Όσοι ασχολούνται (για επαγγελματικούς ή "πατριωτικούς" λόγους) με τα θέματα εξωτερικής πολιτικής εν Ελλάδι γνωρίζουν ότι το "βαθύ κράτος" του Υπουργείου Εξωτερικών της χώρας μας είναι το "γνωστό-άγνωστο" ΕΛΙΑΜΕΠ. Ένα ημι-κρατικό/ημι-ιδιωτικό Ίδρυμα (Άμυνας και Εξωτερικής πολιτικής) που υλοποιεί μελέτες-έρευνες έναντι κρατικής χρηματοδότησης. Το Δ.Σ του εν λόγω Ιδρύματος κοσμούν τα top ονόματα του ακαδημαϊκού κόσμου της Αθήνας όπως α)ο νυν πρόεδρος του ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας) κ. Θάνος Βερέμης και θιασώτης της "γενοκτονίας των Τούρκων της Τριπολιτσάς", β) οι καθηγητές Λ.Τσούκαλης (Πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ), σύμβουλος Τουρκικού think-tank εξωτερικής πολιτικής (EDAM) και προσκεκλημένος της Λέσχης Bilderberg και Θ. Κουλουμπής(Αντιπρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ)και μέλος του Greek-Turkish Forum των Κ. Κάρρα και Ιlker Turtmen (τέως ΥΠΕΞ Τουρκίας). Με άλλα λόγια ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ που αγοράζουμε Αμερικανικά όπλα...όχι για εμάς, για τη φουκαριάρα...!
Γενικός Γραμματέας του ΕΛΙΑΜΕΠ είναι ο κ. Αλέξης Παπαχελάς, γνωστός δημοσιογράφος και
διευθυντής της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, συμφερόντων οικογενείας Αλαφούζου. Ο κ. Παπαχελάς,τον οποίο εκτιμώ διότι αρθρώνει υπεύθυνο λόγο άσχετα αν συμφωνώ μαζί του ή όχι, δημοσίευσε τη περασμένη Κυριακή (22/3/09) ένα άρθρο με τον τίτλο " Εμείς, ο Ομπάμα και οι Τούρκοι".
Παραθέτω τις παραγράφους του άρθρου που μου προκάλεσαν συγκεκριμένες απορίες:
Ο κ. Παπαχελάς γράφει:
Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, η οποία προσπαθεί συνεχώς να αυξήσει τη γεωπολιτική της επιρροή. Οι Αμερικανοί «καίγονται» για τρία μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα, στα οποία καλώς ή κακώς η Τουρκία παίζει ρόλο: τη στρατηγική εξόδου από το Ιράκ, τον περιορισμό της δύναμης του Ιράν στον ισλαμικό κόσμο και την προσέγγιση του Ισραήλ με τη Συρία. Παράλληλα η Τουρκία θεωρείται ένας σημαντικός προορισμός για επενδύσεις, αλλά και η σημαντικότερη δίοδος ενέργειας για την Ευρώπη που δεν ελέγχεται από τη Μόσχα. Τα δεδομένα αυτά, σε συνδυασμό με τη γενική προσπάθεια του κ. Ομπάμα να κάνει ανοίγματα στον μουσουλμανικό κόσμο, καθιστούν την Τουρκία σοβαρό «παίκτη» στην περιοχή.
Η Ελλάδα, από την άλλη, είναι μία χώρα με περιορισμένη στρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ, είτε εκ των πραγμάτων είτε γιατί η εσωτερική πολιτική συγκυρία δεν αφήνει περιθώρια μεγαλύτερης συνεργασίας με την Ουάσιγκτον. Ανήκουμε πια στην Ευρώπη, παίζουμε πολύ μικρό ρόλο στη Μέση Ανατολή, γιατί εγκαταλείψαμε τα ανοίγματα προηγούμενων δεκαετιών, και οι Αμερικανοί επενδυτές μόνο ως αστείο αντιμετωπίζουν την προοπτική επενδύσεων στην Ελλάδα. Τα θέματα που εμείς αποκαλούμε «εθνικά» οι Αμερικανοί δυστυχώς τα θεωρούν εντελώς περιφερειακά για τα δικά τους συμφέροντα.
Σε κάθε περίπτωση, είναι λυπηρή η εικόνα μιας χώρας η οποία στέλνει τον πρέσβη της στην Ουάσιγκτον να κάνει επίσημο διάβημα επειδή ο κ. Μπαράκ Ομπάμα δεν θα περάσει από την Ελλάδα. Η ελληνική εξωτερική πολιτική θα έπρεπε να προβάλλει μια εικόνα αυτοπεποίθησης, αναγνωρίζοντας παράλληλα τα πραγματικά δεδομένα για τον ρόλο της Τουρκίας.
Η Ελλάδα θα έπρεπε να αισθάνεται αλλά και να συμπεριφέρεται σαν μια ισχυρή χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που αντιμετωπίζει ακομπλεξάριστα τις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εικόνα μιας χώρας-επαίτη για μια συνάντηση, φωτογραφία ή προεδρική επίσκεψη σίγουρα δεν μας τιμά και, πέραν των άλλων, δεν φέρνει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα
Οι απορίες μου είναι οι ακόλουθες:
1) Πως συμβιβάζονται οι ισχυρισμοί-υπαινιγμοί του κ. Παπαχελά (χώρα - επαίτη, ακομπλεξάριστα, κλπ) με τη θέση του Γ.Γ στο ΕΛΙΑΜΕΠ; Αν διαφωνεί με τα όσα προτείνει το Ίδρυμα στο ΥΠΕΞ γιατί δεν παραιτείται από αυτό;
2) Η θέση του Γ.Γ λειτουργεί υπέρ ή κατά της αμεροληψίας του δημοσιογραφικού επαγγέλματος;
Σημείωση: Θεωρώ ότι η αξιοπρέπεια του δημοσιογράφου πρέπει να είναι πάνω και πέρα από θέσεις έστω και τιμητικές. Άλλωστε ο κ. Παπαχελάς δεν έχει ανάγκη απο αυτές για να καταξιωθεί στη κοινή γνώμη...
Τρίτη 12 Μαΐου 2009
Αναδημοσιεύουμε την επιστολή διαμαρτυρίας και απόγνωσης του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ν. Ξάνθης (Eφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ, Κομοτηνή 11/3/2009) προς το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ του οποίου η υποκρισία στο όνομα των ψήφων, "καλής γειτονίας" με τη Τουρκία και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη ΚΟΣΣΟΒΟποίηση της Δυτικής Θράκης. Άραγε ο εν λόγω "Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης" θα κριθεί και αυτός ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ από τα Ελληνικά δικαστήρια επειδή παραβιάζει τα "όσια και ιερά" της Συνθήκης της Λοζάννης περί "μουσουλμανικής μειονότητας"; Το Υπουργείο Παιδείας (και οχι το ΥΠΕΞ)θα προχωρήσει σε ικανοποιήση των αιτημάτων των Πομάκων της Θράκης; Μήπως
το tabula rasa φτάνει μόνο μέχρι τη Καβάλα;
Προς
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια
Τον πρωθυπουργό της Ελλάδος Κωνσταντίνο Καραμανλή
Τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Δημήτριο Σιούφα
Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιο Παπανδρέου
Την γενική γραμματέα του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα
Τον πρόεδρο της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Αλέκο Αλαβάνο
Τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γεώργιο Καρατζαφέρη
Αξιότιμους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου
Ο σύλλογός μας «Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης», ιδρύθηκε το έτος 2007 με σκοπό την διάσωση και διάδοση της γλώσσας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Δυστυχώς αμέσως μετά την δημοσίευση του καταστατικού, τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου γίναμε αποδέκτες απειλών, ύβρεων και συκοφαντιών επειδή τολμήσαμε να πούμε δημόσια πως είμαστε Πομάκοι.
Στις 26.01.2009 ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μάνταζη ως πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, απέστειλε συλλυπητήρια επιστολή με αφορμή τον θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν, πρώην πρόξενου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, στην οποία μεταξύ άλλων ο ως άνω βουλευτής αναφέρει ότι ο θανών «Βρισκόταν κοντά στην τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης στη μαύρη και πιο δύσκολη μέρα, την 29η Ιανουαρίου 1990, με τους βανδαλισμούς και τις αγριότητες που δεχτήκαμε από τους Έλληνες συμπατριώτες μας με την προτροπή και των διοικούντων μας». Σε άλλο σημείο των «συλλυπητηρίων» του αναφέρει: «Η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους» βίωσε μεγάλη θλίψη με τον ξαφνικό θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν.
Με αφορμή λοιπό αυτή την δήθεν «συλλυπητήρια επιστολή» η οποία όμως είναι εντελώς προφανές ότι έχει άλλες στοχεύσεις, θέλουμε να δηλώσουμε με τον πλέον επίσημο τρόπο πως αρνούμαστε και αντιδρούμε στην ισοπεδωτική προπαγάνδα όλων όσων προσπαθούν να ετεροπροσδιορίσουν αυθαίρετα και για τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, εμάς τους Πομάκους αλλά και το σύνολο των μουσουλμάνων της Θράκης ως «Τούρκους» και να καθιερώσουν την ψευδή εικόνα της μιας, ενιαίας και μάλιστα τουρκικής μειονότητας.
Σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και την Συνθήκη Ανταλλαγής των πληθυσμών, οι πληθυσμοί της Δυτικής Θράκης που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή χαρακτηρίστηκαν «μουσουλμάνοι». Αντίθετα, οι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης που εξαιρέθηκαν, χαρακτηρίστηκαν «Έλληνες ορθόδοξοι». Η διαφορά είναι σαφής καθώς στην πρώτη περίπτωση το κριτήριο είναι θρησκευτικό, ενώ στην δεύτερη εθνικό. Η ορολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε κατόπιν επιμονής της Τουρκίας και έγινε αποδεκτή από την Ελλάδα ακριβώς γιατί στην ελληνική Θράκη οι πληθυσμοί που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή είχαν ως μόνο κοινό στοιχείο την θρησκεία. Ούτε τη γλώσσα, ούτε την εθνική συνείδηση.
Εκείνη μάλιστα την εποχή στην ελληνική Θράκη οι μουσουλμάνοι που δήλωναν «Τούρκοι» ήταν ελάχιστοι και περιορίζονταν ουσιαστικά στην πόλη της Κομοτηνής, γιατί εκεί υπήρχε διοικητικό κέντρο και είχε αναπτυχθεί το νεοτουρκικό κίνημα. Οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι που μιλούσαν οι περισσότεροι (για την ακρίβεια, όσοι βρίσκονταν στα ορεινά) πομάκικα και οι υπόλοιποι ρομανί.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το 1923 στην ελληνική Θράκη βρήκαν καταφύγιο εκατοντάδες μουσουλμάνοι τους οποίους απειλούσε με θάνατο η κεμαλική Τουρκία εξαιτίας της προσήλωσής τους στο Ισλάμ.
Ο χαρακτήρας λοιπόν της μειονότητας στη Θράκη ήταν από την πρώτη στιγμή θρησκευτικός και μάλιστα ενισχύθηκε από το κύμα των πολιτικών προσφύγων που ήρθαν εδώ εξαιτίας των διωγμών τους από τους Τούρκους εθνικιστές.
Εμείς, οι Πομάκοι της Θράκης είμαστε πιστοί φύλακες μιας μεγάλης και ένδοξης ισλαμικής παράδοσης, γεγονός που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον τουρκικό εθνικισμό ακριβώς γιατί είμαστε πιστοί μουσουλμάνοι. Ταυτοχρόνως η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας, αποδεικνύουν ότι έχουμε την δική μας ταυτότητα.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι από τους συμπολίτες μας, άλλοι από άγνοια και άλλοι από σκοπιμότητα, εξακολουθούν να ταυτίζουν το Ισλάμ με τους Τούρκους και θεωρούν εσφαλμένα ότι κάθε μουσουλμάνος είναι Τούρκος.
