσκαλεί ξένες εταιρίες πετρελαίου για έρευνα και άντληση θα διατηρεί τη Τουρκία ως de facto συν-δικαιούχο εθνικής κυριαρχίας. Η Τουρκία θα είναι εκτεθειμένη στη διεθνή κοινότητα ΜΟΝΟ όταν «αμφισβητεί» επίσημες διμερείς συμφωνίες της Ελλάδας με άλλα κράτη και όχι σε θεωρητική βάση όπως είναι σήμερα. Το να εμπλακούμε σε ένα θερμό επεισόδιο με απώλειες σε ανθρώπους και δυνάμεις χωρίς «νικητές και ηττημένους» από καμία πλευρά αλλά με μία Τουρκία που θα έχει κερδίσει στο πεδίο της διπλωματίας κατηγορώντας την Ελλάδα για αδιαλλαξία και προβάλλοντας το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων στη Κύπρο είναι το χείριστο σενάριο που μπορεί να υπάρξει. Άλλωστε οι προτεραιότητες των ΗΠΑ, ΕΕ τώρα είναι οι αγωγοί του Πούτιν και η Γκάζα. Ο,τι πρέπει δηλαδή για καιροσκοπισμό και προβοκάτσια από την Άγκυρα.
Έναρξη λειτουργίας του TRT 6 και “προσφορές” για τους Κούρδους
Η πολυδιαφημιζόμενη έναρξη λειτουργίας του κρατικού τηλεοπτικού καναλιού TRT6 στη κουρδική γλώσσα αποτελεί ριζοσπαστική αλλαγή στη μέχρι σήμερα κεμαλιστική λογική του «ένα κράτος, ένα έθνος, μία σημαία». Στις προηγούμενες δεκαετίες (80’ & 90’) μία ανάλογη πρωτοβουλία θα εθεωρείτο «τρομοκρατική ενέργεια διάλυσης της Τουρκίας». Σήμερα πλέον η ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων (κουρδικά κανάλια εκπέμπουν στη Τουρκία από το Β. Ιράκ αλλά και την Ευρώπη όπως το ROJ TV) επιβάλλει αλλαγή πλεύσης τουλάχιστον στην επικοινωνιακή στρατηγική. Την ίδια στιγμή το Υπουργείο Παιδείας της Τουρκίας εξετάζει το ενδεχόμενο να διδάσκεται η Κουρδική γλώσσα και λογοτεχνία ως προαιρετικό μάθημα στη Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όλα αυτά βέβαια «προσφέρονται» ενόψει των Δημοτικών Εκλογών του Μαρτίου 2009 προκειμένου το ΑΚΡ να συντρίψει εκλογικά το φιλο-κουρδικό DTP στους μεγάλους δήμους της ΝΑ Τουρκίας. Να τονίσουμε δε τη συναίνεση του στρατού στη λειτουργία του ΤRT6 καθώς πλέον το «Απόρρητο Πρωτόκολλο Εθνικής Ασφαλείας» της Τουρκίας «ερμηνεύεται» κατά το δοκούν και ανάλογα με τις τρέχουσες εξελίξεις.
Πρόσφατες συλλήψεις / προσαγωγές υπόπτων της Ergenekon
Μέσα στην εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ο 10ος γύρος συλλήψεων / προσαγωγών (40 τον αριθμό) στα πλαίσια της υπόθεσης Ergenekon. Παράλληλα συνεχίζεται η δική όπου κατηγορούνται 86 άτομα εκ των οποίων τα 45 είναι προφυλακισμένα. Οι νέες συλλήψεις αφορούν στρατηγούς ε.α, αξιωματικούς των ΤΕΔ εν ενεργεία, καθηγητές, πρώην δικαστικούς και επικεφαλής Σωμάτων Ασφαλείας. Οι εν λόγω συλλήψεις προκάλεσαν την άμεση σύσκεψη των αρχηγών των επιτελείων αλλά και συνάντηση του Α/ΓΕΕΘΑ Basbug τόσο με τον Erdogan όσο και το Πρόεδρο Gul.
Oι συλλήψεις πρωταγωνιστών του πραξικοπήματος του ’97 που προκάλεσε τη πτώση της κυβέρνησης Erbakan αλλά και σκληρών κεμαλιστών λίγο πριν τις Δημοτικές εκλογές του Μαρτίου του 2009 θεωρούνται «στοχευμένες» από Τούρκους αναλυτές. Στόχο έχουν να πλήξουν το κεμαλικό CHP του Baykal το οποίο έχει αναγάγει τα σκάνδαλα διαφθοράς του ΑΚΡ στη κύρια προεκλογική του τακτική.
Είναι δεδομένο ότι μετά από 18 μήνες έρευνας (από τον Ιούλιο 2007) οι εισαγγελείς αρχίζουν να αγγίζουν το σκληρό πυρήνα της Ergenekon όπου πρώην και νυν στελέχη των ΤΕΔ μονοπωλούν τις συλλήψεις και προσαγωγές. Τούρκοι αναλυτές μιλούν για «ανοχή» της σημερινή ηγεσίας των ΤΕΔ στις συλλήψεις στελεχών τους μετά από συμβιβασμό με τις ΗΠΑ προκειμένου να προσαρμοστούν οι ΤΕΔ στα δυτικά δημοκρατικά standards. Πιθανόν να είναι το αντάλλαγμα για τη βοήθεια στην αντιμετώπιση του PKK και τη διαχείριση του καθεστώτος Barzani στο Β. Ιράκ.
Είναι πολύ ενδιαφέρον το στοιχείο ότι οι πρώην στρατιωτικοί που συνελήφθησαν (αλλά και προσωπικότητες όπως ο Perincek του Isci Partisi) είχαν ταχθεί ανοιχτά υπέρ της αποχώρησης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ και εισχώρησης στο μπλοκ Ρωσία -Κίνα – Ιράν. Με άλλα λόγια η υπόθεση Ergenekon αποτελεί για το ΑΚP ξεκαθάρισμα παλαιών λογαριασμών (από την εποχή Εrbakan) αλλά και εξουδετέρωση (για τις ΗΠΑ) της αντι-ΝΑΤΟικής πτέρυγας των ΤΕΔ.
Αμφισβήτηση εθνικής κυριαρχίας επί νήσων στο Αν. Αιγαίο
Οι επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας στο Αγαθονήσι ουδεμία σχέση έχουν με τις πρόσφατες συλλήψεις στα πλαίσια της Ergenekon. Είναι απάντηση στην επίσκεψη του Προέδρου Παπούλια στο εν λόγω νησί και τις δηλώσεις που έκανε εκεί. Εντάσσονται δε στο γενικότερο πλαίσιο εντάσεων που έχουν ξεκινήσει από τις αρχές του 2008 με τις ΑΟΖ της Κύπρου, τις έρευνες σε Καστελόριζο και ανοιχτά της Πάφου παρουσία τουρκικών φρεγατών, το καθεστώς του Αί-Στράτη, τη παρουσία Τουρκικών F-16 σε ελληνικά πεδία βολής κλπ.
Η ΤPAO (Δημόσια Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου) έχει δημοσιεύσει στην Ετήσια Έκθεση 2008 τα σχέδια της για έρευνες υδρογονανθράκων στα τέλη του 2008 αλλά και το 2009 τόσο στο Βόρειο Αιγαίο όσο και στην Αν. Μεσόγειο. Άρα οι νέες κρίσεις είναι εντός προγράμματος και χρονοδιαγράμματος!!!
Επαναλαμβάνουμε ότι ένα θερμό επεισόδιο χαμηλής κλίμακας (κατάρριψη αεροσκάφους ή βύθιση ακταιωρού ή κανονιοφόρου χωρίς ακριβή γνώση των συνθηκών) είναι μέσα στα σχέδια των ΤΕΔ προκειμένου το θέμα και να μην «φτάσει» στο Σ.Α του ΟΗΕ αλλά και να οδηγήσει την Ελλάδα σε παραχωρήσεις τόσο στο Αιγαίο όσο και την Αν. Μεσόγειο.
Όσο η Ελλάς δε προχωρά σε διμερείς συμφωνίες με τα παράκτια κράτη της Μεσογείου για τη χωροθέτηση των ΑΟΖ και δε προσκαλεί ξένες εταιρίες πετρελαίου για έρευνα και άντληση θα διατηρεί τη Τουρκία ως de facto συν-δικαιούχο εθνικής κυριαρχίας. Η Τουρκία θα είναι εκτεθειμένη στη διεθνή κοινότητα ΜΟΝΟ όταν «αμφισβητεί» επίσημες διμερείς συμφωνίες της Ελλάδας με άλλα κράτη και όχι σε θεωρητική βάση όπως είναι σήμερα. Το να εμπλακούμε σε ένα θερμό επεισόδιο με απώλειες σε ανθρώπους και δυνάμεις χωρίς «νικητές και ηττημένους» από καμία πλευρά αλλά με μία Τουρκία που θα έχει κερδίσει στο πεδίο της διπλωματίας κατηγορώντας την Ελλάδα για αδιαλλαξία και προβάλλοντας το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων στη Κύπρο είναι το χείριστο σενάριο που μπορεί να υπάρξει. Άλλωστε οι προτεραιότητες των ΗΠΑ, ΕΕ τώρα είναι οι αγωγοί του Πούτιν και η Γκάζα. Ο,τι πρέπει δηλαδή για καιροσκοπισμό και προβοκάτσια από την Άγκυρα.
Το παρόν άρθρο μου δημοσιεύθηκε στη Τουρκική εφημερίδα Ζαman, 17/12/2008, στην αγγλική της έκδοση, www.todayszaman.com)
Είναι καταπληκτικό να διαβάζει κανείς άρθρα (στον ξένο Τύπο) για τις πρόσφατες ταραχές στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου και του τουρκικού. Οι περισσότεροι αρθρογράφοι και αναλυτές, που ζουν εκτός Ελλάδος, αναπαράγουν ό,τι έχουν διαβάσει ήδη στους διάφορους ιστοχώρους και ιστοσελίδες, που υπάρχουν στην Ελλάδα. Δεν έχουν τίποτα περισσότερο να προσθέσουν επειδή δεν έχουν γνώση της κατάστασης «επί του πεδίου»…
Σε κάθε χώρα, τα ΜΜΕ προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα γεγονότα της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων με έναν τρόπο που εξυπηρετεί τον εσωτερικό πολιτικό / κομματικό τους προσανατολισμό. Παραδείγματος χάριν, η πρώτη σελίδα της γαλλικής αριστερής εφημερίδας Liberation στις 10/12/2008 ήταν: «Μετά από την Ελλάδα, η Γαλλία θα είναι στις φλόγες»;
Είναι αρκετά κατανοήτό ότι τα πολιτικά κόμματα, τα ΜΜΕ και οι διανοούμενοι προσπαθούν να βρουν παράλληλα σημεία μεταξύ των ελληνικών ταραχών και της κατάστασης της χώρας τους. Αυτό που φαίνεται απαράδεκτο, σύμφωνα με την άποψή μου, είναι το γεγονός ότι «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος».
Η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής νεολαίας έμεινε στο σπίτι και δεν συμμετείχε σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία. Φυσικά οι νέοι είναι τα θύματα από τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα, από την ανεργία, από το χαμηλό εισόδημα και τη οικονομική κρίση. Φυσικά συνειδητοποιούν ότι η διαφθορά και το μαύρο χρήμα χρηματοδοτούν την εκλογική εκστρατεία των πολιτικών κομμάτων. Και φυσικά δε βλέπουν οποιαδήποτε εναλλακτική λύση δεδομένου ότι όλα τα προσφάτως established πολιτικά κόμματα έχουν καταδικαστεί σε αμελητέα εκλογικά αποτελέσματα.
Tελικά ποιοι κατέβηκαν στους δρόμους;
Δύο ομάδες: Καταρχήν, οι γνωστοί - άγνωστοι αναρχικοί (περίπου 1000-1500 άτομα) που καίνε τράπεζες και αυτοκίνητα σχεδόν κάθε εβδομάδα. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα κανένα ξένο ειδησεογραφικό πρακτορείο δεν έγραψε για τους…. Η δεύτερη ομάδα ήταν μαθητές 15-18 χρονών που διαμαρτύρονται για τη δολοφονία του συμμαθητή τους από έναν ανεύθυνο αστυνομικό. Το υπόλοιπο του πλήθους ήταν αγανακτισμένοι πολίτες που απαιτούν «το νόμο και την τάξη» καθώς επίσης και αιτούντες άσυλο, λαθρομετανάστες και πρόσφυγες που άρχισαν το πλιάτσικο στα σπασμένα καταστήματα του εμπορικού κέντρου της Αθήνας. Θα μπορούσα δύσκολα να βρω οποιαδήποτε αναφορά για αυτή τη κατηγορία πρωταγωνιστών στα γεγονότα στον ξένο Τύπο.
Περίμενα οι φιλελεύθεροι και οι ευρωπαϊστές αρθρογράφοι και διανοούμενοι στην Τουρκία να κινητοποιήσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να απευθύνουν μερικές ερωτήσεις στη τουρκική κοινή γνώμη. Δυστυχώς η υποκρισία (ελληνική λέξη) είναι τεράστια στην άλλη πλευρά του Αιγαίου πελάγους.
Όπως ξέρετε ήδη, η δολοφονία ενός νέου εφήβου στην Αθήνα δημιούργησε μια πολιτική και κοινωνική αναταραχή. Ο Υπουργός των Εσωτερικών παραιτήθηκε αλλά για πολιτικές σκοπιμότητες η παραίτησή του απορρίφτηκε από τον πρωθυπουργό κ. Καραμανλή. Τα πολιτικά κόμματα και η κοινωνία πολιτών απαίτησαν την παραίτηση της κυβέρνησης. Χιλιάδες μαθητές/σπουδαστές βγήκαν στους δρόμους ενάντια στη συμπεριφορά της αστυνομίας και υπέρ της απονομής δικαιοσύνης.
Στην Τουρκία, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά.
Στην ιστοσελίδα της Τουρκικής Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IHD) διαβάσαμε ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο κ. Mehmet Ali Şahin, δήλωσε τον Αυγούστου 2008 ότι 10.866 μέλη των δυνάμεων αστυνομίας και χωροφυλακών κατηγορήθηκαν για βασανιστήρια σε 4.662 ανθρώπους το 2006 και το 2007. 35 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, έμειναν ανάπηροι και τραυματίστηκαν ως αποτέλεσμα χρήσης όπλου από τις αστυνομικές δυνάμεις κατά τρόπο αντίθετο στα ανθρώπινα δικαιώματα μόνο το 2008.
- Ποιος υπουργός της κυβέρνησης AKP παραιτήθηκε για αυτό;
- Ποια ήταν η τιμωρία των οργάνων ασφαλείας που κατηγορήθηκαν;
- Ποιο ήταν το μέγεθος των δημόσιων διαμαρτυριών;
- Για πόσο καιρό τα διεθνή ΜΜΕ προέβαλαν τα γεγονότα; Και γιατί;
Τα μέτρα εναρμόνισης με την ΕΕ που εγκρίνονται από το AKP για την είσοδο της χώρας σας στην ευρωπαϊκή οικογένεια δεν μετασχηματίζουν αυτόματα την τουρκική κοινωνία σε μια δημοκρατική και ευαίσθητη κοινωνία. Εσείς οι φιλελεύθεροι διανοητές έχετε πολλά να κάνετε σε αυτό το θέμα. Οι δυνάμεις ασφάλειας πρέπει να σεβαστούν το κράτος δικαίου αλλά κυρίως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δυστυχώς δε συμβαίνει αυτό στις χώρες μας αλλά τουλάχιστον, στην Ελλάδα, εμείς κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί… Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι μια κοινωνία που δεν απαίτησε ποτέ την τιμωρία των στρατηγών που ενορχήστρωσαν πραξικόπηματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60 και της δεκαετίας του '80 δεν θα κατέβει ποτέ στους δρόμους για «λιγότερο σημαντικές» τραγωδίες…
Περιμένουμε να σας δούμε χάριν της πραγματικής δημοκρατίας
Είναι καταπληκτικό να διαβάζει κανείς άρθρα (στον ξένο Τύπο) για τις πρόσφατες ταραχές στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου και του τουρκικού. Οι περισσότεροι αρθρογράφοι και αναλυτές, που ζουν εκτός Ελλάδος, αναπαράγουν ό,τι έχουν διαβάσει ήδη στους διάφορους ιστοχώρους και ιστοσελίδες, που υπάρχουν στην Ελλάδα. Δεν έχουν τίποτα περισσότερο να προσθέσουν επειδή δεν έχουν γνώση της κατάστασης «επί του πεδίου»…
Σε κάθε χώρα, τα ΜΜΕ προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα γεγονότα της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων με έναν τρόπο που εξυπηρετεί τον εσωτερικό πολιτικό / κομματικό τους προσανατολισμό. Παραδείγματος χάριν, η πρώτη σελίδα της γαλλικής αριστερής εφημερίδας Liberation στις 10/12/2008 ήταν: «Μετά από την Ελλάδα, η Γαλλία θα είναι στις φλόγες»;
Είναι αρκετά κατανοήτό ότι τα πολιτικά κόμματα, τα ΜΜΕ και οι διανοούμενοι προσπαθούν να βρουν παράλληλα σημεία μεταξύ των ελληνικών ταραχών και της κατάστασης της χώρας τους. Αυτό που φαίνεται απαράδεκτο, σύμφωνα με την άποψή μου, είναι το γεγονός ότι «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος».
Η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής νεολαίας έμεινε στο σπίτι και δεν συμμετείχε σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία. Φυσικά οι νέοι είναι τα θύματα από τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά μέτρα, από την ανεργία, από το χαμηλό εισόδημα και τη οικονομική κρίση. Φυσικά συνειδητοποιούν ότι η διαφθορά και το μαύρο χρήμα χρηματοδοτούν την εκλογική εκστρατεία των πολιτικών κομμάτων. Και φυσικά δε βλέπουν οποιαδήποτε εναλλακτική λύση δεδομένου ότι όλα τα προσφάτως established πολιτικά κόμματα έχουν καταδικαστεί σε αμελητέα εκλογικά αποτελέσματα.
Tελικά ποιοι κατέβηκαν στους δρόμους;
Δύο ομάδες: Καταρχήν, οι γνωστοί - άγνωστοι αναρχικοί (περίπου 1000-1500 άτομα) που καίνε τράπεζες και αυτοκίνητα σχεδόν κάθε εβδομάδα. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα κανένα ξένο ειδησεογραφικό πρακτορείο δεν έγραψε για τους…. Η δεύτερη ομάδα ήταν μαθητές 15-18 χρονών που διαμαρτύρονται για τη δολοφονία του συμμαθητή τους από έναν ανεύθυνο αστυνομικό. Το υπόλοιπο του πλήθους ήταν αγανακτισμένοι πολίτες που απαιτούν «το νόμο και την τάξη» καθώς επίσης και αιτούντες άσυλο, λαθρομετανάστες και πρόσφυγες που άρχισαν το πλιάτσικο στα σπασμένα καταστήματα του εμπορικού κέντρου της Αθήνας. Θα μπορούσα δύσκολα να βρω οποιαδήποτε αναφορά για αυτή τη κατηγορία πρωταγωνιστών στα γεγονότα στον ξένο Τύπο.