Είμαστε Πομάκοι. Βαθιά ριζωμένοι στη γη της Θράκης και η μοίρα μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την μοίρα αυτού του τόπου. Η ειρηνική μας συμβίωση με όλα τα σύνοικα στοιχεία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Θέλουμε να ζήσουμε στον τόπο μας, κρατώντας την πίστη, την γλώσσα και τα έθιμα των πατεράδων μας για να τα κληροδοτήσουμε εμείς με την σειρά μας στα παιδιά μας.
Είμαστε Πομάκοι – Έλληνες πολίτες. Γι’ αυτό έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε από το ελληνικό κράτος να δείξει τον έμπρακτο σεβασμό του τηρώντας το Σύνταγμα, τη Συνθήκη της Λωζάνης και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Γι’ αυτό και απαιτούμε κατ’ αρχήν από το ελληνικό κράτος:
Α. Να διασφαλίσει η ελληνική Πολιτεία και σε εμάς τους Πομάκους το αυτονόητο δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη στην δημόσια εκπαίδευση και στην ισότιμη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας γιατί παρά τις εκκλήσεις μας προς όλους τους αρμόδιους δεν λειτουργεί ούτε ένα δημόσιο ελληνικό σχολείο στα Πομακοχώρια. Χωρίς την γνώση της ελληνικής γλώσσας οι Πομάκοι καταδικάζονται στην φτώχεια, στην κοινωνική περιθωριοποίηση και στην στέρηση κάθε δυνατότητας για ένα καλύτερο μέλλον.
Β. Να αναγνωρίσει τα πομάκικα ως γλώσσα της μειονότητας ισότιμης με τα τουρκικά. Η συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει την διατήρηση της γλώσσας της μειονότητας. Πουθενά δεν αναφέρει ότι η γλώσσα αυτή είναι η τουρκική. Το ελληνικό κράτος λοιπόν έχει την υποχρέωση να αναγνωρίσει την πομάκικη γλώσσα ως γλώσσα διδασκαλίας στα μειονοτικά σχολεία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας, στην ηλικία των 5-6 ετών να καλούνται να διδάσκονται μαθήματα σε ξένη προς αυτούς γλώσσα δηλαδή στα τουρκικά.
Γ. Να τηρήσει την νομιμότητα και να προστατεύσει αποτελεσματικά τους Πομάκους που διώκονται και δέχονται επιθέσεις από το τουρκικό προξενείο και τους Τούρκους εθνικιστές. Δεν είναι δυνατόν να φοβόμαστε για την σωματική μας ακεραιότητα και το μέλλον των παιδιών μας εντός της ελληνικής επικράτειας, να αντιμετωπίζουμε προπηλακισμούς, ύβρεις και απειλές επειδή θέλουμε να μιλάμε την γλώσσα μας, να χορεύουμε τους χορούς μας, να διδάσκονται τα παιδιά μας επαρκώς την ελληνική γλώσσα ώστε να έχουν ουσιαστικές ευκαιρίες για την ισότιμη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας.
(σ.σ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ)
Δυστυχώς όμως εδώ και χρόνια η ελληνική πολιτική ηγεσία τόσο κεντρικά όσο και τοπικά έχει κλειστά τα αυτιά της στα δίκαια αιτήματά μας και κρατά επιδεικτικά κλειστά τα μάτια της στην πολιτιστική γενοκτονία και τις διώξεις που υφίστανται όλοι οι Πομάκοι, από τους αυτοπροσδιοριζόμενους Τούρκους και το τουρκικό προξενείο.
Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού δεν το έχουν μόνο όσοι θέλουν να δηλώνουν «Τούρκοι». Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια όλα τα πολιτικά κόμματα αλλά και οι τοπικοί άρχοντες έχουν αναγάγει ως προνομιακούς συνομιλητές τους, αυτούς που επιθυμούν την διατήρηση των Πομάκων στα σκοτάδια της αμάθειας, που αντιδρούν και μόνο στο άκουσμα της ύπαρξής μας, που έχουν σαν στόχο τον αφανισμό της γλώσσας μας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που υιοθετούν τις ακραίες και διχαστικές θέσεις του τουρκικού προξενείου.
Όλα τα κόμματα δεν διστάζουν να «κοσμούν» τα ψηφοδέλτιά τους, εν όψει ενός πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, με ανθρώπους που υιοθετούν στον ιδιωτικό και δημόσιο λόγο και με την εν γένει δράση τους, θέσεις και απόψεις που δεν τιμούν κανένα σύγχρονο και δημοκρατικό κόμμα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ιδού ορισμένα παραδείγματα:
1) Σε συνεδρίαση της διευρυμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Ξάνθης – Καβάλας – Δράμας οι μουσουλμάνοι νομαρχιακοί σύμβουλοι όλων των παρατάξεων του νομαρχιακού συμβουλίου Ξάνθης όπως και η υποψήφια υπερνομάρχης (ΠΑΣΟΚ) Γκιουλ Μπεγιάζ Καραχασάν, δεν δίστασαν να απαιτήσουν την απαλοιφή του όρου «Πομακοχώρια» από υπουργική απόφαση του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και την αντικατάστασή του είτε με τον όρο «Τουρκοχώρι» είτε «Ορεινός όγκος» (22-10-2008).
2) Ο Ορχάν Χατζηιμπράμ, υποψήφιος της ΝΔ στην Ξάνθη μεταξύ άλλων δήλωσε «επιθυμώ στην είσοδό μου στην Βουλή ώστε να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των Τούρκων της μειονότητας».
3) Ο Ιμάμ Αχμέτ, υποψήφιος του ΛΑΟΣ το 2007, απολύθηκε από δάσκαλος το έτος 1994 επειδή όπως αναφέρεται στην απόφαση του περιφερειακού υπηρεσιακού συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ξάνθης «ενεργώντας εν πλήρει συνειδήσει εκ προθέσεως και δόλο, συμπεριφερόμενος κατά τρόπο ασυμβίβαστο με την θέση του ως δημοσίου υπαλλήλου, ενεργώντας κατά του έθνους και υπακούοντας στις εντολές ανθελληνικών δυνάμεων σκόπευε στην αποσταθεροποίηση της περιοχής».
4) Ο Αχμέτ Χατζηοσμάν, βουλευτής Ροδόπης με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, είναι πρόεδρος του κόμματος DEB, του κόμματος που ίδρυσε ο βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ.
5) «Το Κέντρο Ερευνών της μειονότητας θα αποδείξει πως όλοι είναι τουρκογενείς και δεν υπάρχουν Πομάκοι». Αυτή είναι δήλωση του πρώην βουλευτή Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ Γκαλήπ Γκαλήπ τον Αύγουστο 2008 σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κομοτηνής.
6) Ο Τσετίν Μάντατζη, ο Χατζηοσμάν Αχμέτ και η Γκιούλ Μπεγιάζ Καραχασάν κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης των εκδοτών της τουρκόφωνης εφημερίδας «Μιλλέτ». Οι εκδότες της ως άνω εφημερίδας, αφού δημοσίευσαν όλα τα ονόματα των ιδρυτικών μελών του συλλόγου μας και μας αποκαλούσαν «προδότες του έθνους» ανέφεραν μεταξύ άλλων «Επιτρέπεται μήπως στο Ισλάμ να συνεργάζεστε με τους χριστιανούς ορθοδόξους – τους πιο στυγερούς εχθρούς στην ιστορία των ομόθρησκων αδελφών σας – να προδίδετε τους τουρκομουσουλμάνους αδερφούς σας και να πουλάνε κινήσεις εναντίον τους»; Και «Δεν έχετε αντιληφθεί την αγωνιστική δύναμη αυτού του έθνους. Αυτό το έθνος απέδειξε στο παρελθόν ότι για τον μουσουλμανισμό και τον τουρκισμό είναι έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα και κάθε στιγμή είναι έτοιμο να το αποδείξει πάλι. Αν εμπιστεύεστε πως μπορείτε να βαστάξετε τα αποτελέσματα μπορείτε να δοκιμάσετε».
Όλοι αυτοί, δεν λειτουργούν ούτε ως υποψήφιοι ούτε ως βουλευτές του ελληνικού λαού, τμήμα του οποίου αποτελούν όλοι οι μουσουλμάνοι ανεξάρτητα αν είναι Πομάκοι, Ρομά ή Τουρκογενείς, αλλά ως εκπρόσωποι του τουρκικού προξενείου. Κάνουν ότι μπορούν ώστε να μας τρομοκρατήσουν, εμάς τους Πομάκους και αυτούς που συμπαραστέκονται στα δικαία αιτήματά μας. Προσπαθούν να αποκρύψουν την αλήθεια για τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Αναρωτιόμαστε ως που μπορεί να φτάσει η εθελοδουλία, η εθελοτυφλία και ο αυτοεξευτελισμός των τοπικών και κεντρικών κομματικών στελεχών που όχι μόνο δεν αντιδρούν στις διχαστικές και ακραίες αυτές θέσεις, αλλά αποδέχονται τους εκφραστές αυτών των θέσεων, ως μοναδικούς συνομιλητές.
Αυτές οι πρακτικές και απόψεις που αποσκοπούν στην δημιουργία εντάσεων μεταξύ των σύνοικων στοιχείων της Θράκης, που υιοθετούν ιδεολογίες και πρακτικές που αποβλέπουν στην περιθωριοποίηση και εξόντωση των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της μειονότητας της Θράκης και που υποκρύπτουν ρατσιστικές θέσεις και αβυσσαλέα μισαλλοδοξία πρέπει να καταδικασθούν άμεσα και έμπρακτα από όλους.
Η ειρηνική συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών δεν πρόκειται να επιτευχθεί με την πολιτισμική εξόντωση των Πομάκων και των Ρομά που επιχειρεί η Τουρκία εντός του ελληνικού κράτους.
Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία ενώ κάνει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε για να υπερασπιστεί και να αναδείξει τους Τούρκους της Θράκης την στιγμή που συστηματικά αδιαφορεί και δεν προστατεύει τα δικαιώματα των Πομάκων και των Ρομά, είμαστε υποχρεωμένοι αν σύντομα δεν αλλάξει αυτή η πολιτική, να καταφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την υπεράσπιση του δικαιώματός μας να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας αποκτώντας ταυτοχρόνως την δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής στην διοίκηση και στην ευημερία του τόπου μας.
Δική μας ευχή και θέληση είναι όλα αυτά τα ζωτικά προβλήματα να λυθούν με πρωτοβουλία και ευθύνη του ελληνικού κράτους του οποίου υπήρξαμε πάντα έντιμοι και νομοταγείς πολίτες.
Με ιδιαίτερη τιμή
Ο πρόεδρος Ταχήρ Κόντε
Η γραμματέας Αλιέ Εφέντη
το tabula rasa φτάνει μόνο μέχρι τη Καβάλα;
Προς
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια
Τον πρωθυπουργό της Ελλάδος Κωνσταντίνο Καραμανλή
Τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Δημήτριο Σιούφα
Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεώργιο Παπανδρέου
Την γενική γραμματέα του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα
Τον πρόεδρο της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Αλέκο Αλαβάνο
Τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γεώργιο Καρατζαφέρη
Αξιότιμους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου
Ο σύλλογός μας «Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ν. Ξάνθης», ιδρύθηκε το έτος 2007 με σκοπό την διάσωση και διάδοση της γλώσσας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Δυστυχώς αμέσως μετά την δημοσίευση του καταστατικού, τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου γίναμε αποδέκτες απειλών, ύβρεων και συκοφαντιών επειδή τολμήσαμε να πούμε δημόσια πως είμαστε Πομάκοι.