Περίμενα οι φιλελεύθεροι και οι ευρωπαϊστές αρθρογράφοι και διανοούμενοι στην Τουρκία να κινητοποιήσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να απευθύνουν μερικές ερωτήσεις στη τουρκική κοινή γνώμη. Δυστυχώς η υποκρισία (ελληνική λέξη) είναι τεράστια στην άλλη πλευρά του Αιγαίου πελάγους.
Όπως ξέρετε ήδη, η δολοφονία ενός νέου εφήβου στην Αθήνα δημιούργησε μια πολιτική και κοινωνική αναταραχή. Ο Υπουργός των Εσωτερικών παραιτήθηκε αλλά για πολιτικές σκοπιμότητες η παραίτησή του απορρίφτηκε από τον πρωθυπουργό κ. Καραμανλή. Τα πολιτικά κόμματα και η κοινωνία πολιτών απαίτησαν την παραίτηση της κυβέρνησης. Χιλιάδες μαθητές/σπουδαστές βγήκαν στους δρόμους ενάντια στη συμπεριφορά της αστυνομίας και υπέρ της απονομής δικαιοσύνης.
Στην Τουρκία, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά.
Στην ιστοσελίδα της Τουρκικής Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IHD) διαβάσαμε ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης, ο κ. Mehmet Ali Şahin, δήλωσε τον Αυγούστου 2008 ότι 10.866 μέλη των δυνάμεων αστυνομίας και χωροφυλακών κατηγορήθηκαν για βασανιστήρια σε 4.662 ανθρώπους το 2006 και το 2007. 35 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, έμειναν ανάπηροι και τραυματίστηκαν ως αποτέλεσμα χρήσης όπλου από τις αστυνομικές δυνάμεις κατά τρόπο αντίθετο στα ανθρώπινα δικαιώματα μόνο το 2008.
- Ποιος υπουργός της κυβέρνησης AKP παραιτήθηκε για αυτό;
- Ποια ήταν η τιμωρία των οργάνων ασφαλείας που κατηγορήθηκαν;
- Ποιο ήταν το μέγεθος των δημόσιων διαμαρτυριών;
- Για πόσο καιρό τα διεθνή ΜΜΕ προέβαλαν τα γεγονότα; Και γιατί;
Τα μέτρα εναρμόνισης με την ΕΕ που εγκρίνονται από το AKP για την είσοδο της χώρας σας στην ευρωπαϊκή οικογένεια δεν μετασχηματίζουν αυτόματα την τουρκική κοινωνία σε μια δημοκρατική και ευαίσθητη κοινωνία. Εσείς οι φιλελεύθεροι διανοητές έχετε πολλά να κάνετε σε αυτό το θέμα. Οι δυνάμεις ασφάλειας πρέπει να σεβαστούν το κράτος δικαίου αλλά κυρίως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δυστυχώς δε συμβαίνει αυτό στις χώρες μας αλλά τουλάχιστον, στην Ελλάδα, εμείς κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί… Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι μια κοινωνία που δεν απαίτησε ποτέ την τιμωρία των στρατηγών που ενορχήστρωσαν πραξικόπηματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60 και της δεκαετίας του '80 δεν θα κατέβει ποτέ στους δρόμους για «λιγότερο σημαντικές» τραγωδίες…
Περιμένουμε να σας δούμε χάριν της πραγματικής δημοκρατίας
Η ιστορία θέλησε (επέβαλλε κατ’ άλλους) Άραβες, Έλληνες και Τούρκοι να ζουν για αρκετούς αιώνες κάτω από το «οθωμανικό ζυγό». Στα μεγάλα αστικά κέντρα της αυτοκρατορίας των Osmanli, όπως η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η Αντιόχεια, η Κων/πολη και η Σμύρνη αλλά και η Ιερουσαλήμ, η Δαμασκός, η Βηρυτός οι ελληνορθόδοξες συνοικίες συναντούσαν τις μουσουλμανικές (τουρκικοί και αραβικοί μαχαλάδες) στα μικρά και πολύπλοκα σοκάκια των αχανών εμπορικών κέντρων και παζαριών. Αυτά τότε,…μια άλλη εποχή!
Από τη Συνθήκη της Λοζάννης μέχρι σήμερα πέρασε αρκετός καιρός και η μουσουλμανική Ούμμα (κοινότητα) απέκτησε εθνικά σύνορα, εθνικούς ύμνους, εθνικούς στρατούς, εθνική ιστορία και μνήμη. Το Ισλάμ εθνικοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες ή οικονομικές προτεραιότητες. Η σύγκρουση δε Ισραήλ – Αραβικού κόσμου «γιορτάζει» φέτος 60 χρόνια αιματηρών συγκρούσεων.
Ενώ οι διεθνείς εξελίξεις φέρνουν αλλαγές στις ισορροπίες δυνάμεων, συνασπισμών και παραδοσιακών συμμαχιών η Ελλάς εν αντιθέσει με την Τουρκία δε φαίνεται να «διαβάζει» τα μελλούμενα. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάς είτε λόγω των ενεργειακών της αναγκών είτε λόγω Κυπριακού είτε λόγω της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο κράτησε μία φιλο-αραβική στάση τόσο στο Παλαιστινιακό ζήτημα όσο και στον αγώνα για την ανεξαρτητοποίηση των πρώην δυτικών αποικιών σε Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία ήταν η πρώτη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ, αγνόησε τους Άραβες λόγω κεμαλικού συνδρόμου και έστρεψε το βλέμμα της ολοκληρωτικά προς τη Δύση.
Τα δεδομένα αρχίζουν να αλλάζουν από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ο Τούρκος (κουρδικής καταγωγής) πρωθυπουργός Turgut Οzal οραματίζεται (στην αρχή δειλά) αλλά πλέον δυναμικά στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 την εφαρμογή της αρχής του Νέο-οθωμανισμού. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι η Τουρκία δε δύναται να διαγράψει την ιστορική, θρησκευτική και πολιτιστική της σχέση με τον Μουσουλμανικό και Αραβικό κόσμο. Την ίδια στιγμή η Δύση θα προσφέρει στην Τουρκία τα τεχνολογικά και επιστημονικά εργαλεία που αυτή χρειάζεται για να ενταχθεί ισότιμα στην παγκόσμια οικονομία. Το νερό έχει μπει πλέον…στο ανατολίτικο αυλάκι!
Η πολιτική Οζάλ θα εφαρμοστεί από όλες τις κεντρο-δεξιές και συντηρητικές κυβερνήσεις της δεκαετίας του 1990. Η προσοχή θα επικεντρωθεί κατ’ αρχάς στη τουρκόφωνη Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια. Από το 2002 μέχρι σήμερα το κυβερνών κόμμα AKP του Ερντογάν θα στρέψει το βλέμμα του στη «δύσκολη» Μέση Ανατολή. Η Τουρκία θα παρουσιαστεί ως ο ειρηνοποιός διαμεσολαβητής μεταξύ Ισραήλ – Συρίας, Ιράν – ΗΠΑ, Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν και θα κερδίσει «αραβικούς πόντους».
Το αποτέλεσμα είναι απτό: Η Τουρκία αποκτά καθεστώς παρατηρητή τόσο στον Αραβικό Σύνδεσμο όσο και στο Οργανισμό Κρατών Περσικού Κόλπου. Αυτό μεταφράζεται εν μέρει στην άνετη εκλογή της Τουρκίας με (151 ψήφους) στο Σ.Α του ΟΗΕ. Την ίδια στιγμή οι εξαγωγές της Τουρκίας προς τις Αραβικές χώρες θα φτάσουν από 9% στις αρχές του 2000 στο 15% στα μέσα του 2007. Παράλληλα, εκατομμύρια «ζεστά πετροδολάρια» των αράβων μοναρχών θα επενδυθούν στο τραπεζικό κλάδο και κλάδο τροφίμων στην Τουρκία. Διόλου τυχαία, επενδύσεις από τα Η.Α Εμιράτα αξίας πολλών εκατομμυρίων $ κατευθύνονται στην ΝΑ Τουρκία των 14 εκ. Κούρδων…!
Ο Νέο-οθωμανισμός φτάνει μέχρι και την πολύπαθη Κύπρο όπου οι Τουρκικές Αρχές έχουν επιδοθεί (μέσω του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης) σε «πολιτική» αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Συγκεκριμένα οι Υπουργοί Τουρισμού και Εμπορίου (της Τουρκίας και της «ΤΔΒΚ») ανοίγουν γραφεία Οικονομικού Συνδέσμου σε διάφορες μουσουλμανικές και αραβικές χώρες. Ο Κεμαλισμός (έναντι των Αράβων) πέθανε. Ζήτω ο Νέο-οθωμανισμός!
Η Ελλάς ομφαλοσκοπεί και προσπαθεί να βατοπεδήσει! Οι Ελληνικές εξαγωγές προς τις Αραβικές χώρες (αγοράς 320 εκ. ανθρώπων) καλύπτουν το καταπληκτικό 5,6% του συνόλου των Ελληνικών Εξαγωγών. Με άλλα λόγια, όσα εξάγουμε περίπου στη Κύπρο (των 800.000 κατοίκων), δηλαδή 4,5% των ελληνικών εξαγωγών, τα ίδια περίπου εξάγουμε σε 22 αραβικές χώρες…Τα σχόλια δικά σας.
Και φτάνουμε στην υφαλοκρηπίδα της Αν. Μεσογείου. Οι Αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Συρία, Λίβανος) δεν επιθυμούν σύγκρουση και προβλήματα με τη Τουρκία. Οι όποιες διμερείς συμφωνίες με τη Κυπριακή και Ελληνική Δημοκρατία για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ θεωρούν ότι πρέπει να έχουν αν όχι τη συγκατάθεση, τουλάχιστον την ανοχή της Τουρκίας. Ο αραβικός αγωγός φυσικού αερίου «περνά από την Τουρκία» προκειμένου να φτάσει στις αγορές της Ευρώπης και αυτό κανείς δε μπορεί να το παραβλέψει.
Από τη Συνθήκη της Λοζάννης μέχρι σήμερα πέρασε αρκετός καιρός και η μουσουλμανική Ούμμα (κοινότητα) απέκτησε εθνικά σύνορα, εθνικούς ύμνους, εθνικούς στρατούς, εθνική ιστορία και μνήμη. Το Ισλάμ εθνικοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες ή οικονομικές προτεραιότητες. Η σύγκρουση δε Ισραήλ – Αραβικού κόσμου «γιορτάζει» φέτος 60 χρόνια αιματηρών συγκρούσεων.
Ενώ οι διεθνείς εξελίξεις φέρνουν αλλαγές στις ισορροπίες δυνάμεων, συνασπισμών και παραδοσιακών συμμαχιών η Ελλάς εν αντιθέσει με την Τουρκία δε φαίνεται να «διαβάζει» τα μελλούμενα. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάς είτε λόγω των ενεργειακών της αναγκών είτε λόγω Κυπριακού είτε λόγω της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο κράτησε μία φιλο-αραβική στάση τόσο στο Παλαιστινιακό ζήτημα όσο και στον αγώνα για την ανεξαρτητοποίηση των πρώην δυτικών αποικιών σε Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία ήταν η πρώτη μουσουλμανική χώρα που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ, αγνόησε τους Άραβες λόγω κεμαλικού συνδρόμου και έστρεψε το βλέμμα της ολοκληρωτικά προς τη Δύση.
Τα δεδομένα αρχίζουν να αλλάζουν από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ο Τούρκος (κουρδικής καταγωγής) πρωθυπουργός Turgut Οzal οραματίζεται (στην αρχή δειλά) αλλά πλέον δυναμικά στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 την εφαρμογή της αρχής του Νέο-οθωμανισμού. Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι η Τουρκία δε δύναται να διαγράψει την ιστορική, θρησκευτική και πολιτιστική της σχέση με τον Μουσουλμανικό και Αραβικό κόσμο. Την ίδια στιγμή η Δύση θα προσφέρει στην Τουρκία τα τεχνολογικά και επιστημονικά εργαλεία που αυτή χρειάζεται για να ενταχθεί ισότιμα στην παγκόσμια οικονομία. Το νερό έχει μπει πλέον…στο ανατολίτικο αυλάκι!
Η πολιτική Οζάλ θα εφαρμοστεί από όλες τις κεντρο-δεξιές και συντηρητικές κυβερνήσεις της δεκαετίας του 1990. Η προσοχή θα επικεντρωθεί κατ’ αρχάς στη τουρκόφωνη Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια. Από το 2002 μέχρι σήμερα το κυβερνών κόμμα AKP του Ερντογάν θα στρέψει το βλέμμα του στη «δύσκολη» Μέση Ανατολή. Η Τουρκία θα παρουσιαστεί ως ο ειρηνοποιός διαμεσολαβητής μεταξύ Ισραήλ – Συρίας, Ιράν – ΗΠΑ, Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν και θα κερδίσει «αραβικούς πόντους».
Το αποτέλεσμα είναι απτό: Η Τουρκία αποκτά καθεστώς παρατηρητή τόσο στον Αραβικό Σύνδεσμο όσο και στο Οργανισμό Κρατών Περσικού Κόλπου. Αυτό μεταφράζεται εν μέρει στην άνετη εκλογή της Τουρκίας με (151 ψήφους) στο Σ.Α του ΟΗΕ. Την ίδια στιγμή οι εξαγωγές της Τουρκίας προς τις Αραβικές χώρες θα φτάσουν από 9% στις αρχές του 2000 στο 15% στα μέσα του 2007. Παράλληλα, εκατομμύρια «ζεστά πετροδολάρια» των αράβων μοναρχών θα επενδυθούν στο τραπεζικό κλάδο και κλάδο τροφίμων στην Τουρκία. Διόλου τυχαία, επενδύσεις από τα Η.Α Εμιράτα αξίας πολλών εκατομμυρίων $ κατευθύνονται στην ΝΑ Τουρκία των 14 εκ. Κούρδων…!
Ο Νέο-οθωμανισμός φτάνει μέχρι και την πολύπαθη Κύπρο όπου οι Τουρκικές Αρχές έχουν επιδοθεί (μέσω του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης) σε «πολιτική» αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Συγκεκριμένα οι Υπουργοί Τουρισμού και Εμπορίου (της Τουρκίας και της «ΤΔΒΚ») ανοίγουν γραφεία Οικονομικού Συνδέσμου σε διάφορες μουσουλμανικές και αραβικές χώρες. Ο Κεμαλισμός (έναντι των Αράβων) πέθανε. Ζήτω ο Νέο-οθωμανισμός!
Η Ελλάς ομφαλοσκοπεί και προσπαθεί να βατοπεδήσει! Οι Ελληνικές εξαγωγές προς τις Αραβικές χώρες (αγοράς 320 εκ. ανθρώπων) καλύπτουν το καταπληκτικό 5,6% του συνόλου των Ελληνικών Εξαγωγών. Με άλλα λόγια, όσα εξάγουμε περίπου στη Κύπρο (των 800.000 κατοίκων), δηλαδή 4,5% των ελληνικών εξαγωγών, τα ίδια περίπου εξάγουμε σε 22 αραβικές χώρες…Τα σχόλια δικά σας.
Και φτάνουμε στην υφαλοκρηπίδα της Αν. Μεσογείου. Οι Αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Συρία, Λίβανος) δεν επιθυμούν σύγκρουση και προβλήματα με τη Τουρκία. Οι όποιες διμερείς συμφωνίες με τη Κυπριακή και Ελληνική Δημοκρατία για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ θεωρούν ότι πρέπει να έχουν αν όχι τη συγκατάθεση, τουλάχιστον την ανοχή της Τουρκίας. Ο αραβικός αγωγός φυσικού αερίου «περνά από την Τουρκία» προκειμένου να φτάσει στις αγορές της Ευρώπης και αυτό κανείς δε μπορεί να το παραβλέψει.
Είναι γνωστό ότι τα Βαλκάνια αποτελούν μία περιοχή εντάσεων και συγκρούσεων όπου οι εθνοτικές διαφορές χρησιμοποιούνται άλλοτε ως αιτία και άλλοτε ως αφορμή για εξυπηρέτηση ευρύτερων γεωπολιτικών συμφερόντων. Στο πλαίσιο αυτό όλα τα κράτη της Χερσονήσου του Αίμου (Βαλκάνια) ζουν υπό τη δυνητική απειλή αυτονομιστικών κινημάτων είτε σε πολιτικό επίπεδο είτε υπό τη μορφή αντάρτικου ένοπλου αγώνα.
Η Βουλγαρία αποτελεί τη μοναδική χώρα της Βαλκανικής χερσονήσου με τη μεγαλύτερη Τουρκική μειονότητα ως ποσοστό του πληθυσμού της (9%). Τόσο η Ελλάδα όσο και η FYRΟM αλλά και το νεοσύστατο Κόσσοβο έχουν Τουρκικές ή τουρκόφωνες κοινότητες-μειονότητες σε ποσοστό από 1% έως 3%. Σε Βουλγαρία και FYROM υπάρχουν πολιτικά κόμματα που υπερασπίζονται τα συμφέροντα-δικαιώματα της Τουρκικής κοινότητας-μειονότητας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχο πολιτικό κόμμα (λόγω του 3% ως βάση κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης) με αποτέλεσμα τουρκόφωνοι πολιτευτές να συμμετέχουν σε ψηφοδέλτια των κυρίαρχων κομμάτων της ελληνικής πολιτικής ζωής.
Στη Βουλγαρία το MFR (Kίνημα Ελευθεριών & Δικαιωμάτων) ιδρύθηκε μετά την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού με σκοπό την προστασία και προώθηση των συμφερόντων της τουρκικής κοινότητας-μειονότητας. Τα εκλογικά του ποσοστά την περίοδο (1991-2000) δεν του επέτρεψαν την είσοδο στο Βουλγαρικό Κοινοβούλιο. Το 2001 το ΜFR καταφέρνει να αποσπάσει το 7,5% των ψήφων και να εκλέξει 21 βουλευτές. Στις εκλογές του 2005 το ΜFR αποσπά το 14% των ψήφων (471.000 ψήφοι) και εκλέγει 34 βουλευτές. Στις ευρω-εκλογές του 2007 (μετά την είσοδο της Βουλγαρίας στην Ε.Ε) το MFR εκμεταλλεύεται τη «χαλαρή» ψήφο και αποσπά το απρόσμενο ποσοστό του 20% των ψήφων στέλνοντας στο Στρασβούργο 4 ευρωβουλευτές. Τα οργανωμένα μέλη του φτάνουν τις 68.000.