Στις 26.01.2009 ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μάνταζη ως πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, απέστειλε συλλυπητήρια επιστολή με αφορμή τον θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν, πρώην πρόξενου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, στην οποία μεταξύ άλλων ο ως άνω βουλευτής αναφέρει ότι ο θανών «Βρισκόταν κοντά στην τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης στη μαύρη και πιο δύσκολη μέρα, την 29η Ιανουαρίου 1990, με τους βανδαλισμούς και τις αγριότητες που δεχτήκαμε από τους Έλληνες συμπατριώτες μας με την προτροπή και των διοικούντων μας». Σε άλλο σημείο των «συλλυπητηρίων» του αναφέρει: «Η τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου τουρκικού έθνους» βίωσε μεγάλη θλίψη με τον ξαφνικό θάνατο του Γκιουντούς Ακτάν.
Με αφορμή λοιπό αυτή την δήθεν «συλλυπητήρια επιστολή» η οποία όμως είναι εντελώς προφανές ότι έχει άλλες στοχεύσεις, θέλουμε να δηλώσουμε με τον πλέον επίσημο τρόπο πως αρνούμαστε και αντιδρούμε στην ισοπεδωτική προπαγάνδα όλων όσων προσπαθούν να ετεροπροσδιορίσουν αυθαίρετα και για τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, εμάς τους Πομάκους αλλά και το σύνολο των μουσουλμάνων της Θράκης ως «Τούρκους» και να καθιερώσουν την ψευδή εικόνα της μιας, ενιαίας και μάλιστα τουρκικής μειονότητας.
Σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και την Συνθήκη Ανταλλαγής των πληθυσμών, οι πληθυσμοί της Δυτικής Θράκης που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή χαρακτηρίστηκαν «μουσουλμάνοι». Αντίθετα, οι πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης που εξαιρέθηκαν, χαρακτηρίστηκαν «Έλληνες ορθόδοξοι». Η διαφορά είναι σαφής καθώς στην πρώτη περίπτωση το κριτήριο είναι θρησκευτικό, ενώ στην δεύτερη εθνικό. Η ορολογία αυτή χρησιμοποιήθηκε κατόπιν επιμονής της Τουρκίας και έγινε αποδεκτή από την Ελλάδα ακριβώς γιατί στην ελληνική Θράκη οι πληθυσμοί που εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή είχαν ως μόνο κοινό στοιχείο την θρησκεία. Ούτε τη γλώσσα, ούτε την εθνική συνείδηση.
Εκείνη μάλιστα την εποχή στην ελληνική Θράκη οι μουσουλμάνοι που δήλωναν «Τούρκοι» ήταν ελάχιστοι και περιορίζονταν ουσιαστικά στην πόλη της Κομοτηνής, γιατί εκεί υπήρχε διοικητικό κέντρο και είχε αναπτυχθεί το νεοτουρκικό κίνημα. Οι υπόλοιποι ήταν μουσουλμάνοι που μιλούσαν οι περισσότεροι (για την ακρίβεια, όσοι βρίσκονταν στα ορεινά) πομάκικα και οι υπόλοιποι ρομανί.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το 1923 στην ελληνική Θράκη βρήκαν καταφύγιο εκατοντάδες μουσουλμάνοι τους οποίους απειλούσε με θάνατο η κεμαλική Τουρκία εξαιτίας της προσήλωσής τους στο Ισλάμ.
Ο χαρακτήρας λοιπόν της μειονότητας στη Θράκη ήταν από την πρώτη στιγμή θρησκευτικός και μάλιστα ενισχύθηκε από το κύμα των πολιτικών προσφύγων που ήρθαν εδώ εξαιτίας των διωγμών τους από τους Τούρκους εθνικιστές.
Εμείς, οι Πομάκοι της Θράκης είμαστε πιστοί φύλακες μιας μεγάλης και ένδοξης ισλαμικής παράδοσης, γεγονός που μας φέρνει αντιμέτωπους με τον τουρκικό εθνικισμό ακριβώς γιατί είμαστε πιστοί μουσουλμάνοι. Ταυτοχρόνως η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας, αποδεικνύουν ότι έχουμε την δική μας ταυτότητα.
Δυστυχώς ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι από τους συμπολίτες μας, άλλοι από άγνοια και άλλοι από σκοπιμότητα, εξακολουθούν να ταυτίζουν το Ισλάμ με τους Τούρκους και θεωρούν εσφαλμένα ότι κάθε μουσουλμάνος είναι Τούρκος.
Είμαστε Πομάκοι. Βαθιά ριζωμένοι στη γη της Θράκης και η μοίρα μας άρρηκτα συνδεδεμένη με την μοίρα αυτού του τόπου. Η ειρηνική μας συμβίωση με όλα τα σύνοικα στοιχεία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Θέλουμε να ζήσουμε στον τόπο μας, κρατώντας την πίστη, την γλώσσα και τα έθιμα των πατεράδων μας για να τα κληροδοτήσουμε εμείς με την σειρά μας στα παιδιά μας.
Είμαστε Πομάκοι – Έλληνες πολίτες. Γι’ αυτό έχουμε το δικαίωμα να απαιτήσουμε από το ελληνικό κράτος να δείξει τον έμπρακτο σεβασμό του τηρώντας το Σύνταγμα, τη Συνθήκη της Λωζάνης και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Γι’ αυτό και απαιτούμε κατ’ αρχήν από το ελληνικό κράτος:
Α. Να διασφαλίσει η ελληνική Πολιτεία και σε εμάς τους Πομάκους το αυτονόητο δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη στην δημόσια εκπαίδευση και στην ισότιμη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας γιατί παρά τις εκκλήσεις μας προς όλους τους αρμόδιους δεν λειτουργεί ούτε ένα δημόσιο ελληνικό σχολείο στα Πομακοχώρια. Χωρίς την γνώση της ελληνικής γλώσσας οι Πομάκοι καταδικάζονται στην φτώχεια, στην κοινωνική περιθωριοποίηση και στην στέρηση κάθε δυνατότητας για ένα καλύτερο μέλλον.
Β. Να αναγνωρίσει τα πομάκικα ως γλώσσα της μειονότητας ισότιμης με τα τουρκικά. Η συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει την διατήρηση της γλώσσας της μειονότητας. Πουθενά δεν αναφέρει ότι η γλώσσα αυτή είναι η τουρκική. Το ελληνικό κράτος λοιπόν έχει την υποχρέωση να αναγνωρίσει την πομάκικη γλώσσα ως γλώσσα διδασκαλίας στα μειονοτικά σχολεία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων. Δεν είναι δυνατόν τα παιδιά μας, στην ηλικία των 5-6 ετών να καλούνται να διδάσκονται μαθήματα σε ξένη προς αυτούς γλώσσα δηλαδή στα τουρκικά.
Γ. Να τηρήσει την νομιμότητα και να προστατεύσει αποτελεσματικά τους Πομάκους που διώκονται και δέχονται επιθέσεις από το τουρκικό προξενείο και τους Τούρκους εθνικιστές. Δεν είναι δυνατόν να φοβόμαστε για την σωματική μας ακεραιότητα και το μέλλον των παιδιών μας εντός της ελληνικής επικράτειας, να αντιμετωπίζουμε προπηλακισμούς, ύβρεις και απειλές επειδή θέλουμε να μιλάμε την γλώσσα μας, να χορεύουμε τους χορούς μας, να διδάσκονται τα παιδιά μας επαρκώς την ελληνική γλώσσα ώστε να έχουν ουσιαστικές ευκαιρίες για την ισότιμη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας.
(σ.σ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ)
Δυστυχώς όμως εδώ και χρόνια η ελληνική πολιτική ηγεσία τόσο κεντρικά όσο και τοπικά έχει κλειστά τα αυτιά της στα δίκαια αιτήματά μας και κρατά επιδεικτικά κλειστά τα μάτια της στην πολιτιστική γενοκτονία και τις διώξεις που υφίστανται όλοι οι Πομάκοι, από τους αυτοπροσδιοριζόμενους Τούρκους και το τουρκικό προξενείο.
Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού δεν το έχουν μόνο όσοι θέλουν να δηλώνουν «Τούρκοι». Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια όλα τα πολιτικά κόμματα αλλά και οι τοπικοί άρχοντες έχουν αναγάγει ως προνομιακούς συνομιλητές τους, αυτούς που επιθυμούν την διατήρηση των Πομάκων στα σκοτάδια της αμάθειας, που αντιδρούν και μόνο στο άκουσμα της ύπαρξής μας, που έχουν σαν στόχο τον αφανισμό της γλώσσας μας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που υιοθετούν τις ακραίες και διχαστικές θέσεις του τουρκικού προξενείου.
Όλα τα κόμματα δεν διστάζουν να «κοσμούν» τα ψηφοδέλτιά τους, εν όψει ενός πρόσκαιρου κομματικού οφέλους, με ανθρώπους που υιοθετούν στον ιδιωτικό και δημόσιο λόγο και με την εν γένει δράση τους, θέσεις και απόψεις που δεν τιμούν κανένα σύγχρονο και δημοκρατικό κόμμα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ιδού ορισμένα παραδείγματα:
1) Σε συνεδρίαση της διευρυμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Ξάνθης – Καβάλας – Δράμας οι μουσουλμάνοι νομαρχιακοί σύμβουλοι όλων των παρατάξεων του νομαρχιακού συμβουλίου Ξάνθης όπως και η υποψήφια υπερνομάρχης (ΠΑΣΟΚ) Γκιουλ Μπεγιάζ Καραχασάν, δεν δίστασαν να απαιτήσουν την απαλοιφή του όρου «Πομακοχώρια» από υπουργική απόφαση του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και την αντικατάστασή του είτε με τον όρο «Τουρκοχώρι» είτε «Ορεινός όγκος» (22-10-2008).
2) Ο Ορχάν Χατζηιμπράμ, υποψήφιος της ΝΔ στην Ξάνθη μεταξύ άλλων δήλωσε «επιθυμώ στην είσοδό μου στην Βουλή ώστε να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των Τούρκων της μειονότητας».
3) Ο Ιμάμ Αχμέτ, υποψήφιος του ΛΑΟΣ το 2007, απολύθηκε από δάσκαλος το έτος 1994 επειδή όπως αναφέρεται στην απόφαση του περιφερειακού υπηρεσιακού συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ξάνθης «ενεργώντας εν πλήρει συνειδήσει εκ προθέσεως και δόλο, συμπεριφερόμενος κατά τρόπο ασυμβίβαστο με την θέση του ως δημοσίου υπαλλήλου, ενεργώντας κατά του έθνους και υπακούοντας στις εντολές ανθελληνικών δυνάμεων σκόπευε στην αποσταθεροποίηση της περιοχής».
4) Ο Αχμέτ Χατζηοσμάν, βουλευτής Ροδόπης με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, είναι πρόεδρος του κόμματος DEB, του κόμματος που ίδρυσε ο βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ.
5) «Το Κέντρο Ερευνών της μειονότητας θα αποδείξει πως όλοι είναι τουρκογενείς και δεν υπάρχουν Πομάκοι». Αυτή είναι δήλωση του πρώην βουλευτή Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ Γκαλήπ Γκαλήπ τον Αύγουστο 2008 σε ραδιοφωνικό σταθμό της Κομοτηνής.
6) Ο Τσετίν Μάντατζη, ο Χατζηοσμάν Αχμέτ και η Γκιούλ Μπεγιάζ Καραχασάν κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης των εκδοτών της τουρκόφωνης εφημερίδας «Μιλλέτ». Οι εκδότες της ως άνω εφημερίδας, αφού δημοσίευσαν όλα τα ονόματα των ιδρυτικών μελών του συλλόγου μας και μας αποκαλούσαν «προδότες του έθνους» ανέφεραν μεταξύ άλλων «Επιτρέπεται μήπως στο Ισλάμ να συνεργάζεστε με τους χριστιανούς ορθοδόξους – τους πιο στυγερούς εχθρούς στην ιστορία των ομόθρησκων αδελφών σας – να προδίδετε τους τουρκομουσουλμάνους αδερφούς σας και να πουλάνε κινήσεις εναντίον τους»; Και «Δεν έχετε αντιληφθεί την αγωνιστική δύναμη αυτού του έθνους. Αυτό το έθνος απέδειξε στο παρελθόν ότι για τον μουσουλμανισμό και τον τουρκισμό είναι έτοιμο να θυσιάσει τα πάντα και κάθε στιγμή είναι έτοιμο να το αποδείξει πάλι. Αν εμπιστεύεστε πως μπορείτε να βαστάξετε τα αποτελέσματα μπορείτε να δοκιμάσετε».