Η σταδιακή αύξηση της πολιτικής επιρροής του ΜFR και η συσπείρωση της τουρκικής κοινότητας-μειονότητας που ελέγχει παράλληλα όλους τους Δήμους στις τουρκόφωνες περιοχές της Βουλγαρικής Ροδόπης και όχι μόνο έχει ανησυχήσει τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της Σόφιας όπως το Σοσιαλιστικό Κόμμα (κεντροαριστερά), την Ένωση Δημοκρατών (δεξιά) και το Κόμμα του Σιμεών ΙΙ(φιλελεύθεροι). Παράλληλα η εδραίωση του ΜFR έχει οδηγήσει μεγάλο τμήμα των σλάβων της Βουλγαρίας προς τη λαϊκίστικη Άκρα Δεξιά του ΑΤΑC και του GREB του Δημάρχου της Σόφιας. Το ΜFR συμμετέχει σε μία ιδιότυπη κυβερνητική συμμαχία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Κόμμα του Σιμεών ΙΙ όπου κατέχει 3 υπουργικούς θώκους
Το 2009 είναι έτος βουλευτικών εκλογών στη Βουλγαρία και οι τουρκο-φοβικές έως ρατσιστικές κορόνες της Άκρας Δεξιάς προκαλούν πόλωση στο εκλογικό σώμα με το Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το Πρωθυπουργό να προσπαθούν να «σβήνουν φωτιές» και να προειδοποιούν ότι η κατάσταση μπορεί να «φύγει από τον έλεγχο». Υπάρχει φόβος σε περίπτωση προβοκάτσιας από Βούλγαρους εθνικιστές να προκληθούν αντίποινα σε σλαβόφωνους κάτοικους Δήμων υπό τουρκική αυτοδιοίκηση. Η Βουλγαρία βυθίζεται σε οικονομική κρίση και μαζική ανεργία που λειτουργούν ως «εκλογικό μάννα εξ ουρανού» για κάθε είδους εθνικιστές θερμοκέφαλους πολιτικούς.
Τουρκικές Επενδύσεις, Lobby και ο Νabucco.
Πάνω από 3000 Τουρκικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στη Βουλγαρία ενώ ο αριθμός των Τούρκων επιχειρηματιών που ζει στη Βουλγαρία ξεπερνά τους 2500! Το διμερές εμπόριο ξεπέρασε τα 4,7 δις δολάρια το 2007 ενώ το 12% των εξαγωγών της Βουλγαρίας κατευθύνονται στην τουρκική αγορά καθιστώντας την τον πρώτο εμπορικό εταίρο της Βουλγαρίας. Οι επενδύσεις Τουρκικών επιχειρήσεων στη Βουλγαρία ξεπέρασαν συνολικά τα 600 εκ. δολάρια
Την οικονομική αλληλεξάρτηση των δύο χωρών έρχεται να εμβαθύνει ο αγωγός φυσικού αερίου Nabucco που θα διασχίζει την Τουρκία, τη Βουλγαρία έως την Αυστρία με τις ευλογίες των ΗΠΑ και Ε.Ε.
Μεγάλος αριθμός Τούρκων της Βουλγαρίας ζει πλέον στην Ανατολική Θράκη και στη Κων/πολη ως αποτέλεσμα της πολιτικής σλαβοποίησης που άσκησε το ΚΚΒ την περίοδο 1985-89. Η κοινότητα των Τούρκων της Βουλγαρίας ασκεί μεγάλες πιέσεις στο Τουρκικό ΥΠΕΞ για την επίλυση των προβλημάτων που τους αφορούν όπως η αναγνώριση των συνταξιοδοτικών τους δικαιωμάτων από τη Βουλγαρία και η απόδοση των περιουσιών τους που είχε κατασχεθεί από το κομμουνιστικό καθεστώς.
Βουλγαρία: Το Ελντοράντο της Ελλάδας
Για την Ελλάδα η Βουλγαρία αποτελεί το σημαντικότερο Βαλκανικό εμπορικό εταίρο καθώς κατέχει τη 5η θέση στο κατάλογο των ελληνικών εξαγωγών. Οι Ελληνικές εξαγωγές στη γείτονα χώρα φτάνουν το 7% ενώ η παρουσία των ελληνικών τραπεζών (όπως η Εθνική Τράπεζα με την UBB) είναι σημαντική. Την ίδια στιγμή οι αγωγοί του ρωσικού πετρελαίου αλλά και του φυσικού αερίου που καταναλώνει η Ελλάδα (σε ποσοστό 80%) περνούν από τη Βουλγαρία καθώς επίσης και ο νέος αγωγός πετρελαίου Burgas – Aλεξανδρούπολης. Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό ότι οι πολιτικές εξελίξεις ση Βουλγαρία και η «διαχείριση» της οικονομικά ισχυρής τουρκικής κοινότητας-μειονότητας επηρεάζουν άμεσα την ελληνική οικονομία (εξαγωγές) αλλά και την ασφάλεια των ενεργειακών της εισόδων. Καθώς η Βουλγαρία «τουρκοποιείται» σε οικονομικό αλλά και πολιτικό επίπεδο η Ελλάδα θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η όποια κρίση στις Ελληνο-τουρκικές σχέσεις ή στη «διαχείρηση» των Τούρκων της Δυτικής Θράκης θα έχει αντίκτυπο και στις Ελληνο-Βουλγαρικές σχέσεις. Οι Τούρκοι Ευρωβουλευτές του Βουλγαρικού MFR δε θα διστάσουν να «καταγγείλουν» στην Ε.Ε. ελληνικές ενέργειες ή παραλείψεις σε σχέση με τους «αδελφούς» τους στη Θράκη ή να προωθήσουν «μακεδονικά» …ψηφίσματα.
Η Βουλγαρία αποτελεί τη μοναδική χώρα της Βαλκανικής χερσονήσου με τη μεγαλύτερη Τουρκική μειονότητα ως ποσοστό του πληθυσμού της (9%). Τόσο η Ελλάδα όσο και η FYRΟM αλλά και το νεοσύστατο Κόσσοβο έχουν Τουρκικές ή τουρκόφωνες κοινότητες-μειονότητες σε ποσοστό από 1% έως 3%. Σε Βουλγαρία και FYROM υπάρχουν πολιτικά κόμματα που υπερασπίζονται τα συμφέροντα-δικαιώματα της Τουρκικής κοινότητας-μειονότητας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχο πολιτικό κόμμα (λόγω του 3% ως βάση κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης) με αποτέλεσμα τουρκόφωνοι πολιτευτές να συμμετέχουν σε ψηφοδέλτια των κυρίαρχων κομμάτων της ελληνικής πολιτικής ζωής.
Στη Βουλγαρία το MFR (Kίνημα Ελευθεριών & Δικαιωμάτων) ιδρύθηκε μετά την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού με σκοπό την προστασία και προώθηση των συμφερόντων της τουρκικής κοινότητας-μειονότητας. Τα εκλογικά του ποσοστά την περίοδο (1991-2000) δεν του επέτρεψαν την είσοδο στο Βουλγαρικό Κοινοβούλιο. Το 2001 το ΜFR καταφέρνει να αποσπάσει το 7,5% των ψήφων και να εκλέξει 21 βουλευτές. Στις εκλογές του 2005 το ΜFR αποσπά το 14% των ψήφων (471.000 ψήφοι) και εκλέγει 34 βουλευτές. Στις ευρω-εκλογές του 2007 (μετά την είσοδο της Βουλγαρίας στην Ε.Ε) το MFR εκμεταλλεύεται τη «χαλαρή» ψήφο και αποσπά το απρόσμενο ποσοστό του 20% των ψήφων στέλνοντας στο Στρασβούργο 4 ευρωβουλευτές. Τα οργανωμένα μέλη του φτάνουν τις 68.000.
Η σταδιακή αύξηση της πολιτικής επιρροής του ΜFR και η συσπείρωση της τουρκικής κοινότητας-μειονότητας που ελέγχει παράλληλα όλους τους Δήμους στις τουρκόφωνες περιοχές της Βουλγαρικής Ροδόπης και όχι μόνο έχει ανησυχήσει τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα της Σόφιας όπως το Σοσιαλιστικό Κόμμα (κεντροαριστερά), την Ένωση Δημοκρατών (δεξιά) και το Κόμμα του Σιμεών ΙΙ(φιλελεύθεροι). Παράλληλα η εδραίωση του ΜFR έχει οδηγήσει μεγάλο τμήμα των σλάβων της Βουλγαρίας προς τη λαϊκίστικη Άκρα Δεξιά του ΑΤΑC και του GREB του Δημάρχου της Σόφιας. Το ΜFR συμμετέχει σε μία ιδιότυπη κυβερνητική συμμαχία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Κόμμα του Σιμεών ΙΙ όπου κατέχει 3 υπουργικούς θώκους
Το 2009 είναι έτος βουλευτικών εκλογών στη Βουλγαρία και οι τουρκο-φοβικές έως ρατσιστικές κορόνες της Άκρας Δεξιάς προκαλούν πόλωση στο εκλογικό σώμα με το Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το Πρωθυπουργό να προσπαθούν να «σβήνουν φωτιές» και να προειδοποιούν ότι η κατάσταση μπορεί να «φύγει από τον έλεγχο». Υπάρχει φόβος σε περίπτωση προβοκάτσιας από Βούλγαρους εθνικιστές να προκληθούν αντίποινα σε σλαβόφωνους κάτοικους Δήμων υπό τουρκική αυτοδιοίκηση. Η Βουλγαρία βυθίζεται σε οικονομική κρίση και μαζική ανεργία που λειτουργούν ως «εκλογικό μάννα εξ ουρανού» για κάθε είδους εθνικιστές θερμοκέφαλους πολιτικούς.
Τουρκικές Επενδύσεις, Lobby και ο Νabucco.
Πάνω από 3000 Τουρκικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στη Βουλγαρία ενώ ο αριθμός των Τούρκων επιχειρηματιών που ζει στη Βουλγαρία ξεπερνά τους 2500! Το διμερές εμπόριο ξεπέρασε τα 4,7 δις δολάρια το 2007 ενώ το 12% των εξαγωγών της Βουλγαρίας κατευθύνονται στην τουρκική αγορά καθιστώντας την τον πρώτο εμπορικό εταίρο της Βουλγαρίας. Οι επενδύσεις Τουρκικών επιχειρήσεων στη Βουλγαρία ξεπέρασαν συνολικά τα 600 εκ. δολάρια
Την οικονομική αλληλεξάρτηση των δύο χωρών έρχεται να εμβαθύνει ο αγωγός φυσικού αερίου Nabucco που θα διασχίζει την Τουρκία, τη Βουλγαρία έως την Αυστρία με τις ευλογίες των ΗΠΑ και Ε.Ε.
Μεγάλος αριθμός Τούρκων της Βουλγαρίας ζει πλέον στην Ανατολική Θράκη και στη Κων/πολη ως αποτέλεσμα της πολιτικής σλαβοποίησης που άσκησε το ΚΚΒ την περίοδο 1985-89. Η κοινότητα των Τούρκων της Βουλγαρίας ασκεί μεγάλες πιέσεις στο Τουρκικό ΥΠΕΞ για την επίλυση των προβλημάτων που τους αφορούν όπως η αναγνώριση των συνταξιοδοτικών τους δικαιωμάτων από τη Βουλγαρία και η απόδοση των περιουσιών τους που είχε κατασχεθεί από το κομμουνιστικό καθεστώς.
Βουλγαρία: Το Ελντοράντο της Ελλάδας
Για την Ελλάδα η Βουλγαρία αποτελεί το σημαντικότερο Βαλκανικό εμπορικό εταίρο καθώς κατέχει τη 5η θέση στο κατάλογο των ελληνικών εξαγωγών. Οι Ελληνικές εξαγωγές στη γείτονα χώρα φτάνουν το 7% ενώ η παρουσία των ελληνικών τραπεζών (όπως η Εθνική Τράπεζα με την UBB) είναι σημαντική. Την ίδια στιγμή οι αγωγοί του ρωσικού πετρελαίου αλλά και του φυσικού αερίου που καταναλώνει η Ελλάδα (σε ποσοστό 80%) περνούν από τη Βουλγαρία καθώς επίσης και ο νέος αγωγός πετρελαίου Burgas – Aλεξανδρούπολης. Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό ότι οι πολιτικές εξελίξεις ση Βουλγαρία και η «διαχείριση» της οικονομικά ισχυρής τουρκικής κοινότητας-μειονότητας επηρεάζουν άμεσα την ελληνική οικονομία (εξαγωγές) αλλά και την ασφάλεια των ενεργειακών της εισόδων. Καθώς η Βουλγαρία «τουρκοποιείται» σε οικονομικό αλλά και πολιτικό επίπεδο η Ελλάδα θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η όποια κρίση στις Ελληνο-τουρκικές σχέσεις ή στη «διαχείρηση» των Τούρκων της Δυτικής Θράκης θα έχει αντίκτυπο και στις Ελληνο-Βουλγαρικές σχέσεις. Οι Τούρκοι Ευρωβουλευτές του Βουλγαρικού MFR δε θα διστάσουν να «καταγγείλουν» στην Ε.Ε. ελληνικές ενέργειες ή παραλείψεις σε σχέση με τους «αδελφούς» τους στη Θράκη ή να προωθήσουν «μακεδονικά» …ψηφίσματα.
Μόλις 10 ημέρες πριν την ανάδειξη-εκλογή του νέου Προέδρου των ΗΠΑ και όλες οι δημοσκοπήσεις «προβλέπουν» σίγουρη νίκη του αφρο-αμερικανού Barack Obama. Oι μεγάλες εφημερίδες του αμερικανικού κατεστημένου (Νew York Times, Washington Post) έχουν ταχθεί πλέον ανοικτά υπέρ του σχεδόν άγνωστου (μέχρι χτες) Γερουσιαστή του Ιλινόις. Οι αναλυτές στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι οι εκλογείς δε διακρίνουν ποιος είναι ικανότερος να παρέμβει στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων και χρηματιστηριακών κρίσεων που περνούν σιγά-σιγά στην πραγματική οικονομία σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι Αμερικανοί θα ψηφίσουν με το ένστικτο και τη διαίσθηση….τον επόμενο πλανητάρχη.
Στο Τουρκικό τύπο έχει καταγραφεί εδώ και πολύ καιρό ένας δημόσιος προβληματισμός για τις θέσεις του Barack Obama έναντι των θεμάτων που απασχολούν την τουρκική διπλωματία και όχι μόνο. Στην Ελλάδα, όπου η αντίστοιχη συζήτηση δεν υφίσταται διότι προηγείται το «Βατοπέδι και η παραίτηση Ρουσόπουλου», οι πολίτες (σύμφωνα με την Καθημερινή και τα γνωστά παπαγαλάκια αυτής) προτιμούν τον Obama σε ποσοστά που αγγίζουν και το 90%. Άραγε η όποια προτίμηση των πολιτών βασίζεται σε συγκεκριμένες θέσεις του Δημοκρατικού Υποψηφίου ή αποτελεί μία anti-Bush/ΜaCain επιλογή και μόνο;
Στην επίσημη ιστοσελίδα του, www.barackobama.com δημοσιεύτηκαν πρόσφατα (σε μορφή .pdf ) οι θέσεις του έγχρωμου υποψηφίου για την επαναπροσέγγιση των ΗΠΑ με την Ευρώπη εν ονόματι της ατλαντικής αλληλεγγύης και φιλίας. Στα πλαίσια των πρωτοβουλιών που θα λάβει εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι, μεταξύ άλλων, και η «αναβάθμιση της στρατηγικής σχέσης ΗΠΑ –Τουρκίας». Υποστηρίζει ότι λόγω του πολέμου στο Ιράκ (2003) η κυβέρνηση Bush χειρίστηκε «ανεύθυνα το θέμα της τρομοκρατικής απειλής του διασπαστικού PKK”, προκαλώντας ζημιά στις άριστες σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και οξύνοντας την αντι-αμερικανική στάση της τουρκικής κοινής γνώμης. Δεσμεύεται να δουλέψει για την εμπέδωση της δημοκρατίας και της δυτικής στροφής της Τουρκίας αλλά και για την ένταξη της στην ΕΕ. Όσον αφορά την Κύπρο επαναλαμβάνει το γνωστό ποίημα περί «ενός ενιαίου κράτους με δύο ίσες πολιτικές κοινότητες όπου θα προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πουθενά δεν αναφέρεται σε ψηφίσματα του Σ.Α του ΟΗΕ για αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.
Το παράδοξο είναι ότι στην Τουρκία υπάρχει μία έντονη ανησυχία για την εκλογή Obama για δύο συγκεκριμένους λόγους: 1) Τη δέσμευση του απέναντι στο Αρμενικό Lobby για αναγνώριση της Γενοκτονίας του 1915-16 εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος. Οι Δημοκρατικοί μετά την επικράτηση τους στις εκλογές του Κογκρέσου (2006) προώθησαν ψήφισμα για την αναγνώριση της γενοκτονίας αλλά η διαδικασία σταμάτησε μετά από παρέμβαση του Εβραϊκού Lobby για χάρη της Τουρκίας. 2) Tη δέσμευση του για γρήγορη αποχώρηση των Αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ γεγονός που, κατά τους Τούρκους, θα οδηγήσει στην διαμέλιση του και την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν των Barzani και Τalabani. Aυτο αποτελεί και το εφιαλτικό σενάριο για την Τουρκία αφού για πρώτη φορά στην ιστορία των Κούρδων θα υπάρξει «μερική εθνική δικαίωση» με ό,τι συνεπάγεται για τους Κούρδους της Τουρκίας.
Ο Τουρκικός λαός δεν δείχνει να τάσσεται υπέρ του Obama αλλά τον προτιμάει στην λογική μιας μετριοπαθούς εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε αντίθεση με την επιθετική και αλαζονική πολιτική του Bush που στηρίζει έμμεσα και ο Macain.
Δείξε μου το σύμβουλο σου…να σου πω ποιος αλήθεια είσαι!
Σύμβουλος του Barack Obama για θέματα Μέσης Ανατολής είναι ο διπλωμάτης Dennis Ross. Ο εν λόγω αξιωματούχος επί σειρά ετών στις διοικήσεις Reigan, Βush (πατέρας) και Clinton αποτελεί «μέγα όνομα» της Αμερικανικής διπλωματίας και του Εβραϊκού Lobby. Έχει διατελέσει επί σειρά ετών ερευνητής του AIPAC (δηλαδή του ανώτατου θεσμικού οργάνου Lobby για τις Αμερικανο-Ισραηλινές σχέσεις) και συν-ιδρυτής του WINEP ( σημαντικού think-tank που επηρεάζει την επίσημη διπλωματία του State Department για τη Μέση Ανατολή υπέρ του Ισραήλ). Θεωρείται «γεράκι» με βάση τις θέσεις του για το Ιράν, τη Συρία, τη Χεζμπολά και τη Χαμάς. Με τον Dennis Ross ως σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής για θέματα Μέσης Ανατολής και κατ’ επέκταση της Τουρκίας, ο συμπαθής Obama δε θα διανοηθεί να στεναχωρήσει τους «στρατηγικούς» του φίλους στην Άγκυρα ούτε κατά το ελάχιστον. O Ross θα είναι εκεί να του υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η Τουρκία για τα ζωτικά συμφέροντα του Ισραήλ και να μπλοκάρει κάθε πρωτοβουλία των Αρμενίων, Κυπρίων (γιατί επίσημο Ελληνικό Lobby δεν υπάρχει) και ενδεχομένως Ποντίων...