Όλοι αυτοί, δεν λειτουργούν ούτε ως υποψήφιοι ούτε ως βουλευτές του ελληνικού λαού, τμήμα του οποίου αποτελούν όλοι οι μουσουλμάνοι ανεξάρτητα αν είναι Πομάκοι, Ρομά ή Τουρκογενείς, αλλά ως εκπρόσωποι του τουρκικού προξενείου. Κάνουν ότι μπορούν ώστε να μας τρομοκρατήσουν, εμάς τους Πομάκους και αυτούς που συμπαραστέκονται στα δικαία αιτήματά μας. Προσπαθούν να αποκρύψουν την αλήθεια για τους μουσουλμάνους της Θράκης.
Αναρωτιόμαστε ως που μπορεί να φτάσει η εθελοδουλία, η εθελοτυφλία και ο αυτοεξευτελισμός των τοπικών και κεντρικών κομματικών στελεχών που όχι μόνο δεν αντιδρούν στις διχαστικές και ακραίες αυτές θέσεις, αλλά αποδέχονται τους εκφραστές αυτών των θέσεων, ως μοναδικούς συνομιλητές.
Αυτές οι πρακτικές και απόψεις που αποσκοπούν στην δημιουργία εντάσεων μεταξύ των σύνοικων στοιχείων της Θράκης, που υιοθετούν ιδεολογίες και πρακτικές που αποβλέπουν στην περιθωριοποίηση και εξόντωση των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων της μειονότητας της Θράκης και που υποκρύπτουν ρατσιστικές θέσεις και αβυσσαλέα μισαλλοδοξία πρέπει να καταδικασθούν άμεσα και έμπρακτα από όλους.
Η ειρηνική συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών δεν πρόκειται να επιτευχθεί με την πολιτισμική εξόντωση των Πομάκων και των Ρομά που επιχειρεί η Τουρκία εντός του ελληνικού κράτους.
Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία ενώ κάνει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε για να υπερασπιστεί και να αναδείξει τους Τούρκους της Θράκης την στιγμή που συστηματικά αδιαφορεί και δεν προστατεύει τα δικαιώματα των Πομάκων και των Ρομά, είμαστε υποχρεωμένοι αν σύντομα δεν αλλάξει αυτή η πολιτική, να καταφύγουμε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την υπεράσπιση του δικαιώματός μας να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας αποκτώντας ταυτοχρόνως την δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής στην διοίκηση και στην ευημερία του τόπου μας.
Δική μας ευχή και θέληση είναι όλα αυτά τα ζωτικά προβλήματα να λυθούν με πρωτοβουλία και ευθύνη του ελληνικού κράτους του οποίου υπήρξαμε πάντα έντιμοι και νομοταγείς πολίτες.
Με ιδιαίτερη τιμή
Ο πρόεδρος Ταχήρ Κόντε
Η γραμματέας Αλιέ Εφέντη
Στιγμιότυπο από συνάντηση Τούρκων και Αμερικανών ειδικών σε θέματα Μέσης Ανατολής και Κεντρικής Ασίας στην Άγκυρα στις 12/1/2009,... μία εβδομάδα πριν αναλάβει καθήκοντα ο Barack Obama. Έπεται η άφιξη του στην Τουρκία προσεχώς μετά την επίσκεψη Clinton.
Στο Υπουργείο Εξωτερικών παρακολουθούν σαστισμένοι και μουδιασμένοι τις επισκέψεις Clinton και Obama στην Τουρκία. Άραγε θα περάσει και από τα μέρη μας ο αφρο-Αμερικανός Πρόεδρος; Γιατί τόση αχαριστία αφού ο ελληνικός λαός αγοράζει τα προϊόντα της Lockheed Martin? Γιατί προτιμά το μουστάκι του Ερντογάν από το φωτεινό χαμόγελο της κ. Υπ.Εξ;
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι η εκτέλεση ενός προϋπολογισμού (κάποιου Υπουργείου) όπου ο πολιτικός του προϊστάμενος «μοιράζει χαμόγελα» και υπογράφει εντάλματα πληρωμών για διοικητικές δαπάνες. Στην εξωτερική πολιτική πρέπει να είσαι εν ολίγοις «μανούλα» και να δουλεύεις ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα.
Η Τουρκία (του Ερντογάν) παραδίδει στους γείτονες της (άρα και σε εμάς) μαθήματα σύγχρονης διπλωματικής στρατηγικής. Πίσω από τον εκάστοτε Υπουργό του ΑΚΡ υπάρχει μία «μανούλα» που στην προκειμένη περίπτωση λέγεται καθηγητής Devetoglu.
O κύριος καθηγητής γνωρίζει ότι η μεγάλη του χώρα (δηλαδή η Τουρκία) διψάει για ενέργεια, εξαγωγές, νέο-οθωμανικό γόητρο και στρατιωτική δύναμη. Θέλει να καταστήσει τη χώρα του ισότιμο εταίρο στο πολύ-πολικό διεθνές σύστημα ηγετικών χωρών.
Προκειμένου να πετύχει όλα αυτά «κινητοποιεί και αξιοποιεί» ό,τι όπλα έχει στη φαρέτρα του. Πουλάει «Ισλάμ» και «Παλαιστίνη» στη μεγάλη αραβική αγορά. Πουλάει transit υπηρεσίες ενεργειακής ασφάλειας στους Ευρωπαίους.
Κάνει το «μεσάζοντα» ανάμεσα σε Ισραήλ και Άραβες, Ιρανούς και ΗΠΑ, Χαμάς και Αίγυπτο, Αρμένιους και Αζέριους, Γεωργιανούς και Ρώσους.
Σε περίπτωση που η Ελλάς διακόψει τις διπλωματικές επαφές με τα Σκόπια, η Τουρκία θα αναλάβει να μας φέρει σε επαφή διοργανώνοντας Σύνοδο στη Πόλη ή την Αδριανούπολη…(sic).
Τι έχει πετύχει μέχρι σήμερα ο κύριος καθηγητής;
Έχει εγγυηθεί την ενεργειακή ασφάλεια (δηλαδή ποικιλία προμηθευτών) της χώρας του ενώ ετοιμάζει τα κρατικά ταμεία για την είσπραξη των τελών transit για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που θα κατευθύνεται στην Ευρώπη, στο Ισραήλ και την Ινδία. Παράλληλα έχει 5πλασιάσει τις εξαγωγές της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή τόσο σε βιοτεχνικά και ηλεκτρικά προϊόντα όσο και στην ανάληψη κατασκευαστικών έργων. Ακόμα και στο Σουδάν του καταζητούμενου (για τη γενοκτονία του Νταρφουρ) Προέδρου Oman Bashir, ο γαμπρός του Ερντογάν χτίζει τον πύργο τηλεπικοινωνιών της χώρας. Με άλλα λόγια η μεσαία τάξη που στηρίζει Ερντογάν χρωστάει τον ετήσιο τζίρο της στη “μανούλα” που λέγεται Devetoglu…
O κύριος καθηγητής όμως γνωρίζει ότι ενώ «πουλάει» υπηρεσίες με υλικά ανταλλάγματα (ενέργεια και εξαγωγές) κάποιοι «φανατικοί Αρμένιοι» από τη Καλιφόρνια των ΗΠΑ αλλά και οι σκληροπυρηνικοί του PKK που την έχουν «αράξει» στο όρος Kandil του Βόρειου Ιράκ θέλουν να του διαλύσουν το μαγαζί που λέγεται «Νέο-οθωμανική Τουρκία του 21ου αιώνα».
Εκεί λοιπόν θα δώσει τα «ρέστα του».
Όσον αφορά τους Αρμένιους θεωρεί ότι άλλο πράγμα η Διασπορά και το Λόμπυ στις ΗΠΑ και άλλο οι φουκαριάρηδες που πεινούν στο Ερεβάν. Ανοίγει λοιπόν τα σύνορα με την Αρμενία, γεμίζει τα σουπερ-μαρκετς τους με τουρκικά προϊόντα και «δένει οικονομικά» τους φτωχούς πλην περήφανους Αρμένιους. Του απομένει το Λόμπυ στις ΗΠΑ. Εκεί «πουλάει» τη βάση του Ιντσιρλίκ στους Αμερικάνους για να την «κάνουν» από το Ιράκ αλλά πουλάει και μεσολάβηση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Το αν τσιμπήσει ο «μαύρος» στη Ουάσινγκτον θα το μάθουμε σε 1 μήνα.
Όσον αφορά τους Κούρδους θεωρεί ότι η λαϊκή βάση έχει κουραστεί από την ένοπλη πάλη και μοιράζει «πλυντήρια, κουζίνες και ψυγεία» στους φτωχούς του Βαν, του Σιρνάκ και του Ντιγιαρμπακίρ. Παράλληλα παίζει το «αιώνιο χαρτί» του Ισλάμ και εκπέμπει τηλεοπτικά κανάλια στα Κουρδικά. Το δίκτυο Gulen δουλεύει «πόρτα-πόρτα» και μοιράζει κάρβουνο για το χειμώνα και σισήτια.
Όσον αφορά το PKK, “δένει» οικονομικά το καθεστώς Barzani με μαζικές επενδύσεις Τούρκων επιχειρηματιών στο Erbil και το Κιρκούκ ενώ το δίκτυο Gulen ανοίγει σχολεία και πανεπιστήμια για να εκπαιδεύσει τη νέα Κουρδική ελίτ του 21 ου αιώνα. Προσφέρει το τουρκικό έδαφος στο Barzani για να εξάγει το πετρέλαιο του προς τη Δύση σε αντάλλαγμα με την επιχειρησιακή εξουδετέρωση του PKK. Ο Barzani είναι ρεαλιστής και ξέρει ότι αργά ή γρήγορα οι Αμερικάνοι θα φύγουν από το Ιράκ και εκ των πραγμάτων η Τουρκία θα αποτελέσει το νέο στρατηγικό του βάθος έναντι των Ιρακινών αράβων στη σύγκρουση για τα πετρέλαια του Κιρκούκ. Άρα όλοι ποντάρουν ότι θα «πουλήσει» το PKK για να σώσει τη φαμίλια του.
Τη ίδια στιγμή τα Τουρκικά Κέντρα Στρατηγικών Ερευνών έχουν μόνιμη γραμμή επικοινωνίας και ενημέρωσης με τους Αμερικάνούς συναδέλφους τους στην Ουάσιγκτον (βλέπε φώτο). Οι Τούρκοι δε θεωρούν το Ισραήλ ως δεδομένη δύναμη ανάσχεσης του Αρμενικού Λόμπυ (το αντίστοιχο Ελληνικό Λόμπυ είναι ανύπαρκτο) και για αυτό θέλουν να χτίσουν μία «άμεση σχέση» συνεργασίας με τους συμβούλους του Προέδρου Ομπάμα.
Στην Αθήνα δε ετοιμαζόμαστε για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου….