Με ενδιαφέρον αναμένω τη δικαιολογία που θα βρει για να αναβάλλει επ’ αόριστον την δέσμευση του προς την Αρμενική κοινότητα των ΗΠΑ. Εν’ ολίγοις η σκληρή πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων θα προσγειώσει τον «ιδεαλιστή» Obama όπως προσγείωσε τον «ρομαντικό» Bill Clinton στη Γιουγκοσλαβία την δεκαετία του ’90.
Στο Τουρκικό τύπο έχει καταγραφεί εδώ και πολύ καιρό ένας δημόσιος προβληματισμός για τις θέσεις του Barack Obama έναντι των θεμάτων που απασχολούν την τουρκική διπλωματία και όχι μόνο. Στην Ελλάδα, όπου η αντίστοιχη συζήτηση δεν υφίσταται διότι προηγείται το «Βατοπέδι και η παραίτηση Ρουσόπουλου», οι πολίτες (σύμφωνα με την Καθημερινή και τα γνωστά παπαγαλάκια αυτής) προτιμούν τον Obama σε ποσοστά που αγγίζουν και το 90%. Άραγε η όποια προτίμηση των πολιτών βασίζεται σε συγκεκριμένες θέσεις του Δημοκρατικού Υποψηφίου ή αποτελεί μία anti-Bush/ΜaCain επιλογή και μόνο;
Στην επίσημη ιστοσελίδα του, www.barackobama.com δημοσιεύτηκαν πρόσφατα (σε μορφή .pdf ) οι θέσεις του έγχρωμου υποψηφίου για την επαναπροσέγγιση των ΗΠΑ με την Ευρώπη εν ονόματι της ατλαντικής αλληλεγγύης και φιλίας. Στα πλαίσια των πρωτοβουλιών που θα λάβει εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι, μεταξύ άλλων, και η «αναβάθμιση της στρατηγικής σχέσης ΗΠΑ –Τουρκίας». Υποστηρίζει ότι λόγω του πολέμου στο Ιράκ (2003) η κυβέρνηση Bush χειρίστηκε «ανεύθυνα το θέμα της τρομοκρατικής απειλής του διασπαστικού PKK”, προκαλώντας ζημιά στις άριστες σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και οξύνοντας την αντι-αμερικανική στάση της τουρκικής κοινής γνώμης. Δεσμεύεται να δουλέψει για την εμπέδωση της δημοκρατίας και της δυτικής στροφής της Τουρκίας αλλά και για την ένταξη της στην ΕΕ. Όσον αφορά την Κύπρο επαναλαμβάνει το γνωστό ποίημα περί «ενός ενιαίου κράτους με δύο ίσες πολιτικές κοινότητες όπου θα προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πουθενά δεν αναφέρεται σε ψηφίσματα του Σ.Α του ΟΗΕ για αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.
Το παράδοξο είναι ότι στην Τουρκία υπάρχει μία έντονη ανησυχία για την εκλογή Obama για δύο συγκεκριμένους λόγους: 1) Τη δέσμευση του απέναντι στο Αρμενικό Lobby για αναγνώριση της Γενοκτονίας του 1915-16 εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος. Οι Δημοκρατικοί μετά την επικράτηση τους στις εκλογές του Κογκρέσου (2006) προώθησαν ψήφισμα για την αναγνώριση της γενοκτονίας αλλά η διαδικασία σταμάτησε μετά από παρέμβαση του Εβραϊκού Lobby για χάρη της Τουρκίας. 2) Tη δέσμευση του για γρήγορη αποχώρηση των Αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ γεγονός που, κατά τους Τούρκους, θα οδηγήσει στην διαμέλιση του και την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν των Barzani και Τalabani. Aυτο αποτελεί και το εφιαλτικό σενάριο για την Τουρκία αφού για πρώτη φορά στην ιστορία των Κούρδων θα υπάρξει «μερική εθνική δικαίωση» με ό,τι συνεπάγεται για τους Κούρδους της Τουρκίας.
Ο Τουρκικός λαός δεν δείχνει να τάσσεται υπέρ του Obama αλλά τον προτιμάει στην λογική μιας μετριοπαθούς εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε αντίθεση με την επιθετική και αλαζονική πολιτική του Bush που στηρίζει έμμεσα και ο Macain.
Δείξε μου το σύμβουλο σου…να σου πω ποιος αλήθεια είσαι!
Σύμβουλος του Barack Obama για θέματα Μέσης Ανατολής είναι ο διπλωμάτης Dennis Ross. Ο εν λόγω αξιωματούχος επί σειρά ετών στις διοικήσεις Reigan, Βush (πατέρας) και Clinton αποτελεί «μέγα όνομα» της Αμερικανικής διπλωματίας και του Εβραϊκού Lobby. Έχει διατελέσει επί σειρά ετών ερευνητής του AIPAC (δηλαδή του ανώτατου θεσμικού οργάνου Lobby για τις Αμερικανο-Ισραηλινές σχέσεις) και συν-ιδρυτής του WINEP ( σημαντικού think-tank που επηρεάζει την επίσημη διπλωματία του State Department για τη Μέση Ανατολή υπέρ του Ισραήλ). Θεωρείται «γεράκι» με βάση τις θέσεις του για το Ιράν, τη Συρία, τη Χεζμπολά και τη Χαμάς. Με τον Dennis Ross ως σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής για θέματα Μέσης Ανατολής και κατ’ επέκταση της Τουρκίας, ο συμπαθής Obama δε θα διανοηθεί να στεναχωρήσει τους «στρατηγικούς» του φίλους στην Άγκυρα ούτε κατά το ελάχιστον. O Ross θα είναι εκεί να του υπενθυμίζει πόσο σημαντική είναι η Τουρκία για τα ζωτικά συμφέροντα του Ισραήλ και να μπλοκάρει κάθε πρωτοβουλία των Αρμενίων, Κυπρίων (γιατί επίσημο Ελληνικό Lobby δεν υπάρχει) και ενδεχομένως Ποντίων...
Με ενδιαφέρον αναμένω τη δικαιολογία που θα βρει για να αναβάλλει επ’ αόριστον την δέσμευση του προς την Αρμενική κοινότητα των ΗΠΑ. Εν’ ολίγοις η σκληρή πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων θα προσγειώσει τον «ιδεαλιστή» Obama όπως προσγείωσε τον «ρομαντικό» Bill Clinton στη Γιουγκοσλαβία την δεκαετία του ’90.
Από το γραφείο του Εισαγγελέα (στην Άγκυρα) ανακοινώθηκε ότι τέσσερα μέλη της επαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη (17N), που εκτίουν ποινές φυλάκισης στην Ελλάδα, θα αντιμετωπίσουν την κατηγορία "απόπειρας ανατροπής της συνταγματικής τάξης της Τουρκικής Δημοκρατίας” και τη κατηγορία της “ανθρωποκτονίας από πρόθεση”. Συγκεκριμένα δύο τούρκοι διπλωμάτες που εργάζονταν στην τουρκική πρεσβεία στην Ελλάδα σκοτώθηκαν σε δύο χωριστές επιθέσεις από τη 17N στην Αθήνα: Ο ακόλουθος Çetin Görgü εκπρόσωπος Τύπου που σκοτώθηκε το 1991 και ο διπλωμάτης Ömer Haluk Sipahioğlu που δολοφονήθηκε το 1994.
Τον Ιούλιο του 1991, ο διπλωμάτης Deniz Bölükbaşı που υπηρετούσε στην Αθήνα και νυν βουλευτής του εθνικιστικού MHP, αλλα και δύο υπάλληλοι πρεσβείας ήταν ο στόχος εκρηκτικού μηχανισμού που είχε τοποθετηθεί σε αυτοκίνητο. Επέζησαν της επίθεσης και η 17N ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση. Ένα δικαστήριο Κρατικής Ασφαλείας τότε, (σήμερα έχει καταργηθεί λόγω ευρωπαϊκων απαιτήσεων) διεξήγαγε μια έρευνα με σκοπό τη δίωξη των τεσσάρων μελών της 17 Ν. Ενώ η έρευνα συνεχιζόταν, οι ελληνικές αρχές συνέλαβαν τα τέσσερα άτομα της 17Ν το 2003, προτρέποντας έτσι τους Τούρκους κατηγόρους τους να έρθουν σε επαφή με τους έλληνες δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς ώστε να λάβουν καταθέσεις σχετικά με τις επιθέσεις στους τούρκους διπλωμάτες. Στις καταθέσεις τους, οι τρομοκράτες ομολόγησαν τις επιθέσεις αλλά η ποινική δίωξη πάγωσε για δικονομικούς λόγους και μόλις πρόσφατα Τουρκικό δικαστήριο αποδέχτηκε αίτημα του Εισαγγελέα για να ασκηθεί ποινική δίωξη και να ξεκινήσει η δίκη.
Σχόλιο: Η εξέλιξη της υπόθεσης αναμένεται με ενδιαφέρον σχετικά με την στάση που θα κρατήσει το Ελληνικό Υπουργείο Δικαιοσύνης και το ενδεχόμενο να μεταφερθούν στην Τουρκία, κατόπιν δικαστικού αιτήματος, μέλη της 17 Νοέμβρη προκειμένου να δικαστούν. Η οποιαδήποτε άρνηση εκ μέρους της Ελληνικής κυβέρνησης να ικανοποιήσει το τουρκικό αίτημα θα "αξιοποιηθεί" κατάλληλα από την Τουρκική πλευρά προκειμένου να παρουσιάσει την Ελλάδα ως υποστηρικτή τρομοκρατών (βλέπε πρόσφατο αίτημα για συνεργασία της χώρας μας στην σύλληψη Κούρδων που ζουν στην Ελλάδα και πρωτοσέλιδο στη Huriyet σχετικά με ανώτατο στέλεχος του PKK που κατοικεί σε συνοικία της Αθήνας).