Στις αρχές κάθε χρόνου δημοσιεύονται οι εκθέσεις Διεθνών και Μη Κυβερνητικών Οργανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Από το 1990 και μετά (βλέπε πτώση Ανατολικού Συνασπισμού - ΕΣΣΔ)όλες οι εκθέσεις είτε Δια-κρατικές (ΟΗΕ, Συμβούλιο Ευρώπης, ΟΑΣΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση, State Department) είτε Κοινωνίας πολιτών (Διεθνής Αμνηστία, Human Rights Watch, Παρατηρητήριο Ελσίνκι κλπ) περιλαμβάνουν σταδιακά στοιχεία, αναφορές, καταγγελίες, περιγραφές για παράβαση ατομικών δικαιωμάτων "μειονοτικού ενδιαφέροντος" είτε παράβαση μειονοτικών δικαιωμάτων σε συλλογικό επίπεδο.
Είναι αλήθεια ότι οι "πηγές" των συντακτών των εν λόγω εκθέσεων είναι grosso modo οι ίδιες. Άλλωστε πολλές εκθέσεις επαναλαμβάνονται σχεδόν "χωρίς ανανέωση" κάθε χρόνο. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δε μειώνει το κύρος και τη σοβαρότητα των εν λόγω αναφορών και στοιχείων. Αντιθέτως η επανάλυψη τους "παγιώνει" τη πεποίθηση ότι όσα είχαν καταγραφεί από το 1990 και μετά ισχύουν και η κατάσταση επιδεινώνεται.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο καλύτερος μηχανισμός εμπέδωσης της άποψης ότι η Ελλάς καταπιέζει τις "μειονότητες" είναι οι καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ εις βάρος της χώρας μας. Αυτό συμβαίνει διότι το ΕΔΑΔ (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) χαίρει οικουμενικής αποδοχής και εκτίμησης για την ανεξαρτησία και αμεροληψία κατά τη λήψη των αποφάσεων του. Τόσο η καταδικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ (εις βάρος της Ελλάδας) για το "Σπίτι Μακεδονικού Πολιτισμού" όσο και για τη "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" αλλά και τη "Ένωση Τούρκων Γυναικών Ροδόπης" δικαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάς τους καταπιέζει. Για τη Διεθνή κοινότητα οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ υπερ-αρκούν για να "βάλει την Ελλάδα στο μικροσκόπιο" των ετησίων εκθέσεων της.
Τα κοινοβουλευτικά κόμματα αλλά και η εκάστοτε κυβέρνηση δέχονται σχεδόν αμήχανα και μοιρολατρικά τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών. Η αντίδραση τους κυμαίνεται από τη θέση του ΛΑΟΣ "περί επέμβασης των ξένων στα εσωτερικά μας (βλέπε Γεωργιάδης Άδωνις) μέχρι τη θέση της κυβέρνησης της ΝΔ "Οι επιδόσεις μας δεν εξαρτώνται από τα εύσημα ή τις επικρίσεις άλλων" (βλέπε Ντόρα Μπακογιάννη). Σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο αντίδρασης κυμαίνονται και τα άλλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ).
Ουδείς εξ αυτών θέλει να λάβει μία "καθαρή και σαφή" θέση που θα προσδιορίζει την κρατική πολιτική έναντι όσων προσδιορίζονται ως "μειονοτικοί". Ο λόγος είναι πασιφανές: το εκλογικό κόστος. Το αποτέλεσμα όμως εκθέτει χρόνο με το χρόνο τη χώρα μας και προκαλεί ειρωνικά σχόλια και αιχμές στα διεθνή φόρα όταν η Ελλάδα κατηγορεί τους γείτονες της για τη "μειονοτική" τoυς πολιτική.
Αν θέλουμε να καταλήξουμε Τουρκία, δηλαδή πρωταθλητής καταδικαστικών αποφάσεων στο ΕΔΑΔ και σταθερά "μαύρο πρόβατο" διεθνών ανθρωπιστικών οργανισμών είναι πολύ εύκολο να γίνει: Συνεχίζουμε να "κάνουμε το κινέζο...". Τι θα συμβεί όμως; Οι εξτρεμιστικές ομάδες που δραστηριοποιούνται εντός των "μειονοτικών κύκλων" και παραμένουν προς το παρόν μειοψηφία θα κερδίζουν πόντους-υποστηρικτές μέρα με τη μέρα. Η Τουρκία είναι το καλύτερο παράδειγμα επ'αυτού καθώς πλήρωσε το τίμημα της "κεμαλικής" της πολιτικής με 40000 νεκρούς από το 1984 και ύστερα. Σήμερα εκπέμπει το πρώτο τουρκικό κρατικό κανάλι στα κουρδικά!!!
Άραγε θα υπήρχε το PKK αν είχε γίνει το απαραίτητο "δημοκρατικό άνοιγμα" κατά τη διάρκεια των δεκαετιών '60-'70;
Το επιχείρημα ότι πίσω από τους "μειονοτικούς" κρύβονται κράτη όπως τα Σκόπια και η Τουρκία δεν ισχύει καθώς στη διεθνή σκηνή υπάρχουν "μειονοτικά κινήματα" χωρίς αδελφό γειτονικό κράτος - προστάτη (Κούρδοι, Βάσκοι, Ταμούλ, Θιβετιανοί κλπ). Επομένως ο λόγος ύπαρξης μειονοτικών κινημάτων είναι καθαρά η ύπαρξη γλωσσικής - πολιτιστικής ιδιαιτερότητας. Η συντριπτική πλειοψηφία των "μειονοτικών" δεν επιθυμεί αποσχίσεις, ένοπλη δράση και αντάρτικο. Θέλει μόνο σεβασμό και αναγνώριση της ιδιαιτερότητας της.
Η σημερινή γενιά έχει τεράστιες ευθύνες έναντι των επερχόμενων όχι μόνο για τη διαχείριση του περιβάλλοντος αλλά και των "μειονοτικών ρευμάτων" προκειμένου ο θρήνος και η τραγωδία που ζουν η Ισπανία, η Τουρκία, η Σερβία, η Ρωσία, η Σρι-Λάνκα
να μη περάσει τα σύνορα μας.
Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να ομφαλοσκοπούμε και να κυνηγούμε "Σέχτες" και απαγωγείς...
Είναι αλήθεια ότι οι "πηγές" των συντακτών των εν λόγω εκθέσεων είναι grosso modo οι ίδιες. Άλλωστε πολλές εκθέσεις επαναλαμβάνονται σχεδόν "χωρίς ανανέωση" κάθε χρόνο. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δε μειώνει το κύρος και τη σοβαρότητα των εν λόγω αναφορών και στοιχείων. Αντιθέτως η επανάλυψη τους "παγιώνει" τη πεποίθηση ότι όσα είχαν καταγραφεί από το 1990 και μετά ισχύουν και η κατάσταση επιδεινώνεται.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο καλύτερος μηχανισμός εμπέδωσης της άποψης ότι η Ελλάς καταπιέζει τις "μειονότητες" είναι οι καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ εις βάρος της χώρας μας. Αυτό συμβαίνει διότι το ΕΔΑΔ (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) χαίρει οικουμενικής αποδοχής και εκτίμησης για την ανεξαρτησία και αμεροληψία κατά τη λήψη των αποφάσεων του. Τόσο η καταδικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ (εις βάρος της Ελλάδας) για το "Σπίτι Μακεδονικού Πολιτισμού" όσο και για τη "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" αλλά και τη "Ένωση Τούρκων Γυναικών Ροδόπης" δικαιώνουν όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάς τους καταπιέζει. Για τη Διεθνή κοινότητα οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ υπερ-αρκούν για να "βάλει την Ελλάδα στο μικροσκόπιο" των ετησίων εκθέσεων της.
Τα κοινοβουλευτικά κόμματα αλλά και η εκάστοτε κυβέρνηση δέχονται σχεδόν αμήχανα και μοιρολατρικά τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών. Η αντίδραση τους κυμαίνεται από τη θέση του ΛΑΟΣ "περί επέμβασης των ξένων στα εσωτερικά μας (βλέπε Γεωργιάδης Άδωνις) μέχρι τη θέση της κυβέρνησης της ΝΔ "Οι επιδόσεις μας δεν εξαρτώνται από τα εύσημα ή τις επικρίσεις άλλων" (βλέπε Ντόρα Μπακογιάννη). Σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο αντίδρασης κυμαίνονται και τα άλλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ).
Ουδείς εξ αυτών θέλει να λάβει μία "καθαρή και σαφή" θέση που θα προσδιορίζει την κρατική πολιτική έναντι όσων προσδιορίζονται ως "μειονοτικοί". Ο λόγος είναι πασιφανές: το εκλογικό κόστος. Το αποτέλεσμα όμως εκθέτει χρόνο με το χρόνο τη χώρα μας και προκαλεί ειρωνικά σχόλια και αιχμές στα διεθνή φόρα όταν η Ελλάδα κατηγορεί τους γείτονες της για τη "μειονοτική" τoυς πολιτική.
Αν θέλουμε να καταλήξουμε Τουρκία, δηλαδή πρωταθλητής καταδικαστικών αποφάσεων στο ΕΔΑΔ και σταθερά "μαύρο πρόβατο" διεθνών ανθρωπιστικών οργανισμών είναι πολύ εύκολο να γίνει: Συνεχίζουμε να "κάνουμε το κινέζο...". Τι θα συμβεί όμως; Οι εξτρεμιστικές ομάδες που δραστηριοποιούνται εντός των "μειονοτικών κύκλων" και παραμένουν προς το παρόν μειοψηφία θα κερδίζουν πόντους-υποστηρικτές μέρα με τη μέρα. Η Τουρκία είναι το καλύτερο παράδειγμα επ'αυτού καθώς πλήρωσε το τίμημα της "κεμαλικής" της πολιτικής με 40000 νεκρούς από το 1984 και ύστερα. Σήμερα εκπέμπει το πρώτο τουρκικό κρατικό κανάλι στα κουρδικά!!!
Άραγε θα υπήρχε το PKK αν είχε γίνει το απαραίτητο "δημοκρατικό άνοιγμα" κατά τη διάρκεια των δεκαετιών '60-'70;
Το επιχείρημα ότι πίσω από τους "μειονοτικούς" κρύβονται κράτη όπως τα Σκόπια και η Τουρκία δεν ισχύει καθώς στη διεθνή σκηνή υπάρχουν "μειονοτικά κινήματα" χωρίς αδελφό γειτονικό κράτος - προστάτη (Κούρδοι, Βάσκοι, Ταμούλ, Θιβετιανοί κλπ). Επομένως ο λόγος ύπαρξης μειονοτικών κινημάτων είναι καθαρά η ύπαρξη γλωσσικής - πολιτιστικής ιδιαιτερότητας. Η συντριπτική πλειοψηφία των "μειονοτικών" δεν επιθυμεί αποσχίσεις, ένοπλη δράση και αντάρτικο. Θέλει μόνο σεβασμό και αναγνώριση της ιδιαιτερότητας της.
Η σημερινή γενιά έχει τεράστιες ευθύνες έναντι των επερχόμενων όχι μόνο για τη διαχείριση του περιβάλλοντος αλλά και των "μειονοτικών ρευμάτων" προκειμένου ο θρήνος και η τραγωδία που ζουν η Ισπανία, η Τουρκία, η Σερβία, η Ρωσία, η Σρι-Λάνκα
να μη περάσει τα σύνορα μας.
Μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να ομφαλοσκοπούμε και να κυνηγούμε "Σέχτες" και απαγωγείς...
Η έκθεση του επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Τόμας Χάμαμπεργκ έρχεται να ενισχύσει τη θέση που διατύπωσα στο προηγούμενο άρθρο μου περί "Ελληνικής υποκρισίας" στη Δυτική Θράκη. Θα ήθελα να τονίσω ότι οι εκθέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι επικριτικές και για τη Τουρκία όσον αφορά την αναγνώριση και "διαχείριση" των μειονοτήτων. Φυσικά, το ΕΔΑΔ δε διαθέτει κυρωτικές αρμοδιότητες για μη τήρηση των προβλεπόμενων στη Σύμβαση-Πλαίσιο για τις μειονότητες παρά μόνο για παραβίαση ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος για τη μέχρι σήμερα ελληνική υποκρισία...και των δύο κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα.
Αναδημοσιεύω το άρθρο "Μειονότητες" του Γιάννης Καρτάλη, Το ΒΗΜΑ της Κυριακής
(22/2/2009)
Εντονο προβληματισμό έχει προκαλέσει στην Αθήνα η έκθεση του επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Τόμας Χάμαμπεργκ σχετικά με την κατάσταση των μειονοτήτων στην Ελλάδα. Και τούτο διότι ανατρέπει πλήρως τις...ελληνικές θέσεις για το εθνικά ευαίσθητο αυτό ζήτημα και ζητεί την προσαρμογή της χώρας μας στα ευρωπαϊκά πρότυπα, υπενθυμίζοντας μάλιστα ότι δεν έχει ανταποκριθεί σε σειρά ομόφωνων καταδικαστικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μέσα στον γενικότερο χαμό που επικρατεί την περίοδο αυτή στην Ελλάδα ίσως το ζήτημα αυτό να μη συγκινεί κανέναν και πάντως να μην προκαλεί το γενικότερο ενδιαφέρον, δεν παύει όμως να έχει επιπτώσεις στη διεθνή εικόνα της χώρας (η οποία, ως γνωστόν, ιδιαίτερα σήμερα, δεν είναι και η καλύτερη) και να προκαλεί δυσχέρειες στον χειρισμό μιας αξιόπιστης εξωτερικής πολιτικής.
Η σοβαρότερη από τις διαπιστώσεις του επιτρόπου είναι η αμφισβήτηση της γνωστής ελληνικής θέσης ότι στη χώρα μας (με βάση της Συνθήκη της Λωζάννης) αναγνωρίζεται μόνο μια μειονότητα, η μουσουλμανική. Εκφράζει μάλιστα την ανησυχία του για την άρνηση των αρχών να αναγνωρίσουν την ύπαρξη οποιασδήποτε άλλης μειονότητας (αναφέρεται μάλιστα ονομαστικά σε «μακεδονική μειονότητα» στη Δυτική Μακεδονία) και για τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων να μην αναγνωρίσουν σωματεία μελών των μειονοτήτων. Καλεί έτσι την ελληνική κυβέρνηση να υιοθετήσει επειγόντως όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου τα μέλη των μειονοτήτων να ασκούν το δικαίωμά τους στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των μειονοτήτων. Θεωρεί επιπλέον ασυμβίβαστη με τα ευρωπαϊκά πρότυπα την εφαρμογή του Νόμου της Σαρία σε οικογενειακά και κληρονομικά ζητήματα από μουφτήδες που διορίζονται από το ελληνικό κράτος και ζητεί να ικανοποιηθεί το αίτημα για την εκλογή των μουφτήδων με παράλληλο περιορισμό της δικαιοδοσίας τους σε αυστηρώς πνευματικά καθήκοντα.
Υπάρχουν όμως και ορισμένες θετικές επισημάνσεις όπως η κατάργηση του άρθρου 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (για την αφαίρεση της ιθαγένειας). Ο επίτροπος χαιρετίζει τις προσπάθειες που έχουν κάνει οι ελληνικές αρχές και τις προτρέπει να αποκαταστήσουν αμέσως την ιθαγένεια των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας (που είχε αφαιρεθεί με το καταργηθέν άρθρο) που συνεχίζουν να παραμένουν στη χώρα. Για όσους παραμένουν στο εξωτερικό ζητεί να τους δοθεί αποζημίωση. Ολα αυτά δείχνουν ότι σε μια περίοδο όπου τα ζητήματα των μειονοτήτων έχουν ευαισθητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και προκαλούν την ιδιαίτερη προσοχή η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει προσηλωμένη σε δόγματα του παρελθόντος, αλλά είναι υποχρεωμένη να ανταποκριθεί στις επιταγές της νέας εποχής. Μόνον έτσι θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τα καλώς εννοούμενα εθνικά της συμφέροντα, αποφεύγοντας να βρίσκεται στο στόχαστρο των διεθνών επικρίσεων.
Αναδημοσιεύω το άρθρο "Μειονότητες" του Γιάννης Καρτάλη, Το ΒΗΜΑ της Κυριακής
(22/2/2009)
Εντονο προβληματισμό έχει προκαλέσει στην Αθήνα η έκθεση του επιτρόπου για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Τόμας Χάμαμπεργκ σχετικά με την κατάσταση των μειονοτήτων στην Ελλάδα. Και τούτο διότι ανατρέπει πλήρως τις...ελληνικές θέσεις για το εθνικά ευαίσθητο αυτό ζήτημα και ζητεί την προσαρμογή της χώρας μας στα ευρωπαϊκά πρότυπα, υπενθυμίζοντας μάλιστα ότι δεν έχει ανταποκριθεί σε σειρά ομόφωνων καταδικαστικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μέσα στον γενικότερο χαμό που επικρατεί την περίοδο αυτή στην Ελλάδα ίσως το ζήτημα αυτό να μη συγκινεί κανέναν και πάντως να μην προκαλεί το γενικότερο ενδιαφέρον, δεν παύει όμως να έχει επιπτώσεις στη διεθνή εικόνα της χώρας (η οποία, ως γνωστόν, ιδιαίτερα σήμερα, δεν είναι και η καλύτερη) και να προκαλεί δυσχέρειες στον χειρισμό μιας αξιόπιστης εξωτερικής πολιτικής.
Η σοβαρότερη από τις διαπιστώσεις του επιτρόπου είναι η αμφισβήτηση της γνωστής ελληνικής θέσης ότι στη χώρα μας (με βάση της Συνθήκη της Λωζάννης) αναγνωρίζεται μόνο μια μειονότητα, η μουσουλμανική. Εκφράζει μάλιστα την ανησυχία του για την άρνηση των αρχών να αναγνωρίσουν την ύπαρξη οποιασδήποτε άλλης μειονότητας (αναφέρεται μάλιστα ονομαστικά σε «μακεδονική μειονότητα» στη Δυτική Μακεδονία) και για τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων να μην αναγνωρίσουν σωματεία μελών των μειονοτήτων. Καλεί έτσι την ελληνική κυβέρνηση να υιοθετήσει επειγόντως όλα τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου τα μέλη των μειονοτήτων να ασκούν το δικαίωμά τους στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των μειονοτήτων. Θεωρεί επιπλέον ασυμβίβαστη με τα ευρωπαϊκά πρότυπα την εφαρμογή του Νόμου της Σαρία σε οικογενειακά και κληρονομικά ζητήματα από μουφτήδες που διορίζονται από το ελληνικό κράτος και ζητεί να ικανοποιηθεί το αίτημα για την εκλογή των μουφτήδων με παράλληλο περιορισμό της δικαιοδοσίας τους σε αυστηρώς πνευματικά καθήκοντα.
Υπάρχουν όμως και ορισμένες θετικές επισημάνσεις όπως η κατάργηση του άρθρου 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (για την αφαίρεση της ιθαγένειας). Ο επίτροπος χαιρετίζει τις προσπάθειες που έχουν κάνει οι ελληνικές αρχές και τις προτρέπει να αποκαταστήσουν αμέσως την ιθαγένεια των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας (που είχε αφαιρεθεί με το καταργηθέν άρθρο) που συνεχίζουν να παραμένουν στη χώρα. Για όσους παραμένουν στο εξωτερικό ζητεί να τους δοθεί αποζημίωση. Ολα αυτά δείχνουν ότι σε μια περίοδο όπου τα ζητήματα των μειονοτήτων έχουν ευαισθητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και προκαλούν την ιδιαίτερη προσοχή η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει προσηλωμένη σε δόγματα του παρελθόντος, αλλά είναι υποχρεωμένη να ανταποκριθεί στις επιταγές της νέας εποχής. Μόνον έτσι θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τα καλώς εννοούμενα εθνικά της συμφέροντα, αποφεύγοντας να βρίσκεται στο στόχαστρο των διεθνών επικρίσεων.
Η Ελλάς αναγνωρίζει (βάσει Συνθήκης Λοζάννης) μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη και η Τουρκία αναγνωρίζει ελληνο-ορθόδοξη (Rum-Ortodoks) μειονότητα στη Πόλη, Ίμβρο και Τένεδο.
Περί της Τουρκικής κρατικής πολιτικής (από το 1924 και μετά) έναντι των Ρωμιών (Ελλήνων) της γείτονας χώρας, σε γενικές γραμμές, όλοι γνωρίζουμε (φόρος κεφαλαίου τη δεκαετία του ’40 και Τάγματα Εργασίας, Σεπτεμβριανά 1955, απελάσεις 1964, καθεστώς βίας και καταπίεσης σε ‘Ιμβρο και Τένεδο κλπ, Νόμος για τα Βακούφια κλπ).
Τα Ελληνικά αντίποινα
Τα Ελληνικά αντίποινα, τρόπον τινά και με καθυστέρηση, αρχίζουν να εφαρμόζονται από το 1983 («ίδρυση» ψευδοκράτους στη Κατεχόμενη Κύπρο). Συγκεκριμένα:
1)Οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης συναντούν δυσχέρειες στη σύσταση σωματείων, ιδίως όταν στον τίτλο τους αναφέρονται οι λέξεις "Τούρκος", "τουρκική". Ειδικότερα, απαγορεύτηκε με δικαστική απόφαση (το 1986) η λειτουργία νόμιμων σωματείων όπως η «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» (ιδρύθηκε το 1927) και “Πολιτιστική Ένωση Τούρκων Γυναικών” της περιοχής της Ροδόπης λόγω της επωνυμίας τους και όχι λόγω της δραστηριότητας τους. Το ΕΔΑΔ καταδίκασε πέρυσι την Ελλάδα και για τις δύο υποθέσεις.
2) Η κυκλοφορία και διανομή του εκδιδόμενου στην Τουρκία τύπου παρακωλύεται στη Θράκη (παραδοχή ΥΠΕΞ)
3) Καταβάλλεται προσπάθεια εγκατάστασης Ποντίων προερχομένων από την πρώην ΕΣΣΔ,
αλλά και άλλων Ελλήνων, προκειμένου να μεταβληθεί η αναλογία Χριστιανών και Μουσουλμάνων στη Θράκη. Ενθαρρύνεται, επίσης, η μετακίνηση Μουσουλμάνων προς τη νότια Ελλάδα για τον ίδιο λόγο (παραδοχή ΥΠΕΞ)
4) Διοικητικές κουτοπονηριές: Κατά την κατάρτιση των ορίων της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης ο νομός Ξάνθης συνυπολογίσθηκε μαζί με τους νομούς Δράμας και Καβάλας, ο δε νομός Ροδόπης συνενώθηκε με το νομό Έβρου προκειμένου να εξασφαλισθεί η μη εκλογή Μουσουλμάνου υποψηφίου νομάρχη.
5) Άλλα διοικητικά μέτρα περιλαμβάνουν τη κρατική μισθοδοσία - έλεγχο του μουφτή (ενώ υπάρχει και ο «θεσμός» του ψευδο-μουφτή), τη κρατική μισθοδοσία- έλεγχο για τα «αυτοδιοικούμενα μειονοτικά σχολεία» καθώς και «γραφειοκρατικά εμπόδια» για τη λειτουργία μειονοτικού τηλεοπτικού σταθμού, αντίστοιχου με το TRT6 (στη κουρδική γλώσσα) στη Τουρκία.
Η Σύμβαση – Πλαίσιο για τις Εθνικές Μειονότητες και το «κρυφτούλι» του ΥΠΕΞ
Η Ελλάς που αναγνωρίζει μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη φοβάται να επικυρώσει τη Χάρτα Μειονοτικών και Περιφερειακών Γλωσσών καθώς και τη Σύμβαση –Πλαίσιο για τη προστασία των εθνικών μειονοτήτων (Συμβούλιο της Ευρώπης, 1994). Το κείμενο της Συνθήκης παρατίθεται στο (http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/guide/thema_c5/05.html).