Τον Ιούλιο του 1991, ο διπλωμάτης Deniz Bölükbaşı που υπηρετούσε στην Αθήνα και νυν βουλευτής του εθνικιστικού MHP, αλλα και δύο υπάλληλοι πρεσβείας ήταν ο στόχος εκρηκτικού μηχανισμού που είχε τοποθετηθεί σε αυτοκίνητο. Επέζησαν της επίθεσης και η 17N ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση. Ένα δικαστήριο Κρατικής Ασφαλείας τότε, (σήμερα έχει καταργηθεί λόγω ευρωπαϊκων απαιτήσεων) διεξήγαγε μια έρευνα με σκοπό τη δίωξη των τεσσάρων μελών της 17 Ν. Ενώ η έρευνα συνεχιζόταν, οι ελληνικές αρχές συνέλαβαν τα τέσσερα άτομα της 17Ν το 2003, προτρέποντας έτσι τους Τούρκους κατηγόρους τους να έρθουν σε επαφή με τους έλληνες δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς ώστε να λάβουν καταθέσεις σχετικά με τις επιθέσεις στους τούρκους διπλωμάτες. Στις καταθέσεις τους, οι τρομοκράτες ομολόγησαν τις επιθέσεις αλλά η ποινική δίωξη πάγωσε για δικονομικούς λόγους και μόλις πρόσφατα Τουρκικό δικαστήριο αποδέχτηκε αίτημα του Εισαγγελέα για να ασκηθεί ποινική δίωξη και να ξεκινήσει η δίκη.
Σχόλιο: Η εξέλιξη της υπόθεσης αναμένεται με ενδιαφέρον σχετικά με την στάση που θα κρατήσει το Ελληνικό Υπουργείο Δικαιοσύνης και το ενδεχόμενο να μεταφερθούν στην Τουρκία, κατόπιν δικαστικού αιτήματος, μέλη της 17 Νοέμβρη προκειμένου να δικαστούν. Η οποιαδήποτε άρνηση εκ μέρους της Ελληνικής κυβέρνησης να ικανοποιήσει το τουρκικό αίτημα θα "αξιοποιηθεί" κατάλληλα από την Τουρκική πλευρά προκειμένου να παρουσιάσει την Ελλάδα ως υποστηρικτή τρομοκρατών (βλέπε πρόσφατο αίτημα για συνεργασία της χώρας μας στην σύλληψη Κούρδων που ζουν στην Ελλάδα και πρωτοσέλιδο στη Huriyet σχετικά με ανώτατο στέλεχος του PKK που κατοικεί σε συνοικία της Αθήνας).
Την 29η Oκτωβρίου οι Τούρκοι εορτάζουν την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Μία εβδομάδα πριν (20/10/2008) ξεκινάει η “δίκη του αιώνα” για την - κατά πολλούς - σωτηρία της Τουρκικής Δημοκρατίας. Μετά την ιστορική δίκη του Τούρκου Πρωθυπουργού Menderes στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και την θανατική ποινή που επιβλήθη στον ίδιο και τους στενούς του συνεργάτες αρχίζει σήμερα σε ειδική αίθουσα φυλακών στην Κων/πολη η μεγαλύτερη (σε αριθμό κατηγορουμένων) δίκη στα χρονικά της σύγχρονης Τουρκίας.
Ο κατάλογος των κατηγορουμένων (86 τον αριθμό) περιλαμβάνει “ηχηρά ονόματα” της τουρκικής ελίτ, όπως στρατηγοί (ε.α) των ΤΕΔ, της Χωροφυλακής (Jandarma), αξιωματικοί της Αστυνομίας, δημοσιογράφοι και ιδιοκτήτες τηλεοπτικών καναλιών (Κanalturk), αρχισυντάκτες εφημερίδων (Cumhuriyet), καθηγητές Πανεπιστημίων, αρχηγοί πολιτικών κομμάτων (Ιs Parti) και πολιτικών νεολαιών (Γκρίζοι Λύκοι), εκπρόσωποι του Τουρκικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου (;), πρόεδροι Δικηγορικών Συλλόγων και Εμπορικών Επιμελητηρίων (όπως αυτό της Άγκυρας). Βέβαια ο κατάλογος συμπληρώνεται με πλήθος προσώπων που δρούσαν υπό τις υποδείξεις των ως άνω αξιωματούχων της οργάνωσης Ergenekon.
Πρέπει να τονίσουμε ότι υπάρχουν στρατηγοί προφυλακισμένοι των οποίων η δίκη θα ξεκινήσει μεταγενέστερα καθώς η σύλληψη τους έλαβε χώρα μετά την υποβολή του κατηγορητηρίου στο δικαστήριο (με βάση την Τουρκική Ποινική Δικονομία). Η δίκη που θα κρατήσει μήνες ή και χρόνια αναμένεται να λειτουργήσει ως “ντόμινο αποκαλύψεων” καθώς πολλοί κατηγορούμενοι θα δουν τα πρόσωπα “των συντρόφων τους” για πρώτη φορά στη ζωή τους. Αυτό συμβαίνει διότι η οργάνωση λειτουργούσε με αυτόνομα κλιμάκια χωρίς επαφή μεταξύ τους. Στη λογική “καθένας σώζει το τομάρι του” πολλοί ελπίζουν να φτάσει το “μαχαίρι στο κόκαλο”. Πρέπει να τονίσουμε ότι ΔΕΝ έχει αποκαλυφτεί το όνομα του ΑΡΧΗΓΟΥ της Ergenekon αλλά μόνο τα ονόματα των επικεφαλής των επιμέρους επιχειρησιακών μονάδων.
Μέσα από τα οργανογράμματα που έχουν δημοσιευτεί προκύπτει ότι η Ergenekon είχε τέσσερις στρατιωτικές μονάδες (command units) κατασκοπίας, έρευνας, ανάλυσης και επιχειρήσεων καθώς και δύο “πολιτικές” μονάδες διοίκησης και θεωρητικής προπαγάνδας. Τα στελέχη της μίας μονάδας (units) δεν γνώριζαν την ύπαρξη των άλλων προκειμένου να αποφευχθούν διαρροές. 4 ανώτερα στελέχη λειτουργούσαν ως “γέφυρες επικοινωνίας” ανάμεσα στο στρατιωτικό και πολιτικό σκέλος της οργάνωσης. Πολλές δραστηριότητες της Ergenekon σε επιπέδο προπαγάνδας “εκτελούνταν” από οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών (ΜΚΟ) όπως τα τελευταία συλλαλητήρια κατά την εκλογής Gul στην Προεδρεία της Δημοκρατίας.
Τα ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις είναι πολλά:
-Θα συντονιστούν οι δικηγόροι των κατηγορουμένων προκειμένου να μην προκύψει “ντόμινο αποκαλύψεων”;
-Θα καταθέσει ο Abdullah Οcalan για τις φημολογούμενες σχέσεις PKK-Ergenekon μέσω Perincek (γραμματέα του Εργατικού κόμματος Τουρκίας);
-Θα αποκαλυφτούν στοιχεία για τους Buyukanit, Βasbug, καθώς και την εμπλοκή του CHP στην Εrgenekon μέσω Kanalturk;
-Θα πάμε σε “ιστορικό συμβιβασμό” Εrdogan –Στρατού προκειμένου να διεξαχθούν χωρίς προβλήματα οι νέες χειμερινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Β. Ιράκ και να σωθεί η εικόνα και το γόητρο των ΤΕΔ;
-Τι στάση θα κρατήσει το Dogan Μedia Grup που έχει ανοικτούς λογαριασμούς με τον Εrdogan αλλά πολλές εφημερίδες τους στελεχώνονται από φιλελεύθερους δημοσιογράφους;
-Θα καταθέσει ο Abdullah Οcalan για τις φημολογούμενες σχέσεις PKK-Ergenekon μέσω Perincek (γραμματέα του Εργατικού κόμματος Τουρκίας);
-Θα αποκαλυφτούν στοιχεία για τους Buyukanit, Βasbug, καθώς και την εμπλοκή του CHP στην Εrgenekon μέσω Kanalturk;
-Θα πάμε σε “ιστορικό συμβιβασμό” Εrdogan –Στρατού προκειμένου να διεξαχθούν χωρίς προβλήματα οι νέες χειμερινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Β. Ιράκ και να σωθεί η εικόνα και το γόητρο των ΤΕΔ;
-Τι στάση θα κρατήσει το Dogan Μedia Grup που έχει ανοικτούς λογαριασμούς με τον Εrdogan αλλά πολλές εφημερίδες τους στελεχώνονται από φιλελεύθερους δημοσιογράφους;
Επί της ουσίας το 2009 προβλέπεται να “καταναλωθεί” για μία ακόμα χρονιά σε εσωτερικές διενέξεις και αλληλο-συγκρούσεις με τα θέματα που άπτονται ελληνικού ενδιαφέροντος να μπαίνουν στο “ράφι” και το ΥΠΕΞ να παρακολουθεί αμήχανο τόσο τις εξελίξεις στην Τουρκία όσο και τα όσα θα φέρει η πιθανή εκλογή Obama στον Λευκό Οίκο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)