Έμμεσα λοιπόν η Ελλάδα ακυρώνει (η ίδια) τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης αναβαθμίζοντας την (λόγω του φόβου της για τη Σύμβαση-Πλαίσιο) σε εθνική μειονότητα.
Οι λόγοι της Ελληνικής υποκρισίας παρατίθενται με επίσημο κρατικό έγγραφο του ΥΠΕΞ στο http://www.iospress.gr/ios2006/ios20060611.htm και είναι άκρως αποκαλυπτικοί…Το επιχείρημα ότι πρέπει να εφαρμόζεται η αρχή της αμοιβαιότητας και της καλής γειτονίας δε μπορεί να πείσει πλέον τους διεθνείς παρατηρητές και οργανισμούς καθώς δεν υφίσταται πρακτικά ελληνο-ορθόδοξη μειονότητα στη Τουρκία για τους γνωστούς σε όλους μας λόγους.
Η Τουρκική εκμετάλλευση της μειονότητας στη Θράκη
Στη τελευταία του επίσκεψη στη Δυτική Θράκη ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ali Babacan προέτρεψε τα μέλη της μειονότητας να προσφεύγουν στο ΕΔΑΔ για να διεκδικούν τα δικαιώματα τους. Στην Αθήνα σήμανε συναγερμός για την «προκλητική» του δήλωση. Δυστυχώς αυτά που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα κράτος δικαίου για τους στενόμυαλους και δήθεν πατριώτες θεωρούνται απαράδεκτα. Άραγε η Ελλάς δε στηρίζει τις προσφυγές του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο ΕΔΑΔ και τις προσφυγές Κυπρίων για τις περιουσίες τους στα Κατεχόμενα; Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν.
Συμπέρασμα:
Η προστασία των μειονοτήτων (από το 1990 και μετά) θεσμοθετείται με διεθνή κειμένα (Συμβάσεις, Χάρτες, Πράξεις, Ψηφίσματα κλπ) τόσο από την Ε.Ε όσο και το Συμβούλιο της Ευρώπης και τον ΟΟΣΑ. Το ΕΔΑΔ του Συμβουλίου της Ευρώπης παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μηχανισμός απονομής δικαιοσύνης σε ατομικό επίπεδο μελών εθνικής μειονότητας. Η Ελλάς καλείται να επιλέξει είτε το διεθνή διασυρμό και την αναξιοπιστία, τις καταδίκες από τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και την επιβολή προστίμων είτε την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου με αναβάθμιση της ήδη αναγνωρισμένης μειονότητας σε Τουρκική, Πομακική και Ρομά αντίστοιχα. Παράλληλα θα πρέπει να εντάξει τις μειονότητες στη σύγχρονη οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της χώρας. Ισότητα και όχι προνομιακή μεταχείριση των μειονοτήτων. Αξιοποίηση της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας της νέας γενιάς μειονοτικών με επένδυση στη μόρφωση και τις νέες τεχνολογίες. Θα προτιμούσα π.χ. οι Έλληνες επιχειρηματίες να αντλούν ανθρώπινο δυναμικό από τη μειονότητα στη Θράκη για τις επαφές τους με τις μουσουλμανικές αγορές παρά να «παρακαλάνε» Τούρκους businessmen να τους συμπεριλάβουν στα επενδυτικά τους σχέδια στο Καύκασο, στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή…
Περί της Τουρκικής κρατικής πολιτικής (από το 1924 και μετά) έναντι των Ρωμιών (Ελλήνων) της γείτονας χώρας, σε γενικές γραμμές, όλοι γνωρίζουμε (φόρος κεφαλαίου τη δεκαετία του ’40 και Τάγματα Εργασίας, Σεπτεμβριανά 1955, απελάσεις 1964, καθεστώς βίας και καταπίεσης σε ‘Ιμβρο και Τένεδο κλπ, Νόμος για τα Βακούφια κλπ).
Τα Ελληνικά αντίποινα
Τα Ελληνικά αντίποινα, τρόπον τινά και με καθυστέρηση, αρχίζουν να εφαρμόζονται από το 1983 («ίδρυση» ψευδοκράτους στη Κατεχόμενη Κύπρο). Συγκεκριμένα:
1)Οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης συναντούν δυσχέρειες στη σύσταση σωματείων, ιδίως όταν στον τίτλο τους αναφέρονται οι λέξεις "Τούρκος", "τουρκική". Ειδικότερα, απαγορεύτηκε με δικαστική απόφαση (το 1986) η λειτουργία νόμιμων σωματείων όπως η «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» (ιδρύθηκε το 1927) και “Πολιτιστική Ένωση Τούρκων Γυναικών” της περιοχής της Ροδόπης λόγω της επωνυμίας τους και όχι λόγω της δραστηριότητας τους. Το ΕΔΑΔ καταδίκασε πέρυσι την Ελλάδα και για τις δύο υποθέσεις.
2) Η κυκλοφορία και διανομή του εκδιδόμενου στην Τουρκία τύπου παρακωλύεται στη Θράκη (παραδοχή ΥΠΕΞ)
3) Καταβάλλεται προσπάθεια εγκατάστασης Ποντίων προερχομένων από την πρώην ΕΣΣΔ,
αλλά και άλλων Ελλήνων, προκειμένου να μεταβληθεί η αναλογία Χριστιανών και Μουσουλμάνων στη Θράκη. Ενθαρρύνεται, επίσης, η μετακίνηση Μουσουλμάνων προς τη νότια Ελλάδα για τον ίδιο λόγο (παραδοχή ΥΠΕΞ)
4) Διοικητικές κουτοπονηριές: Κατά την κατάρτιση των ορίων της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης ο νομός Ξάνθης συνυπολογίσθηκε μαζί με τους νομούς Δράμας και Καβάλας, ο δε νομός Ροδόπης συνενώθηκε με το νομό Έβρου προκειμένου να εξασφαλισθεί η μη εκλογή Μουσουλμάνου υποψηφίου νομάρχη.
5) Άλλα διοικητικά μέτρα περιλαμβάνουν τη κρατική μισθοδοσία - έλεγχο του μουφτή (ενώ υπάρχει και ο «θεσμός» του ψευδο-μουφτή), τη κρατική μισθοδοσία- έλεγχο για τα «αυτοδιοικούμενα μειονοτικά σχολεία» καθώς και «γραφειοκρατικά εμπόδια» για τη λειτουργία μειονοτικού τηλεοπτικού σταθμού, αντίστοιχου με το TRT6 (στη κουρδική γλώσσα) στη Τουρκία.
Η Σύμβαση – Πλαίσιο για τις Εθνικές Μειονότητες και το «κρυφτούλι» του ΥΠΕΞ
Η Ελλάς που αναγνωρίζει μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη φοβάται να επικυρώσει τη Χάρτα Μειονοτικών και Περιφερειακών Γλωσσών καθώς και τη Σύμβαση –Πλαίσιο για τη προστασία των εθνικών μειονοτήτων (Συμβούλιο της Ευρώπης, 1994). Το κείμενο της Συνθήκης παρατίθεται στο (http://www.greek-language.gr/greekLang/studies/guide/thema_c5/05.html).
Έμμεσα λοιπόν η Ελλάδα ακυρώνει (η ίδια) τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης αναβαθμίζοντας την (λόγω του φόβου της για τη Σύμβαση-Πλαίσιο) σε εθνική μειονότητα.
Οι λόγοι της Ελληνικής υποκρισίας παρατίθενται με επίσημο κρατικό έγγραφο του ΥΠΕΞ στο http://www.iospress.gr/ios2006/ios20060611.htm και είναι άκρως αποκαλυπτικοί…Το επιχείρημα ότι πρέπει να εφαρμόζεται η αρχή της αμοιβαιότητας και της καλής γειτονίας δε μπορεί να πείσει πλέον τους διεθνείς παρατηρητές και οργανισμούς καθώς δεν υφίσταται πρακτικά ελληνο-ορθόδοξη μειονότητα στη Τουρκία για τους γνωστούς σε όλους μας λόγους.
Η Τουρκική εκμετάλλευση της μειονότητας στη Θράκη
Στη τελευταία του επίσκεψη στη Δυτική Θράκη ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ali Babacan προέτρεψε τα μέλη της μειονότητας να προσφεύγουν στο ΕΔΑΔ για να διεκδικούν τα δικαιώματα τους. Στην Αθήνα σήμανε συναγερμός για την «προκλητική» του δήλωση. Δυστυχώς αυτά που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα κράτος δικαίου για τους στενόμυαλους και δήθεν πατριώτες θεωρούνται απαράδεκτα. Άραγε η Ελλάς δε στηρίζει τις προσφυγές του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο ΕΔΑΔ και τις προσφυγές Κυπρίων για τις περιουσίες τους στα Κατεχόμενα; Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν.
Συμπέρασμα:
Η προστασία των μειονοτήτων (από το 1990 και μετά) θεσμοθετείται με διεθνή κειμένα (Συμβάσεις, Χάρτες, Πράξεις, Ψηφίσματα κλπ) τόσο από την Ε.Ε όσο και το Συμβούλιο της Ευρώπης και τον ΟΟΣΑ. Το ΕΔΑΔ του Συμβουλίου της Ευρώπης παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μηχανισμός απονομής δικαιοσύνης σε ατομικό επίπεδο μελών εθνικής μειονότητας. Η Ελλάς καλείται να επιλέξει είτε το διεθνή διασυρμό και την αναξιοπιστία, τις καταδίκες από τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και την επιβολή προστίμων είτε την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου με αναβάθμιση της ήδη αναγνωρισμένης μειονότητας σε Τουρκική, Πομακική και Ρομά αντίστοιχα. Παράλληλα θα πρέπει να εντάξει τις μειονότητες στη σύγχρονη οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της χώρας. Ισότητα και όχι προνομιακή μεταχείριση των μειονοτήτων. Αξιοποίηση της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας της νέας γενιάς μειονοτικών με επένδυση στη μόρφωση και τις νέες τεχνολογίες. Θα προτιμούσα π.χ. οι Έλληνες επιχειρηματίες να αντλούν ανθρώπινο δυναμικό από τη μειονότητα στη Θράκη για τις επαφές τους με τις μουσουλμανικές αγορές παρά να «παρακαλάνε» Τούρκους businessmen να τους συμπεριλάβουν στα επενδυτικά τους σχέδια στο Καύκασο, στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή…
17/2/2008: Ημέρα διακήρυξης της ανεξαρτησίας του Κοσόβου.
55 κράτη έχουν ήδη αναγνωρίσει το Κόσοβο. Η Ελλάδα "κρύβεται" αναγνωρίζοντας μόνο τα διαβατήρια των Κοσοβάρων αλλά όχι το κράτος τους...Η "ελληνοφρένεια" σε όλο το διπλωματικό της μεγαλείο!
Το Βιλαέτι του Κοσόβου
Η Τουρκία έχει μια μακρά υφιστάμενη παρουσία στο Κόσοβο, το οποίο διοικούσε για σχεδόν έξι αιώνες μετά από την ιστορική μάχη (του Κοσόβου) το 1389, όταν νίκησαν οι οθωμανικές δυνάμεις το σερβικό στρατό του Πρίγκηπα . Ως διάδοχος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Τουρκία αντιλαμβάνεται το Κόσοβο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρώην Τούρκου πρωθυπουργό Bülent Ecevit "ως χρέος που οφείλει στην ιστορία της» και τα Βαλκάνια εν γένει ως αδιάσπαστο μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού της. Ο λόγος για αυτό είναι η μακροχρόνια συνύπαρξη, για πέντε αιώνες των βαλκανικών στοιχείων κάτω από τη εξουσία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι περισσότεροι από τους Οθωμανούς Αλβανούς που ασπάστηκαν το Ισλάμ έτυχαν γρήγορη ένταξη στις αυτοκρατορικές δομές και έγιναν μέρος της οθωμανικής κοινωνίας χωρίς καμία διάκριση. Σήμερα, υπάρχουν εκατομμύρια Τούρκων με αλβανική καταγωγή (που ζουν στην Τουρκία) και με συγγενείς στα Βαλκάνια.
Τα Mehmetcik στη Πρίστινα
Η Τουρκία συμμετέχει στην παροχή στρατευμάτων, αστυνομίας και ειδικών εμπειρογνωμόνων στη KFOR (δύναμη Κοσόβου), UNMIK (αποστολή των Η.Ε σε Κόσοβο) και την αποστολή του ΟΑΣΕ (Οργάνωση για τη ασφάλεια και συνεργασία στην Ευρώπη). Υπάρχουν 1.000 τουρκοι στρατιώτες στη KFOR στο Κόσοβο. Οι περισσότεροι τούρκοι στρατιώτες στο Κόσοβο προέρχονται από οικογένειες που έχουν μεταναστεύσει στη Τουρκία από τα Βαλκάνια και μιλούν τις τοπικές γλώσσες.
Η αναγνώριση του Κοσόβου από τη Τουρκία
Στα Βαλκάνια, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας διατήρησε το status του διακριτικού παρατηρητή κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου (1950-1990). Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 όμως υπό την Προεδρία του «νέο-οθωμανού» Turgut Özal, η Τουρκία αρχίζει τη "Βαλκανική επίθεση" αναβιώνοντας την οθωμανική κληρονομιά της στα πρώην εδάφη της αυτοκρατορίας.
Η Τουρκία υποστήριζε ανέκαθεν την αυτονομία της εθνικής τουρκικής μειονότητας εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο (1998-1999) και η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου (2/2008) αποτέλεσε ευνοικό έδαφος για να προωθήσει τα γεω-στρατηγικά της σχέδια στη Βαλκανική χερσόνησο. Η Τουρκία υπήρξε από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισε το Κόσοβο δίχως να ανησυχεί για τις επιπτώσεις στο Κουρδικό πρόβλημα.
Τον περασμένο μήνα (Ιανουάριος 2009) ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ali Babacan επισκέφτηκε το Κόσοβο με μια μεγάλη αντιπροσωπεία επιχειρηματιών. Σε συνέντευξη Τύπου, ο ίδιος υπενθύμισε ότι η Τουρκία παίζει καθοριστικό ρόλο μέσα στη Οργάνωση της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης με 56 κράτη-μέλη όπου πολλές μουσουλμανικές χώρες δεν έχουν ακόμη αναγνωρίσει το Κόσοβο. Ο Babacan εκτίμησε ότι η αναγνώριση του Κοσόβου είναι υπόθεση χρόνου και ότι αναμένει ότι ο αριθμός χωρών που θα αναγνωρίζουν το Κόσοβο θα ανέβει στο άμεσο μέλλον. Τη προηγούμενη Δευτέρα οι Μαλδίβες αναγνώρισαν το Κόσοβο, ανεβάζοντας τον αριθμό στις 55 χώρες που έχουν πράξει αναλόγως.
Οι Τούρκοι του Κοσόβου και Κοσοβάροι (Αλβανοί) της Τουρκίας
Ο αριθμός των Κοσοβάρων που ζουν στην Τουρκία εκτιμάται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο στο Κόσοβο. Το Κόσοβο είναι επίσης η πατρίδα του Mehmet Akif Ersoy, συνθέτης του τουρκικού εθνικού ύμνου.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν 30.000 Τούρκοι που ζουν στο Κόσοβο. Η πολιτική εκπροσώπηση των Τούρκων γίνεται από το ΚΤDP, υπό την ηγεσία του Mahir Yağcılar
Η τουρκική γλώσσα είναι μια από τις επίσημες περιφερειακές γλώσσες του Κοσόβου. Σήμερα οι Τούρκοι του Κοσόβου έχουν τα σχολεία τους σε κάθε εκπαιδευτικό επίπεδο. Στις πόλεις Prizren, Mamuša, Pristina, Gnjilane, Djakovica και Vucitrin, υπάρχουν 3 παιδικοί σταθμοί, 11 σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, 6 γυμνάσια ένα πανεπιστήμιο στη Pristina όπου σπουδάζουν 2.532 τούρκοι φοιτητές.
ΤΙΚΑ: Ο “ανθρωπιστικός” μηχανισμός της Τουρκικής επιρροής στα Βαλκάνια
Το ΤΙΚΑ, Οργανισμός Αναπτυξιακής και Ανθρωπιστικής Βοήθειας υπό τον Τούρκο Πρωθυπουργό, ιδρύθηκε το 1992 και δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 25 χώρες σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική.
Μόνο το 2006, 32 προγράμματα και δράσεις εφαρμόστηκαν από το TIKA στο Κόσοβο, συμπεριλαμβανομένων εκπαιδευτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών προγραμμάτων συνεργασίας. Το 2005, περισσότερα από 2005 προγράμματα και δράσεις υλοποιήθηκαν στα Βαλκάνια (Αλβανία, Σκόπια, Κόσοβο, Βοσνία) και στην Ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία, Μολδαβία και Βαλτικές χώρες).
55 κράτη έχουν ήδη αναγνωρίσει το Κόσοβο. Η Ελλάδα "κρύβεται" αναγνωρίζοντας μόνο τα διαβατήρια των Κοσοβάρων αλλά όχι το κράτος τους...Η "ελληνοφρένεια" σε όλο το διπλωματικό της μεγαλείο!
Το Βιλαέτι του Κοσόβου
Η Τουρκία έχει μια μακρά υφιστάμενη παρουσία στο Κόσοβο, το οποίο διοικούσε για σχεδόν έξι αιώνες μετά από την ιστορική μάχη (του Κοσόβου) το 1389, όταν νίκησαν οι οθωμανικές δυνάμεις το σερβικό στρατό του Πρίγκηπα . Ως διάδοχος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η Τουρκία αντιλαμβάνεται το Κόσοβο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρώην Τούρκου πρωθυπουργό Bülent Ecevit "ως χρέος που οφείλει στην ιστορία της» και τα Βαλκάνια εν γένει ως αδιάσπαστο μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού της. Ο λόγος για αυτό είναι η μακροχρόνια συνύπαρξη, για πέντε αιώνες των βαλκανικών στοιχείων κάτω από τη εξουσία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι περισσότεροι από τους Οθωμανούς Αλβανούς που ασπάστηκαν το Ισλάμ έτυχαν γρήγορη ένταξη στις αυτοκρατορικές δομές και έγιναν μέρος της οθωμανικής κοινωνίας χωρίς καμία διάκριση. Σήμερα, υπάρχουν εκατομμύρια Τούρκων με αλβανική καταγωγή (που ζουν στην Τουρκία) και με συγγενείς στα Βαλκάνια.
Τα Mehmetcik στη Πρίστινα
Η Τουρκία συμμετέχει στην παροχή στρατευμάτων, αστυνομίας και ειδικών εμπειρογνωμόνων στη KFOR (δύναμη Κοσόβου), UNMIK (αποστολή των Η.Ε σε Κόσοβο) και την αποστολή του ΟΑΣΕ (Οργάνωση για τη ασφάλεια και συνεργασία στην Ευρώπη). Υπάρχουν 1.000 τουρκοι στρατιώτες στη KFOR στο Κόσοβο. Οι περισσότεροι τούρκοι στρατιώτες στο Κόσοβο προέρχονται από οικογένειες που έχουν μεταναστεύσει στη Τουρκία από τα Βαλκάνια και μιλούν τις τοπικές γλώσσες.
Η αναγνώριση του Κοσόβου από τη Τουρκία
Στα Βαλκάνια, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας διατήρησε το status του διακριτικού παρατηρητή κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου (1950-1990). Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 όμως υπό την Προεδρία του «νέο-οθωμανού» Turgut Özal, η Τουρκία αρχίζει τη "Βαλκανική επίθεση" αναβιώνοντας την οθωμανική κληρονομιά της στα πρώην εδάφη της αυτοκρατορίας.
Η Τουρκία υποστήριζε ανέκαθεν την αυτονομία της εθνικής τουρκικής μειονότητας εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο (1998-1999) και η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου (2/2008) αποτέλεσε ευνοικό έδαφος για να προωθήσει τα γεω-στρατηγικά της σχέδια στη Βαλκανική χερσόνησο. Η Τουρκία υπήρξε από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισε το Κόσοβο δίχως να ανησυχεί για τις επιπτώσεις στο Κουρδικό πρόβλημα.
Τον περασμένο μήνα (Ιανουάριος 2009) ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ali Babacan επισκέφτηκε το Κόσοβο με μια μεγάλη αντιπροσωπεία επιχειρηματιών. Σε συνέντευξη Τύπου, ο ίδιος υπενθύμισε ότι η Τουρκία παίζει καθοριστικό ρόλο μέσα στη Οργάνωση της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης με 56 κράτη-μέλη όπου πολλές μουσουλμανικές χώρες δεν έχουν ακόμη αναγνωρίσει το Κόσοβο. Ο Babacan εκτίμησε ότι η αναγνώριση του Κοσόβου είναι υπόθεση χρόνου και ότι αναμένει ότι ο αριθμός χωρών που θα αναγνωρίζουν το Κόσοβο θα ανέβει στο άμεσο μέλλον. Τη προηγούμενη Δευτέρα οι Μαλδίβες αναγνώρισαν το Κόσοβο, ανεβάζοντας τον αριθμό στις 55 χώρες που έχουν πράξει αναλόγως.
Οι Τούρκοι του Κοσόβου και Κοσοβάροι (Αλβανοί) της Τουρκίας
Ο αριθμός των Κοσοβάρων που ζουν στην Τουρκία εκτιμάται ότι είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο στο Κόσοβο. Το Κόσοβο είναι επίσης η πατρίδα του Mehmet Akif Ersoy, συνθέτης του τουρκικού εθνικού ύμνου.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν 30.000 Τούρκοι που ζουν στο Κόσοβο. Η πολιτική εκπροσώπηση των Τούρκων γίνεται από το ΚΤDP, υπό την ηγεσία του Mahir Yağcılar
Η τουρκική γλώσσα είναι μια από τις επίσημες περιφερειακές γλώσσες του Κοσόβου. Σήμερα οι Τούρκοι του Κοσόβου έχουν τα σχολεία τους σε κάθε εκπαιδευτικό επίπεδο. Στις πόλεις Prizren, Mamuša, Pristina, Gnjilane, Djakovica και Vucitrin, υπάρχουν 3 παιδικοί σταθμοί, 11 σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, 6 γυμνάσια ένα πανεπιστήμιο στη Pristina όπου σπουδάζουν 2.532 τούρκοι φοιτητές.
ΤΙΚΑ: Ο “ανθρωπιστικός” μηχανισμός της Τουρκικής επιρροής στα Βαλκάνια
Το ΤΙΚΑ, Οργανισμός Αναπτυξιακής και Ανθρωπιστικής Βοήθειας υπό τον Τούρκο Πρωθυπουργό, ιδρύθηκε το 1992 και δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 25 χώρες σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική.
Μόνο το 2006, 32 προγράμματα και δράσεις εφαρμόστηκαν από το TIKA στο Κόσοβο, συμπεριλαμβανομένων εκπαιδευτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών προγραμμάτων συνεργασίας. Το 2005, περισσότερα από 2005 προγράμματα και δράσεις υλοποιήθηκαν στα Βαλκάνια (Αλβανία, Σκόπια, Κόσοβο, Βοσνία) και στην Ανατολική Ευρώπη (Ουκρανία, Μολδαβία και Βαλτικές χώρες).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)